Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXIX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

Klimat Nowej Trylogii czy obraz wyjątkowo żenujący?

Esensja.pl
Esensja.pl
[1] 2 3 4 »
Po miesiącu od premiery i opadnięciu pierwszych emocji o „Zemście Sithów”, ostatniej części „Gwiezdnych wojen”, rozmawiają Agnieszka Szady, Sebastian Chosiński, Winicjusz Kasprzyk, Jarosław Loretz, Bartosz Sztybor i Konrad Wągrowski.

George Lucas
‹Gwiezdne wojny: część III – Zemsta Sithów›

WASZ EKSTRAKT:
60,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGwiezdne wojny: część III – Zemsta Sithów
Tytuł oryginalnyStar Wars: Episode III – Revenge of the Sith
Dystrybutor CinePix
Data premiery19 maja 2005
ReżyseriaGeorge Lucas
ZdjęciaDavid Tattersall
Scenariusz
ObsadaEwan McGregor, Hayden Christensen, Natalie Portman, Ian McDiarmid, Samuel L. Jackson, Christopher Lee, Frank Oz, Jimmy Smits, Ahmed Best, Anthony Daniels, Kenny Baker, Peter Mayhew, Keisha Castle-Hughes, Temuera Morrison, George Lucas
MuzykaJohn Williams
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiUSA
CyklGwiezdne wojny
Czas trwania140 min
WWW
GatunekSF
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Konrad Wągrowski: Trzy tygodnie już minęły od premiery “Zemsty Sithów”, zakładam więc, że każdy już film obejrzał, a niektórzy pewnie więcej niż raz (cóż, są tacy, którzy uważają, że inaczej w przypadku “Gwiezdnych wojen” nie wypada). Zdążyliśmy już też ochłonąć. Sądzę więc, że nadszedł czas na naszą dyskusję. Burzliwą, mam nadzieję. Oto tematy, które chciałbym, abyśmy poruszyli.
Po pierwsze – film jako film. Jak sprawdza się “Zemsta Sithów” po prostu jako dzieło sztuki filmowej – reżyseria, scenariusz, aktorstwo, muzyka, zdjęcia, efekty specjalne, montaż, dźwięk, montaż dźwięku, scenografia, kostiumy, charakteryzacja, fryzury, etc. etc.
Sebastian Chosiński: Nie da się ukryć, że “Zemsta Sithów” to zdecydowanie najlepsza część nowej sagi. Ze stwierdzenia tego nie wyciągałbym jednak daleko idących wniosków, ponieważ – oceniając rzecz obiektywnie (czyli w oderwaniu od całości “Gwiezdnych wojen”) – jest to obraz wyjątkowo żenujący. George Lucas po raz kolejny potwierdził (kolejny, bo przecież siedział na reżyserskim stołku już podczas kręcenia “Mrocznego widma” i “Ataku klonów”), że reżyserem jest kiepściutkim. Niestety, tym razem udowodnił też, że jest równie kiepskim scenarzystą. Film ma tyle głupawych momentów, iż wymieniać by je można w nieskończoność. Na najsłabszą ocenę zdecydowanie zasługują dialogi i aktorstwo. Bohaterowie “Zemsty…” nie rozmawiają ze sobą, ale wygłaszają przemówienia, jakby mieli świadomość, że każde ich słowo usłyszą miliony widzów. Folgują więc sobie niesamowicie. Niemal każda scena, która miała szansę (i nawet powinna z racji dramatyzmu sytuacji) zapaść w pamięć widzowi, została właśnie zarżnięta przez pseudokrasomówstwo głównych bohaterów. Pal licho, gdyby jeszcze mówili z sensem, ale ich dialogi są na poziomie marnej telenoweli. Rekordy w tej dziedzinie bije para Anakin – Amidala. Przyznam się bez bicia, że kilka razy zdarzyło mi się podczas ich fascynujących konwersacji wybuchnąć w kinowej sali głośnym śmiechem i – dodam na swoje usprawiedliwienie – nie byłem jedyny.
Aktorstwo jest generalnie drewniane. Facet, który gra Anakina-Vadera (wybaczcie, ale nawet nie zapamiętałem jego nazwiska, a nie chcę przekręcać), stara się co rusz srożyć minę, przez co osiąga efekt odwrotny od zamierzonego – zamiast straszyć, rozśmiesza. Przykro mówić, ale talentu aktorskiego to pan ten nie ma za grosz i wcale się nie zdziwię, jeśli po “Zemście Sithów” jego kariera aktorska zostanie definitywnie pogrzebana. Co gorsza, do jego poziomu dostosowali się nawet ci aktorzy, od których można było wymagać dużo, a więc Ewan McGregor, Samuel L. Jackson i Jimmy Smits. Tyle że… z pustego (scenariusza) i Salomon nie naleje. Na tle “żywych” aktorów całkiem przyzwoicie wypadli aktorzy wirtualni, czyli Yoda i generał Grievous. A skoro tak, to może należało nakręcić film animowany, na kształt “Toy Story” itp.?
Najlepsze wrażenie robią, bez dwóch zdań, efekty specjalne. Film jest jednak nimi nasycony do tego stopnia, że po pewnym czasie i one obojętnieją. Tym bardziej że w kilku momentach ich nagromadzenie sięga absurdu. Chociażby otwierająca film scena pojedynku w przestrzeni kosmicznej. Chciałbym, żebyście dobrze mnie zrozumieli – ja nie wymagam od “Gwiezdnych wojen” żelaznej logiki, ale chciałbym, aby ten film mnie nie obrażał.
Cała reszta – a więc muzyka, montaż, scenografia – są na poziomie przyzwoitym. I tylko tyle da się napisać. John Williams wszystko, co mógł, “powiedział” w ścieżkach dźwiękowych do starej sagi. Soundtracki do nowych części to już jedynie dalekie echo dokonań sprzed lat. Tylko w jednym momencie ciarki przeszły mi po plecach – gdy w tle rozległ się fragment od dawien dawna kojarzony z Vaderem.
Gościnny występ Edwarda Nożycorękiego
Gościnny występ Edwarda Nożycorękiego
Winicjusz Kasprzyk: Reżyseria? Aktorstwo? Nie stwierdziłem ich obecności w “Zemście Sithów” – to już w dwóch poprzednich epizodach było, moim zdaniem, lepiej. Nie no, ja wiem, przesadzam zapewne, bo rola Imperatora przypadła mi do gustu, Yoda też ujdzie, cóż to jednak za pociecha, gdy scenariusz nie pomieścił istotnych treści? I nie nadrobią tego efekty specjalne, wymyślna scenografia made by Intel, czy męcząca nadmiarem choreografia walk na miecze świetlne i Moc.
