Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 27 maja 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Za dużo kalkulacji

Esensja.pl
Esensja.pl
Pełnometrażowy debiut fabularny Marcina Koszałki – dotąd znanego przede wszystkim z filmów dokumentalnych – na pewno zasługuje na uwagę. Czy jednak jest w stanie rozgrzać umysły wielbicieli psychologicznych thrillerów o seryjnych zabójcach – wątpliwe. Mimo że w „Czerwonym pająku” pojawiają się aż dwaj legendarni (jeden w dosłownym znaczeniu) zwyrodnialcy: Karol Kot i Lucjan Staniak.

Marcin Koszałka
‹Czerwony pająk›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzerwony pająk
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery21 kwietnia 2016
ReżyseriaMarcin Koszałka
ZdjęciaMarcin Koszałka
Scenariusz
ObsadaFilip Pławiak, Adam Woronowicz, Julia Kijowska, Wojciech Zieliński, Małgorzata Foremniak, Marek Kalita, Przemysław Bluszcz, Piotr Głowacki
MuzykaPetr Ostrouchov
Rok produkcji2015
Kraj produkcjiCzechy, Polska, Słowacja
Dźwięk (format)angielski, polski
Napisyangielskie, polskie
ParametryDolby Digital 5.1
Gatunekthriller
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Gdy ponad dwie dekady temu ukazała się debiutancka płyta krakowskich Świetlików „Ogród koncentracyjny (dwa dni później)”, mało kto już o nim pamiętał. Z niebytu wyciągnął go właśnie wiersz Marcina Świetlickiego, w którym czytamy między innymi: „Śnieg w kościołach / Śnieg w bramach / Śnieg pod Kopcem Kościuszki / Mam cień / widziałem / obejrzałem się / mam cień siny na śniegu / mam płaszcz za duży / ciemniejszy od spodni / mam w płaszczu narzędzie (…) Trener sekcji strzeleckiej stwierdził / że nie mogę reprezentować / wziąłem duży rozmach / i ściąłem jednocześnie / chłopca / śnieg / powietrze / swój kręgosłup / łodygę”. Zarówno jego tytuł – „Karol Kot” – jak i treść mogły wydawać się dość abstrakcyjne. Ale były do bólu realistyczne. Opisana przez poetę postać istniała bowiem naprawdę. Cała Polska poznała go w połowie lat 60. ubiegłego wieku jako „Wampira z Krakowa”, mordercę siedemdziesięciosiedmioletniej kobiety (którą zadźgał nożem w kościele) i jedenastoletniego chłopca (który wyszedł na dwór, aby pojeździć na sankach). Próbował zabić kolejne osoby, ale na szczęście mu się nie udało. Aresztowany, przyznał się do wszystkiego. Skazano go na karę śmierci; wyrok wykonano – przez powieszenie – w maju 1968 roku.
Prawie pół wieku po śmierci Karola Kota do kin trafił film inspirowany jego historią. Ale tylko „inspirowany”, „Czerwony pająk” nie opowiada bowiem ani o popełnianych przez niego morderstwach, ani o śledztwie, które ostatecznie doprowadziło dwudziestodwulatka na szubienicę. To raczej opowieść o tym, co mogło skłonić młodego chłopca z inteligenckiej rodziny (kiedy popełnił pierwszą zbrodnię, miał niespełna osiemnaście lat) do przeobrażenia się w bestię. Też zresztą jest ona daleka od rzeczywistości. Co może dziwić o tyle, że odpowiada za nią ceniony dokumentalista. Marcin Koszałka (rocznik 1970) dał się poznać zwłaszcza dzięki dwóm filmom: powstałemu z okazji rozgrywanych na boiskach Polski i Ukrainy piłkarskich Mistrzostw Europy „Będziesz legendą, człowieku” (2012) oraz „Zabójca z lubieżności” (2012). Drugi z wymienionych nawiązywał do sprawy innego polskiego seryjnego mordercy – nazywanego „Wampirem z Bytomia” bądź „Frankensteinem” – Joachima Knychały, którego na przełomie lat 70. i 80. porównywano nawet ze Zdzisławem Marchwickim.
Uporawszy się z dokumentem o Knychale, Koszałka zabrał się za fabułę o Karolu Kocie. Zdjęcia ruszyły w 2012 roku, a do powstania filmu dorzucili się także producenci z Czech i Słowacji. Akcja „Czerwonego pająka” zaczyna się wiosną 1967, a kończy latem 1969 roku. Głównym bohaterem jest Karol Kremer (w tej roli Filip Pławiak, znany z „Pokłosia”, „Kamieni na szaniec” i „Wołynia”), który pewnego dnia, podczas wizyty w wesołym miasteczku, staje się nieomal świadkiem zabójstwa. Znajduje zwłoki dziecka i widzi oddalającego się z miejsca zdarzenia mężczyznę (którego gra Adam Woronowicz, bohater „Generała Nila”, „Drogówki” i „Fotografa”). Nie podnosi jednak rabanu, nie wzywa milicji, nie próbuje łapać zbrodniarza na własną rękę, ale… zaczyna go śledzić. Z biegiem czasu staje się nim coraz bardziej zafascynowany, zwłaszcza gdy przekonuje się, że jest on człowiekiem lubianym i szanowanym, w niczym tak naprawdę nie różniącym się od jego ojca, lekarza, ba! od niego samego. A skoro tak, to co stoi na przeszkodzie, aby i on spróbował przekroczyć granicę.
Konstruując scenariusz – do spółki z Łukaszem Maciejewskim (i w oparciu o tekst Marty Szreder) – Koszałka wykorzystał jeszcze jeden wątek, którym posłużył się zresztą w tytule filmu. To legenda miejska o „komunistycznym Kubie Rozpruwaczu”, który miał działać w latach 60. i zabijać w dni ważnych państwowych świąt. Nazywał się Lucjan Staniak i zapracował sobie na pseudonim „Czerwony Pająk”. Tyle że… nigdy nie istniał. Nie ma też żadnych dowodów na to, by postać ta miała w jakiś sposób zainspirować prawdziwego Karola Kota. Ale w filmie fabularnym, który nie aspiruje do zgodności z faktami, podobne spotkanie i fascynacja są realne. Co na pewno Koszałce się udało, to odzwierciedlenie ponurej rzeczywistości drugiej połowy lat 60. Ulice Krakowa są, jak w wierszach Świetlickiego z tego samego okresu co „Karol Kot”, szare i odpychające, z kamienic sypie się tynk, a uliczne latarnie więcej skrywają, niż oświetlają. W budowaniu nastroju reżyser poszedł jednak o krok za daleko. Nie zauważył granicy, po przekroczeniu której film zaczyna zwyczajnie nużyć. I nie ratuje go nawet niezłe aktorstwo – ani Małgorzaty Foremniak (w roli matki Karola), ani Wojciecha Zielińskiego (jako porucznika Florka badającego sprawę zabójstwa fotoreporterki Danki). Za mało jest w nim napięcia, za dużo kalkulacji i stylizacji.
koniec
19 kwietnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Esensja ogląda: Maj 2017
Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

