Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Dobry i Niebrzydki: Dysfunkcyjna rodzina w podróży, czyli rzeźnia, która wzrusza

Esensja.pl
Esensja.pl
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski
Czy to prawda, że Marvel doczekał się wreszcie swojego „Mrocznego Rycerza”? Jak duży ładunek emocji przypada na 10 minut filmu? Czy Hugh Jackman i Patrick Stewart kochają Wolverine’a i Profesora X? Jaki znak jest najlepszy dla Rosomaka? Czy Donaldy przemijają, a ideały pozostają? O „Loganie”, pożegnaniu Hugh Jackmana z rolą Wolverine’a, rozmawiają Piotr Dobry i Konrad Wągrowski.

Uwaga! Tym razem spojlujemy na potęgę.

James Mangold
‹Logan: Wolverine›

WASZ EKSTRAKT:
85,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLogan: Wolverine
Tytuł oryginalnyLogan
Dystrybutor Imperial CinePix
Data premiery3 marca 2017
ReżyseriaJames Mangold
ZdjęciaJohn Mathieson
Scenariusz
ObsadaHugh Jackman, Patrick Stewart, Boyd Holbrook, Elizabeth Rodriguez, Doris Morgado, Stephen Merchant, Richard E. Grant, Eriq La Salle
MuzykaCliff Martinez
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiUSA
CyklX-Men
WWW
Gatunekakcja, SF
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Piotr Dobry: No i co powiesz na to, że Marvel doczekał się wreszcie swojego „Mrocznego Rycerza”? Co prawda nie w MCU, a w uniwersum X-Men, ale w końcu do kogo jak nie do Wolverine’a miałby ten mrok pasować.
Konrad Wągrowski: O rany, narzekałem, że ostatnie filmy Marvelowskie są ładne, efektowne i zabawne, ale emocji nie dają za grosz (jeśli np. ktoś zginie, to wiemy, że ożyje do końca filmu, ewentualnie w kolejnej części, ostatecznie w spin-offowym serialu), a tu doczekaliśmy się filmu, w którego 10 minutach mamy więcej emocji niż w całym Avengerowskim cyklu! Zwieńczenie opowieści o Wolverinie nareszcie godne tej postaci! Mrok, przemoc, czyli to, co powinno zawsze być elementem filmów o najemniku zabijającym swe ofiary stalowymi szponami, a z jakichś powodów do tej pory nie było!
PD: Hmm, „Wolverine” z 2013 roku, od tej samej ekipy zresztą, był już jednak dość mroczny, krew lała się tam całkiem obficie. Ja zresztą tamten film szczerze lubię, bo jeśli „Logan” to „The Dark Knight”, to „Wolverine” jest trochę jak „Batman Begins” (na zasadzie przedsmaku), a trochę jak „The Dark Knight Rises”, ze zmęczonym, osłabionym, poniewieranym przez bad guyów Rosomakiem. Tyle że to wciąż cholerne PG-13 i spora umowność scen przemocy. „Logan” rzecz jasna lepszy.
KW: No właśnie – podobał mi się jak diabli. Najlepszy Marvel od czasów… od czasów… Najlepszy Marvel.
PD: Swoją drogą, mam déjà vu. Tydzień temu w dyskusji o „Captain Fantastic” zahaczaliśmy o motyw superbohaterski, podejmowaliśmy temat rodziny, kina drogi, pojawił się też wątek „Little Miss Sunshine”…
KW: Niedługo dojdziemy do wniosku, że „Mała Miss” to najbardziej wpływowy film niezależny XXI wieku. Wkrótce książki o nim będą pisać. No i niewątpliwie kolejna dysfunkcyjna rodzina w podróży to popularny sposób na konstrukcję fabuły. Ale mi podczas seansu przychodził całkiem duży pakiet innych skojarzeń filmowych do głowy. Sam reżyser James Mangold wspomina właśnie o inspiracjach „Little Miss Sunshine”, „Wyzwaniem” Clinta Eastwooda z 1977, „Papierowym księżycem” Petera Bogdanovicha, „Zapaśnikiem” Aronofsky’ego, czy oczywiście cytowanym bezpośrednio „Shane’em” (w Polsce częściej funkcjonującym jako „Jeździec znikąd”). Ale ja miałem jeszcze garść własnych skojarzeń. „Fabryka nieśmiertelnych” („The