Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 21 lipca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Komiks w kinie od 1994 do 2004

Esensja.pl
Esensja.pl
[1] 2 3 »
Pod koniec roku 1994 do polskich kin zawitały dwa filmy oparte na komiksach. Felerny 1998 zamknął się bilansem zerowym. Przełom nastąpił dopiero w 2002 – na ekrany weszło osiem celuloidowych komiksów. W ubiegłym roku pojawiło się sztuk pięć, a przez 2004 przewinie się ich aż dziewięć. Tym samym saldo dekady zrówna się z ilością komnat klasztoru Shaolin. 36.
Z Cameron wśród zwierząt
Z Cameron wśród zwierząt
Pod koniec roku 1994 do polskich kin zawitały dwa filmy oparte na komiksach. W 1995 ich liczba wzrosła dwukrotnie. Niestety, rok później pojawiła się już tylko jedna komiksowa ekranizacja, w 1997 trzy, a felerny 1998 zamknął się bilansem zerowym. Klątwa trwała jeszcze trzy lata – w 1999 pojawiły się dwie adaptacje, zaś w 2000 i 2001 po jednej. 2002 okazał się rokiem wielkiego przełomu. Na ekrany weszło osiem celuloidowych komiksów, czyli tyle samo, co w ostatnich sześciu latach. W ubiegłym roku pojawiło się sztuk pięć, a przez 2004 przewinie się największa jak do tej pory liczba dziewięciu. Tym samym saldo dekady zrówna się z ilością komnat klasztoru Shaolin. 36 filmów na podstawie obrazkowych historii. Dużo czy mało? Enigmatycznie rzec można, iż mogło być lepiej, ale mogło i wiele gorzej. Należy też pamiętać, że ilość nie zawsze idzie w parze z jakością, co poniższy raport potwierdza niejednokrotnie.
Rok 1994
Przez pierwsze dziesięć miesięcy co bardziej zagorzali fani komiksu/horroru/Brandona Lee w napięciu odliczali dni do premiery. Nie zawiedli się. 8 listopada w końcu przyfrunął. „Kruk” Alexa Proyasa, jako jedna z bardzo nielicznych komiksowych adaptacji w historii, zyskał aprobatę zarówno widzów jak i krytyków. Dziś jest obiektem kultu. Z wielu względów. Spodobała się sama historia muzyka rockowego, który powraca zza grobu, by zemścić się na oprawcach swoich i swej narzeczonej. Spodobał się mroczny, gotycki sposób jej opowiedzenia. Wreszcie rzecz najistotniejsza – odtwarzający główną rolę Brandon Lee podzielił los bohatera – zginął na planie podczas kręcenia sceny strzelaniny. Wszystko to złożyło się na mistyczną glorię, którą otaczają film coraz to nowsze pokolenia. „Kruk” przy budżecie sięgającym 15 mln USD zdołał zarobić na całym świecie 94 mln. Ciekawostką jest, że rolę Shelly (zagrała ją kanadyjska aktorka Sofia Shinas) proponowano najpierw Cameron Diaz. Ale jej nie przypadł do gustu scenariusz i w efekcie zdecydowała się na lżejszą klimatycznie o 180 stopni „Maskę”.
A to jest właśnie, drogi Sylwku, ten wibrator doodbytniczy
A to jest właśnie, drogi Sylwku, ten wibrator doodbytniczy
Miała nosa. O Sofii Shinas nikt dziś nie pamięta. „Maska” zrobiła z Cameron gwiazdę. Nieźle jak na debiut. Film Chucka Russella pojawił się u nas 26 grudnia w atmosferze wielkiego przeboju. Krytycy pomstowali na durnowatą vis comica mało popularnego wówczas Jima Carreya, ale fantastyczna komedia o urzędniku zmieniającym się po nałożeniu zielonej maski w superbohatera zdobyła serca (i portfele) publiczności. Film podbił niemal cały glob, zarabiając w sumie ponad 320 mln USD. A pomyśleć, że z początku, zanim na horyzoncie pojawiła się wyszczerzona gęba Carreya, był planowany jako ponury horror…
Rok 1995
Lew Rywin brzydko się zestarzał
Lew Rywin brzydko się zestarzał
31 marca na polskie kina padł „Cień”. Bazujący na komiksie z lat 30. film łączył cechy przygodówki i kina noir, lecz krytycy i widzowie zgodnie orzekli, że superheros i Alec Baldwin brzmi mocno oksymoronicznie. Za mocno. 40-milionowy budżet ledwo się zwrócił. W Stanach „Cień” przyniósł dochód w wysokości zaledwie 32 mln USD, wszędzie poza gromadził bardzo małe pieniądze.
