Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 października 2017
w Esensji w Esensjopedii

50 najlepszych filmów 2014 roku

Esensja.pl
Esensja.pl
[1] 2 3 5 »
Rankingiem 50 najlepszych filmów 2014 roku rozpoczynamy tegoroczną edycję podsumowań kulturalnych minionych 12 miesięcy. Jak zwykle zespół redakcyjny wraz ze stałymi współpracownikami wybrał dla Was zróżnicowany zestaw dzieł ciekawych, wartościowych, które – niezależnie od tego, czy przypadną do gustu, czy nie – z pewnością warto poznać.
Niech was nie zdziwi rozbieżność naszego rankingu z podsumowaniami kwartalnymi – tym razem w przygotowywaniu listy wzięła udział dużo szersza grupa recenzentów i stałych współpracowników, stąd odmienna lista. Odmienna – czyli, mamy nadzieję zaskakująca i ciekawa. Obydwa zestawienia radzimy więc traktować jako uzupełniające się, przedstawiające szeroką gamę filmów, którym warto poświęcić seans. Oczywiście kwalifikujemy wyłączenie filmy, które w 2014 roku pojawiły się w Polsce w oficjalnej dystrybucji kinowej.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
50. Tom
(2013, reż. Xavier Dolan)
Marta Bałaga
„Tom” stanowi żonglerkę filmowymi gatunkami i cytatami. Młody reżyser podkrada od najlepszych; film otwiera francuska wersja znanej z „Afery Thomasa Crowna” piosenki „The Windmills of Your Mind”, gołym okiem widać nawiązania do eleganckich melodramatów Douglasa Sirka i do Hitchcocka (scena w polu kukurydzy przywodzi na myśl „Północ-północny zachód”, a bombastyczna muzyka Gabriela Yareda sporo zawdzięcza Bernardowi Herrmannowi). Liczne nawiązania nie składają się może na jednolitą całość, ale też nie przeszkadzają. Jak trafnie zauważył kiedyś Sirk, siła formy melodramatycznej zależy od tego, jak wiele pyłu przy drodze jest w stanie wzbić przechodząca nią opowieść. Zgodnie z tym założeniem „Tom” to film, który wydaje się w zamierzony sposób przesadzony. Muzyka jest trochę za głośna, aktorzy grają trochę zbyt teatralnie, nawet sama historia wydaje się trochę naciągana, jeśli jednak oswoimy się z tą konwencją możemy się na „Tomie” całkiem dobrze bawić. Jak można choć trochę nie polubić filmu, w którym bohaterowie tańczą tango w stodole, a wyrazem uczuć jest pragnienie kupienia drugiej osobie automatycznej dojarki?
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
49. Zrywa się wiatr
(2013, reż. Hayao Miyazaki)
Konrad Wągrowski
„Zrywa się wiatr” to ostatni już podobno film Hayao Miyazakiego i zdaje się, że również ostatnie dzieło wytwórni Ghibli (jedna ze smutniejszych wieści tego roku). Uczciwie mówiąc, nie jest to dzieło na miarę „Księżniczki Mononoke” czy „Spirited Away”, ale nie można też filmowi odmówić uroku i głębi. Tym razem Miyazaki pozostawił swe dotychczasowe baśniowe opowieści, by przedstawić luźno opartą na faktach historię życia słynnego konstruktora lotniczego Jiro Horikoshi, twórcę m.in. słynnego myśliwca Zero, który tak napsuł krwi Amerykanom w czasie II wojny światowej. Miyazaki nie byłby sobą, gdyby nie wplótł jednak do filmu sceny fantastyczne – tym razem będą to sny bohatera, w których wyjaśnia on swą fascynację awiacją, ale też ma wizję wojennego wykorzystania swych dzieł. Film, jak zwykle przepiękny wizualnie (scena trzęsienia ziemi jest naprawdę niesamowita), nie daje prostych odpowiedzi, jak zwykle zresztą u Miyazakiego. Jiro pchany jest do pracy swą ogromną pasją, ale z jednej strony cierpi na tym jego życie prywatne (mamy tu ładną, delikatną historię miłosną – zupełnie zresztą fikcyjną), a z drugiej strony musi zdawać sobie sprawę, że jego dzieła zostaną wykorzystane do zabijania. Czy więc warto było? Kim więc właściwie był Horikoshi? Na te pytania widz musi odpowiedzieć sobie sam.