24 V 2017

Zapraszamy do pierwszej majowej edycji cyklu krótkich recenzji filmowych.

więcej »

Między „Dybukiem” a „Weselem”
Sebastian Chosiński

8 V 2017

Po obejrzeniu „Demona” już nie dziwi tak bardzo decyzja, jaką podjął 19 września 2015 roku reżyser filmu. Myśl o samobójstwie podobno dojrzewała w nim już od jakiegoś czasu. Opowiedziana na ekranie historia Piotra i Żydówki Hany mogła stać się jej katalizatorem. Szkoda jednak, że Marcin Wrona wybrał na swoje opus magnum obraz tak nierówny. Powinien wciąż żyć. Powinien nakręcić jeszcze przynajmniej kilka lepszych dzieł.

więcej »

Byli sobie gliniarze…
Sebastian Chosiński

4 V 2017

Doprawdy trudno zrozumieć, po co zmieniać świetnie brzmiący – i idealnie pasujący do treści – oryginalny tytuł filmu „Mea culpa” na pozbawionego cech charakterystycznych i wykorzystywanego przez reżyserów już wielokrotnie „Świadka” (w różnych wariantach). Francuz Fred Cavayé mógłby się za to obrazić. Widzowie natomiast, przeszedłszy nad tym „tłumaczeniem” do porządku dziennego, powinni przed „odpaleniem” płyty DVD wygodnie zasiąść w fotelach. Bo dzieje się dużo…

więcej »

Polecamy

Denzel jak wino

Dobry i Niebrzydki:

Denzel jak wino
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

W Galaktyce jak w Opolu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Uciec, ale dokąd?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

One woman show
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pieprzeni kamikadze w kalifornijskim raju
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pancerz bez ducha
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpa musi się pobrudzić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dysfunkcyjna rodzina w podróży, czyli rzeźnia, która wzrusza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Listopad 2013 (1)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Konrad Wągrowski

Skończysz jak Lato?
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Tegoż autora

Ciszej nad trumną Batmana!
— Sebastian Chosiński

Koniec jest blisko. Coraz bliżej…
— Sebastian Chosiński

Między „Dybukiem” a „Weselem”
— Sebastian Chosiński

Byli sobie gliniarze…
— Sebastian Chosiński

W sercu Iraku
— Sebastian Chosiński

Nie tylko Temida jest ślepa
— Sebastian Chosiński

Okrutny seks komisarza Warskiego
— Sebastian Chosiński

Zemsta za „potop”?
— Sebastian Chosiński

Łotrzykowska ballada bez happy endu
— Sebastian Chosiński

Wizja lokalna
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.