Agnieszka Szady: Bez przesady – jest w Epizodzie III co najmniej jeden przykład dobrej gry aktorskiej, a to mianowicie Ian McDiarmid. Jego kanclerz Palpatine to świetna kreacja – wprawdzie można się dziwić, dlaczego Anakin tak łatwo i bez żadnych dowodów uwierzył w jego zapewnienia o możliwości uratowania Padme, ale sceny, kiedy przyszły Imperator subtelnie go omotuje, są doskonałe. Na przykład ta, którą ja nazywam “sithowską bajką na dobranoc”, czyli opowieść o Darthu Plagueisie. Palpatine mówi niby obojętnie, jak o jakiejś nieznanej mu bezpośrednio osobie, a jednocześnie jego zadowolona, niemal rozmarzona mina sugeruje, że to on sam, nie kto inny, był tym uczniem, który zadusił mistrza we śnie. A Ewan McGregor perfekcyjnie naśladuje gestykulację i sposób mówienia sir Aleca Guinessa, co doceniłam w pełni dopiero wtedy, kiedy w tydzień po premierze miałam okazję zobaczyć “Nową nadzieję”. Wrażenie było niesamowite!
Oczywiście, nie miałabym nic przeciwko temu, żeby Anakin był lepiej zagrany, a jego dialogi z żoną mniej maślane, ale trudno. I tak spodziewałam się dużo gorszych rzeczy, sądząc po scenach miłosnych z Epizodu II – wypowiedź “I truly… deeply… love you!” w scenie wjazdu na arenę jest w mojej opinii najbardziej kretyńskim wyznaniem miłosnym w całej historii kinematografii. A w “Zemście…” owszem, mdło się robi, kiedy Anakin z czeszącą włosy Padme licytują się landrynkowym tonem, kto kogo kocha bardziej (rany, myślałam, że za chwilę w “kosi, kosi łapci” zaczną grać!), ale jest to króciutka scena i jak ktoś chce, zawsze może się skupić na wspaniałej scenerii Coruscantu, widocznej w tle. Widoki Corusantu, Naboo ze sceny pogrzebu Padme i paru jeszcze innych planet są w Epizodzie III naprawdę wspaniałe.
KW: Właśnie – przecież ten dialog (kiepski), który tak często jest cytowany i wyśmiewany to zaledwie kilka słów rzuconych w przelocie. Wyciąganie z tego wniosków zahacza o czepialstwo.
Bartosz Sztybor: I to straszne czepialstwo. Dialogi nie są złe, co najwyżej niedobrych jest kilka zdań. Patos w wypowiedziach postaci filmowych jest zawsze zalążkiem kłótni krytyków. Dla niektórych jest powodem śmiechu, inni kwitują go łzami. Granica cienka między powagą a autoparodią jest. Lucas w tym przypadku ani ziębi, ani grzeje.
ASz: A jak już mowa o Padme – zadziwiający jest regres psychiczny tej postaci. W Epizodzie III służy już głównie do tego, żeby stać na tle okna i wyglądać smutno. Czy usposobienie kobiety w ciąży może zmienić się aż do tego stopnia, żeby z silnej, mądrej pani senator zrobić takie mdłe cielątko? W scenie, kiedy leci na Mustafar do Anakina/Vadera, widzimy przez chwilę dawną, energiczną Amidalę z poprzednich epizodów, ale tylko przez kilka chwil, bo potem zaraz umiera. Owszem, nagła zmiana ukochanego mężczyzny w mordercę z pewnością jest przeżyciem strasznym, ale to nie uzasadnia galopującej depresji, w którą popada Padme – bo tak tłumaczyłabym sobie nagły zanik woli życia. Wygląda na to, że nie liczą się dla niej nawet własne dzieci…
Zaraz, zaraz - jak to stracić chęć do życia? To chyba błąd w scenariuszu - pogadam z Georgem.
Zaraz, zaraz - jak to stracić chęć do życia? To chyba błąd w scenariuszu - pogadam z Georgem.
Co do scenariusza, to po raz kolejny odnoszę wrażenie, że Lucas kompletnie nie umie pokazywać upływu czasu. Dziecięciem nieletnim będąc głowiłam się, jakim cudem szkolenie Luke’a pokrywa się czasowo z przelotem “Sokoła Millennium” do Miasta Chmur, skoro to pierwsze musiałoby potrwać co najmniej kilka miesięcy, a to drugie – najwyżej parę dni. Ja rozumiem, że lot bez hipernapędu musi trwać dłużej, ale po paru miesiącach chyba skończyłoby im się jedzenie? Już nie mówiąc o tym, że – jak to skomentowała jedna moja znajoma – w tak długim czasie Han i Leia albo by się pozagryzali, albo rozmnożyli ;-) To było w klasycznej trylogii.
KW: A słyszałaś o efektach relatywistycznych? J Dlaczego nie przyjąć, że lot bez hipernapędu, z prędkością podświetlną trwał dla Hana i Lei tydzień, a dla Luke’a na Dagobah kilka miesięcy? Jak to już niejednokrotnie wspominałem – prawdziwy fan zawsze znajdzie wyjaśnienie. Choć ten problem też mnie kiedyś gryzł. Podobnie, jak to się stało, że Luke żegna się z Biggsem, potem w ciągu dwóch, trzech dni dociera na Yavin, a tam jest już Biggs jako doświadczony pilot Rebelii…
ASz: W Epizodzie III mamy natomiast akcję obejmującą… no nie wiem? Kilka tygodni? Powiedzmy, że dwa miesiące, ale Padme, która w końcowej scenie rodzi bynajmniej nie wcześniaki, w pierwszej scenie, kiedy ją widzimy, z pewnością nie jest w siódmym miesiącu.
BS: Dobra dieta. Przecież po Johnie Hurcie też nie było widać, że miał w sobie Obcego.
ASz: Oczywiście, łatwiej jest pokazać upływ czasu w filmie dziejącym się na Ziemi lub jakiejś podobnej planecie, gdzie wystarczy kilka kadrów obrazujących zmiany w przyrodzie, ale, do licha, reżyserzy innych filmów s-f jakoś sobie z tym radzą!
BS: Ciekawe jacy? Stanley Kubrick też nie umiał pokazywać upływu czasu. Robił to jeszcze gorzej niż Lucas. Przecież w “Odysei Kosmicznej” główny bohater tak jakoś za szybko się starzeje.
[1] 2 3 4 »
dodajdo