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
48. X-Men: Przeszłość, która nadejdzie
(2014, reż. Bryan Singer)
Michał Kubalski
Najnowszy film z serii o mutantach jest zarazem najmroczniejszy. I… najśmieszniejszy. Jak tego dokonano? Apokaliptycznej przyszłości roku 2023, zniszczonej przez wojnę mutantów z ludźmi, przeciwstawiono Amerykę lat 70. – czasy dzwonów, protestów antywojennych i wielkich samochodów. Nie są to już „swingujące lata 60.” z „Pierwszej klasy”, ale w porównaniu z wojną na wyniszczenie i obozami koncentracyjnymi dla ludzi z genem X i tak jest radośnie. Jest tego świadom Wolverine, którego świadomość została cofnięta do 1973 r. (prosto do łóżka córki mafioza), by zapobiec przyszłemu konfliktowi. Niedowierzanie Charlesa Xaviera i Hanka McCoya, różnice cielesne między Loganem AD 2023 a AD 1973 – to pozwala wyzwolić komiczny potencjał podróży w czasie. Ale jest i akcja! Walki X-Menów z niesamowitymi robotami – Strażnikami – są należycie widowiskowe i odpowiednio tragiczne, by poza komizmem nadać filmowi rys dramatyczny. Do tego wątpliwości Xaviera, kluczowa rola Mystique, nowi mutanci, nowe nemesis (tu Peter Dinklage jako odpowiednik Mengele) i stały element serii, czyli problemy tolerancji i inności. „X-Men: Przeszłość, która nadejdzie” na solidnej bazie trylogii oraz „Pierwszej klasy” buduje nową (aż się prosi napisać: dialektyczną) jakość.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
47. Blue Ruin
(2013, reż. Jeremy Saulnier)
Konrad Wągrowski
„Blue Ruin” to niezależny, sundance’owy thriller, mocno w klimatach wczesnych braci Coen. Dwight, życiowy rozbitek, bezdomny, mieszkający po tragedii rodzinnej w starym, zdezelowanym samochodzie dowiaduje się, że sprawca jego dramatu właśnie wyszedł z więzienia. To jest impuls, którego brakowało w jego życiu – Dwight wyrusza by dokonać zemsty. Problem w tym, że nie jest on typem zabójcy, bohater, bardzo przekonująco grany przez Macona Blaira, to raczej nieudacznik, próbujący nadrabiać własne niedoskonałości zaangażowaniem, choć z czasem nabywający spodziewanych wątpliwości co do sensowności swej misji. Niezłe kino, mocne krwawe, ale nie pozbawione też specyficznego czarnego humoru, będące przy okazji komentarzem do amerykańskiego stosunku do przemocy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
46. Muppety: Poza prawem
(2014, reż. James Bobin)
Konrad Wągrowski
Cieszy bardzo, że nowe „Muppety” utrzymują niezły poziom poprzedniej części (będącej przy okazji swego rodzaju kinowym restartem cyklu). „Poza prawem” to bardzo solidna produkcja, przygotowująca wiele atrakcji dla różnych kategorii widzów. Dla fanów klasycznych Muppetów mamy tu aż trzy wersje dawnych przedstawień z wszystkimi oczekiwanymi w nich elementami (szaleństwami Gonza, solówkami Piggy, humorem Fozziego, komentarzami dwóch panów z loży) oraz doskonały pomysł na to, w jaki sposób Piggy będzie w stanie rozpoznać autentycznego Kermita. Dla dzieciaków dużo humoru, akcji i piosenek (tylko dlaczego nie wszystkie zostały przetłumaczone w wersji dubbingowanej?). Dla dorosłych żarty na temat Unii Europejskiej, gułagów i występy kanonicznych bad guyów kina (wśród nich Ray Liotta i Danny Trejo). Dla kinomanów kosmiczne ilości występów cameo (aż trudno wyliczać, ale Christoph Waltz tańczący walca zasługuje na osobną wzmiankę). Dla miłośników rozrywki telewizyjnej Ricky Gervais i Tina Fey. Dla podróżników widoki Berlina, Madrytu, Dublina i Londynu. Fabułą nie ma oczywiście głębszego sensu, ale odnotujmy, że takowa jest. W sumie: zabawnie i absurdalnie.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