Czego nie da się powiedzieć o następnej komiksowej premierze tamtego roku. Światowy zysk opiewający na 282 mln USD udowodnił, że Baldwina jest w stanie miażdżąco pokonać nawet niepozorny duszek. „Casper”, jak przystało na zjawę, zjawił się w Polsce w inaugurację roku szkolnego – 1 września. Krytycy narzekali na mało dydaktyczny charakter filmu, ale dzieciaki zdecydowanie przedkładały spotkanie z Kacprem nad nudne lekcje. Starszych fanów komiksu familijny film, podobnie jak i sam komiks, niezbyt interesował.
Trudno się temu olewczemu stosunkowi do duszka dziwić, skoro lada dzień miał nadlecieć najsłynniejszy nietoperz świata. 22 września nadleciał na zawsze. Ale fani woleliby, żeby w takiej formie nie pojawił się nigdy. „Batman Forever” rozczarował na całej linii. Trzeci film serii, nad którym pałeczkę po Timie Burtonie przejął Joel Schumacher, różnił się diametralnie od dwóch poprzednich części. Fascynujący klimat ustąpił miejsca ugrzecznionej pstrokaciźnie, czas prysł pod naciskiem fajerwerków. No i czego by dobrego o Valu Kilmerze nie mówić – gorszym Brucem Waynem byłby chyba tylko Baldwin. Film co prawda bardzo dobrze się sprzedał (333 mln USD na całym świecie), ale nie oszukujmy się – młodzież poszła na efekty specjalne i plejadę gwiazd.
Mrówka Z po sterydach
Mrówka Z po sterydach
Z tego samego powodu ruszyła na „Sędziego Dredda” (polska premiera 20 października), który z komiksowym pierwowzorem niewiele miał wspólnego, a z futurystyczną napieprzanką i owszem. Krytycy osądzili poczynania Sly’a Stallone skrajnie surowo, co nie przeszkodziło filmowi dojść do pułapu 113,5 mln USD (34,7 mln w USA, 78,8 poza). Z tym, że przy 90-milionowym budżecie należy traktować ten wyczyn raczej jako porażkę. Ciekawe czy z Dreddem Schwarzeneggera, który odrzucił pisaną ponoć pod niego rolę, byłoby podobnie. Stallone ma to do siebie, że uwielbia ingerować w scenariusze i całkowicie zmienił zakończenie, jak twierdził rozeźlony reżyser Danny Cannon.
Rok 1996
Mimo, iż w 1998 roku nie pojawił się żaden filmowy komiks, można się spierać, czy to właśnie nie 1996 był tym najgorszym. 26 lipca „Żyleta” Davida Hogana ścięła polskim fanom obrazkowego medium krew w żyłach. Oto pojawił się niepodważalny argument na korzyść komiksowych oponentów. Nieudolnie nakręcone i maksymalnie kretyńskie kino klasy C. Rozmiar katastrofy przebił nawet rozmiar miseczek Pameli Anderson, która jako tytułowa Żyleta, odziana w lateksowy kombinezon dla entuzjastów S/M, dumnie eksponowała swe dwa silikonowe atuty i niemądry wyraz twarzy. Film zebrał cięgi na całym świecie (przychód w USA 3,8 mln USD), wyłączając Japonię, gdzie uzbierał ponad 25 mln USD (musicie wiedzieć, że scena ze „Spy Game” Tony’ego Scotta to nie żart – skośnoocy naprawdę ponad wszystko kochają „Słoneczny patrol”). Na liście 100 najgorszych filmów wszech czasów serwisu IMDb „Żyleta” zajmuje pozycję 66.
Rok 1997
Koleżanki z Woronicza ostrzegały, że ten krem jest przeterminowany, ale Magda Mołek poszła w zaparte
Koleżanki z Woronicza ostrzegały, że ten krem jest przeterminowany, ale Magda Mołek poszła w zaparte
1 sierpnia okazało się, że jednak nie tylko Baldwin byłby gorszym Batmanem od Kilmera. Clooneyowski nietoperek prezentował się jeszcze fatalniej (znawcy tematu twierdzą, że o ile Kilmer był słabym Brucem Waynem, ale w kostiumie wyglądał i poruszał się przyzwoicie, tak przysadzisty Clooney na odwrót). Nie zachwycali też ani jego pomocnicy (do Robina O’Donnella dołączyła Batgirl Silverstone), ani przeciwnicy (Arnold Zamrażarka i Trująca Uma). Dopiero teraz odezwały się głosy, że ten Carrey Zagadka to był nawet i całkiem fajny, a i Tommy Dwie Twarze Jones – w porównaniu z drewnianymi kołkami z czwórki – niczego sobie. De facto, „Batmanowi i Robinowi” bliżej było do poziomu „Żylety” niż do, kiepskiego też przecież, „Batman Forever”. Infantylne dialogi i jeszcze intensywniejsza niż poprzednio orgia barw przemieniły Mrocznego Rycerza w maskotkę dla dzieci, a koszmarny dubbing dobił do reszty najwierniejszych nawet fanów (głos pod Schwarzeneggera podkładał chyba jakiś nastolatek przechodzący właśnie mutację). Film Schumachera nie powtórzył co prawda finansowego sukcesu trzeciej części, lecz i tak zdołał wyciągnąć na całym świecie ponad 237 mln USD. Ale na zarobek skazany jest chyba każdy produkt opatrzony Bat-logiem, jaki by on nie był.