Komentarze

03 IX 2017   21:16:48

Na mnie największe wrażenie zrobiła scena ze świątyni Jedi gdy młody uczeń próbował ucieczki. Otoczony, był bez szans. Dziwię się, że nikt też nie wspomniał o zabiciu najmłodszych padawanów przez Anakina...

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Dobry i Niebrzydki: Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

15 IX 2017

Czy klauni są śmieszni, czy raczej jednak straszni i jak nazywa się jednostka chorobowa oznaczająca lęk przed osobami z białą twarzą i domalowanym uśmiechem? O czym należy pamiętać, gdy chce się wziąć za kręcenie filmu na podstawie dzieła Stephena Kinga? Czy twarz Pennywise’a z 1990 roku była doświadczeniem pokoleniowym? I jak w ogóle udało się to nowe „To”? Dobry i Niebrzydki dziś nie mogą pominąć najnowszej ekranizacji jednej z najsłynniejszych powieści króla literackiego horroru.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Homonarodowiec czyta Konstytucję
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

8 IX 2017

Dziś na nasze ekrany wchodzi chorwacka „Konstytucja”, a ponieważ Konstytucja RP w ostatnich miesiącach stała się dość gorącym tematem, sprawdzamy, czy bałkański film można jakoś odnosić do polskich realiów.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Szekspir na Pacyfiku
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

1 IX 2017

Niskobudżetowa koprodukcja australijsko-Vanuatu (australijsko-vanuacka?) była jedną z sensacji zeszłorocznych nominacji Oscarowych. Egzotyczna i interesująca „Tanna” od dziś na ekranach naszych kin, a my rozmawiamy o tym, czy ważniejsza jest tu historia rodem z „Romea i Julii” (choć oparta na faktach), czy dokumentalistyczne zacięcie twórców w ukazywaniu przyrody i kultury egzotycznych wysp.

więcej »

Polecamy

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1

Dobry i Niebrzydki:

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.