45. Oh Boy
(2012, reż. Jan Ole Gerster)
Gabriel Krawczyk
Niko jest prawie trzydziestoletnim amatorem kawy i… darmozjadem. Nie ma też celów na najbliższą przyszłość, żyje z dnia na dzień, dopóki nie okazuje się, że jego konto bankowe jest puste. Tę właśnie pełną pechowych niespodzianek dobę przeżywamy razem z Niko. Wędrujemy z nim po czarno-białym Berlinie, niczym trzy i pół dekady temu spacerowaliśmy z Woodym Allenem po „Manhattanie”. Wrażenie celebracji niemieckiej stolicy i hołdowania klasykowi Allena wzmaga nie tylko oszczędna kolorystyka, ale i stale obecny w tle jazz. Tutaj jednak humor jest innego rodzaju: także wywołuje nieokiełznany śmiech, lecz to nie Allenowska literackość dyktuje warunki twórcom, a proza życia młodego biernego człowieka, nie myślącego o przyszłości, nie widzącego dla siebie sensownych perspektyw. Naturalność wpisana jest w „Oh, Boy!” tak mocno, że śmiejemy się z niepowodzeń Niko, w myślach krytykujemy jego życiowe błędy, lecz równocześnie współczujemy mu. Emocji tu pod dostatkiem. Wielka w tym zasługa odtwórcy głównej roli. Sugestywny do granic możliwości i oszczędny w grze Tom Schilling ledwie spojrzeniem wywołuje u nas salwy śmiechu, a uniesieniem brwi wyraża sceptycyzm wymowniejszy niż tysiąc słów. „Oh, Boy!” nie jest krytycznym portretem pokolenia biernych buntowników (wbrew pozorom nie ma w tym wyrażeniu sprzeczności). To portret tych, którzy nie znaleźli dla siebie miejsca, albo raczej jakoś zostali odrzuceni; niczym nowa generacja buddystów nie oczekują jednak pomyślnego finału, nie okazują przy tym rozpaczy, a subtelnie chcieliby chwytać dzień wtedy, gdy inni mogliby stracić nadzieję.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
44. Babadook
(2014, reż. Jennifer Kent)
Grzegorz Fortuna
Debiutująca w pełnym metrażu australijska reżyserka Jennifer Kent wie, że w dobrym horrorze liczy się nie tylko to, co widać na ekranie, ale przede wszystkim to, co schować można pod płaszczykiem utkanym z – pozornie niewykraczającej poza ramy gatunku – fabuły. Jej „Babadook”, opowiadający o matce i jej kilkuletnim synku, którzy muszą stawić czoła tytułowemu potworowi, całą swoją siłę czerpie z niejednoznaczności – nigdy nie dowiadujemy się, czy Babadook rzeczywiście istnieje, czy jest tylko szponiastą, odzianą w czarny płaszcz i kapelusz metaforą rodzinnych traum. Kent wygrywa tę niepewność doskonale: zapełnia swój film najbardziej ogranymi pomysłami, jakie tylko przyjdą Wam do głowy (niezidentyfikowane stuki, odbicia w lustrze, karaluchy wypełzające ze ściany), ale cały czas podrzuca tropy, które podpowiadają widzowi, że chodzić może o coś zupełnie innego. Finał tej opowieści jest zaskakujący i wspaniały zarazem, ale nie tylko znakomicie ułożona fabuła świadczy o talencie reżyserki. Kent umiejętnie wykorzystuje też inspiracje (niemiecki ekspresjonizm, twórczość Romana Polańskiego) i fizjonomie swoich głównych bohaterów – zmęczonej Essie Davis oraz upiornego i uroczego zarazem Noaha Wisemana. „Babadook” ma też polski akcent: autorem zdjęć do filmu jest Radosław Ładczuk, znany z „Sali samobójców” i „Jesteś bogiem”.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
43. Wolny strzelec
(2014, reż. Dan Gilroy)
Piotr Dobry