Cóż jednak znaczy ten zysk w zestawieniu z sumą, jaką globalnie osiągnęła następna komiksowa premiera tego roku. „Faceci w czerni” Barry’ego Sonnenfelda zgarnęli prawie 577 mln USD. Do nas zawitali 3 października. Perypetie dwójki agentów ds. zwalczania złych kosmitów podzieliły krytykę (poważni jak zwykle doszukiwali się na siłę logiki i głębi), ale wśród widzów J i K zyskali rzesze fanów. I słusznie, bo wdzięcznego humoru, cudnie kontrastowo dopasowanych Willa Smitha i T. L. Jonesa oraz kunsztu i pomysłowości warstwy wizualnej trudno było nie docenić. Co ciekawe, reżyserię filmu zaproponowano najpierw Quentinowi Tarantino (wyobrażacie sobie jego wersję?), a rolę agenta K Clintowi Eastwoodowi. Natomiast należy gorąco dziękować Opatrzności, że rolę agenta J odrzucili kolejno Chris O’Donnell i David Schwimmer.
Nie mówiłaś, że to studniówka, myślałem, że bal transwestytów!
Nie mówiłaś, że to studniówka, myślałem, że bal transwestytów!
12 grudnia pojawił się „Spawn” Marka Dippe. Z góry było wiadome, iż nieznany szerzej w nadwiślańskim kraju bohater grany przez nieznanego szerzej Michaela Jai White’a nie ma u nas zbytnich szans na powodzenie. Bad guya grał co prawda Martin Sheen, ale w 1997 nie było to już gorące nazwisko. No i uczciwie trzeba przyznać, że sama historia uśmierconego agenta służb specjalnych, który, by jeszcze raz ujrzeć żonę, zawiera pakt z diabłem, znacznie lepiej prezentowała się na kartach komiksu niż na taśmie filmowej. Słowem krytycy mieli się na czym wyżyć, z którego to przywileju skwapliwie korzystali. Co by jednak nie mówić, nie było aż tak beznadziejnie jak w większości twierdzili, rzecz miała swój klimat. Najbliżej prawdy był chyba amerykański krytyk pisząc, że do takiego „Kruka” to to się nie umywa na pewno, ale ma i plus nie do przecenienia – nie reżyserował Joel Schumacher. Co do box office’u – tragedii nie było. Do kieszeni twórców napłynęło ze świata ok. 70 mln USD, co może i nie robi żadnego wrażenia, szczególnie patrząc przez pryzmat kolosalnego sukcesu „Facetów w czerni”, ale należy wiedzieć, że koszt produkcji „Spawna” wynosił „tylko” 40 mln.
[1] 2 3 »
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Dobry i Niebrzydki: Baby jest jakiś inny
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

21 VII 2017

Samochody, pościgi, strzelaniny, oszałamiający soundtrack. Kino akcji i musical w jednym. Jamie Foxx, Jon Hamm, Kevin Spacey, a z nimi Baby i… Kopciuszek. Nie mogliśmy w naszych dyskusjach pominąć „Baby Drivera” Edgara Wrighta.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Ove chce się zabić
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

14 VII 2017

Kolejny zgryźliwy tetryk na ekranie, próby samobójcze jako element komediowy i wizerunek Szwecji współczesnej i sprzed lat. Dziś rozmawiamy o wchodzącym na ekrany naszych kin nominowanym do Oscara filmie „Mężczyzna imieniem Ove”.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

7 VII 2017

Po niespecjalnie udanej części drugiej twórcy cyklu o samochodach z oczami rehabilitują się, przygotowując najlepszy i najbardziej dojrzały do tej pory scenariusz. Dziś Dobry i Niebrzydki rozmawiają o „Autach 3”.

więcej »

Polecamy

Baby jest jakiś inny

Dobry i Niebrzydki:

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jessica Chastain lobbuje u króla ciepłokluchowego kina
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Denzel jak wino
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.