„Wolny strzelec” Dana Gilroya przynosi nam gorzką satyrę na media, na kapitalizm, na Amerykę, na mechanizmy świata, w którym wszyscy funkcjonujemy. (Anty)bohater Jake’a Gyllenhaala z pewnością trafi do kanonu ekranowych socjopatów (aktor ma 33 lata, czyli dokładnie tyle, ile miał De Niro, gdy odgrywał Travisa Bickle’a w „Taksówkarzu” – i też jest u szczytu formy). Imponuje również koncertowy drugi plan, na czele z wyciągniętą z artystycznego niebytu Rene Russo, której postać nieprzypadkowo przypomina Dianę Christensen graną przez Faye Dunaway w „Sieci” Lumeta. Z kolei niezwykle sugestywny klimat nocnego L.A. w obiektywie Roberta Elswita przywodzi na myśl „Drive” N.W. Refna i „Zakładnika” Michaela Manna. Obrazu dopełnia świetnie budująca napięcie, pulsująca elektronika; James Newton Howard nie nagrał tak dobrej ścieżki dźwiękowej od czasu „Osady” Shyamalana.
WASZ EKSTRAKT:
70,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
42. Na skraju jutra
(2014, reż. Doug Liman)
Konrad Wągrowski
Film zbiera świetne recenzje i świetne opinie widzów, ale chyba jednak większe wrażenie robi na mniej obytych z pomysłami science fiction. Bo przecież nie ma tu nic specjalnie nowatorskiego – na bazie zaczerpniętego z książkowego pierwowzoru pomysłu mamy w filmie połączenie inwazji obcych z pętlą czasową – a każdy ten element z osobna jest bardzo klasyczny. Na szczęście wszystkie klisze nieźle są tu wykorzystane, zwłaszcza kwestia czasowej pętli i wszystkie wynikające z niej konsekwencje – te logiczne (z drobiazgami do śledzenia dla fanów) aż po komediowe, w stylu „Dnia świstaka”, wynikające z powtarzalności tych samych zdarzeń (z czego zdaje sobie sprawę tylko jedna osoba). Gorzej wypada wątek inwazji – Obcym daleko do mrocznych, oryginalnych wizji Gigera, czy kogokolwiek z pomysłem – ma się wrażenie, że oglądamy znów robale z „Żołnierzy kosmosu”. Film, choć jest bardzo dobrą rozrywką, w niezłym tempie nie ma też, dobrze wypada też efektowny desant w stylu „Szeregowca Ryana”. O dziwo, sprawdza się Tom Cruise i dobrze wygląda jego ewolucja, bardzo efektownie wypada też Emily Blunt w roli Cameronowskiej twardej żołnierki. Całość oceny obniża jednak słabsza końcówka, z doklejonym na siłę, niezbyt sensownym happy endem. W sumie jednak naprawdę niezła rozrywka, no i dobry film SF, który nie jest remake′iem czy sequelem.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
41. Nieznajomy nad jeziorem
(2013, reż. Alain Guiraudie)
Jarosław Robak
Film Alaina Guiraudiego to niezwykle udany przykład połączenia estetyki i tematyki arthouse’u z kinem gatunków. Opowieść o naturze pożądania graniczącego z obsesją, francuski reżyser prowadzi w rytm to thrillera, to obyczajowej satyry, to komedii romantycznej. „Nieznajomy nad jeziorem” zaczyna się sielankowo: malownicze jezioro, plaża, niewielki lasek, w którym bez niepotrzebnych świadków skonsumować można świeżą zażyłość – to wymarzone warunki dla gejowskiego, wakacyjnego cruisingu. Guiraudie nie szczędzi widzowi naturalistycznej erotyki, przy której nawet „Nimfomanka” von Triera może wydać się pruderyjna – trzeba jednak oddać francuskiemu reżyserowi, że seks filmuje ze smakiem, dosłownie, lecz nie wulgarnie (w dodatku ani myśli moralizować albo potępiać mężczyzn, którzy nie szukają miłości, ale urlopowej przygody – niewiele jest filmów podobnie empatycznych w podejściu do seksualności). W tym idyllicznym, nakreślonym subtelnie – ale nie bez kpiarskich tonów (wszak głównemu bohaterowi wpada w oko macho z owłosioną klatą i wąsami Toma Sellecka) – świecie, dochodzi do zbrodni. I od tego momentu „Nieznajomy nad jeziorem” robi się jeszcze ciekawszy: atmosfera gęstnieje, komizm (kapitalny wątek inspektora policji!) przeplata się z grozą i suspensem, a bohaterowie – zamiast uciekać gdzie pieprz rośnie – tylko wikłają się w coraz bardziej niebezpieczne związki. Prowadzi to do niesamowitego, dwuznacznego i chwytającego za gardło finału, w którym Eros i Tanatos podają sobie ręce.
[1] 2 3 5 »
dodajdo

Komentarze

« 1 [2]
14 IX 2016   19:52:32

Nie używacie oryginalnych tytułów a fatalne tłumaczenia. Nie rozumiem. Te filmy pewnie z lektorem ogladaliscie. Kaleką ta wasza esencja. Recenzje ehh.

« 1 [2]

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

15 najlepszych filmów George'a Romero i Tobe Hoopera
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

17 X 2017

W te wakacje świat kina grozy dotknęły dwie niepowetowane straty – 16 lipca zmarł George Romero, a 26 sierpnia Tobe Hooper. Reżyserzy, których zaliczyłbym do Wielkiej Czwórki Mistrzów Horroru (obok Wesa Cravena i Johna Carpentera). Z tej okazji pozwoliłem sobie na zbiorcze epitafium i wybrałem 15 najlepszych filmów obu twórców.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

13 X 2017

Czy androidy śnią o drewnianych koniach? Czy Deckard nadal jest (albo nie jest) replikantem? Czy K replikantem nie jest? Czy bez duszy można sobie nieźle radzić? I czy w ogóle film Denisa Villeneuve’a ma duszę i jak sobie radzi w porównaniu do kultowego klasyka? W kinach sequel słynnego „Blade Runnera” Ridleya Scotta i oczywiście tego tytułu pominąć w naszych dyskusjach nie możemy.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Kobieta na rozdrożu
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

6 X 2017

Znów wracamy do Ameryki Południowej, znów podejmujemy temat filmowego wizerunku kobiety w męskim świecie. „Jestem Rosa” Laís Bodanzky, ciekawe społeczne kino z Brazylii już na ekranach naszych kin.

więcej »

Polecamy

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała

Dobry i Niebrzydki:

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

100 najlepszych filmów animowanych wszech czasów
— Esensja

Prezenty świąteczne 2016: Kolekcje filmowe
— Esensja

Prezenty świąteczne 2015: Film
— Esensja

Transatlantyk 2015: Dzień 8
— Sebastian Chosiński

Transatlantyk 2015: Dzień 7
— Sebastian Chosiński

Transatlantyk 2015: Dzień 4
— Sebastian Chosiński

Esensja ogląda: Maj 2015 (2)
— Jarosław Loretz, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Do kina marsz: Maj 2015
— Esensja

Esensja ogląda: Kwiecień 2015 (1)
— Piotr Dobry, Alicja Kuciel, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Do kina marsz: Kwiecień 2015
— Esensja

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Październik 2017 (1)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Esensja ogląda: Sierpień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry

Esensja ogląda: Lipiec 2017 (3)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Esensja ogląda: Maj 2017
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Kosmiczne jaja
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wielkopostne podpłomyki
— Wojciech Lewandowski

O pustej Golgocie
— Przemysław Ciura

Esensja ogląda: Kwiecień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Wszyscy jesteśmy Patersonami
— Piotr Dobry

Tegoż autora

Piąty konkurs na recenzję filmową
— Esensja

Esensja typuje Oscary 2017
— Esensja

Ranking filmów Oscarowych 2017
— Esensja

Filmowe dziedzictwo Jasona Bourne’a
— Esensja

Filmy IV kwartału 2015
— Esensja

Najlepsze filmy I kwartału 2015
— Esensja

Najbardziej seksowni 2014
— Esensja

15 najbardziej seksownych aktorek 2014 roku
— Esensja

15 najbardziej seksownych aktorów 2014 roku
— Esensja

Najlepsze filmy 2014 r. – dziś finał rankingu!
— Esensja

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.