Damned”) Jamesa Loseya, zapomniany dziś, dziwny, ciekawy, nierówny, ale emocjonalnie mocny film science fiction z 1962 roku, gdzie w odciętym od świata laboratorium na rządowym projekcie wychowuje się grupę dzieci o zimnej, radioaktywnej skórze, mających być w przyszłości odpornymi na chorobę popromienną, dzięki czemu przeżyją atomową zagładę, a na dziś są po prostu stęsknione ludzkiego ciepła. Dalej – „Logan” to taki dla odmiany udany „Mad Max pod Kopułą Gromu” (scena obcinania brody nawet bezpośrednio do tego filmu nawiązuje), w którym cyniczny bohater odnajduje swoją misję w kontakcie z dziećmi potrzebującymi pomocy. Wreszcie gdzieś tam, zwłaszcza w scenach, w których dzieci ujawniały swe mutancie umiejętności, pobrzmiewały echa różnych „Wiosek przeklętych” i „Dzieci przeklętych”. A wszystko to uważam za całkiem ciekawe inspiracje.
PD: Pierwszą naturalną inspiracją jest oczywiście „Old Man Logan”, ale ja się cieszę, że nie przełożyli komiksu literalnie, tylko postawili na przejmującą origin story pod jego córkę z in vitro. Poprzez motyw dzieci-Zbawicieli miałem też skojarzenia z „Ludzkimi dziećmi” Cuaróna. Sama Laura przypominała mi zaś Eleven ze „Stranger Things” – dziwna milcząca dziewczynka obdarzona paranormalnymi zdolnościami, która jest kluczem do pokonania złych mocy i przetrwania gatunku ludzkiego/mutanciego.
A skoro już przy Laurze. Hugh Jackman to jedno. Patrick Stewart to drugie. Ale dla mnie aktorską rewelacją filmu pozostaje relatywna debiutantka (z jednym serialem na koncie) Dafne Keen, emanująca charyzmą w niemal każdej scenie, i to mimo tego, że przez większość czasu się nie odzywa. W epoce dewaluacji słowa należy być ostrożnym z takimi porównaniami, ale przeczytałem gdzieś o objawieniu na miarę Natalie Portman z „Leona”, i chyba mógłbym się pod tym podpisać.
KW: Jest znakomita! Łączy w sobie mrok niepokojących dziecięcych bohaterów z „Babadooka” czy „Loopera” z wrażliwością dzieci z kina Spielberga. Budzi cały zestaw emocji u widza – od niepokoju i nieufności po współczucie i zrozumienie. Ma przy tym bardzo trudną rolę, bo dość rzadko, przyznasz, w komiksowych blockbusterach, pojawiają się dziecięcy bohaterowie rozrywający rękami (no dobra – szponami) dorosłych antagonistów. Z pewnością dziewczyna zwróciła na siebie uwagę, szkoda tylko, że w prawdopodobnych kontynuacjach opowieści o X-23 jej rolę pewnie przejmie inna, doroślejsza aktorka.
PD: Dziecko jako maszyna do zabijania to w ogóle mocny temat, właściwie emocjonalny samograj, ale potrzeba talentu tej miary co Dafne Keen czy Abraham Attah z „Beasts of No Nation”, by oddać całą złożoność psychiki takiego „zezwierzęconego” dziecka. Jest w „Loganie” doskonała scena, pozornie jedynie przerywnik humorystyczny, gdy Laura wyraźnie wycisza się na automacie – bujanym koniu przed sklepem, lecz gdy tylko zabawa się kończy, dziewczynka znów reaguje agresją, chce zniszczyć maszynę. Czy „zwykłym” dzieciom też w takich chwilach nie zdarza się wpadać w szał? Odpowiednio mniejszy, rzecz jasna, ale zobaczyłem w tej krótkiej scence jakąś ogólną prawdę o dziecięcej naturze, zobaczyłem niewinność i naiwność właściwe każdemu małoletniemu, nawet temu ze wprogramowaną żądzą mordu.
KW: Nie chciałbym jednak, abyśmy przez Laurę zapomnieli o Hugh Jackmanie i Patricku Stewarcie. Dla tego pierwszego rola Logana/Wolverine’a była zawsze jedną z najważniejszych w karierze, a po tym filmie z pewnością już pozostanie jednoznacznie najważniejszą. W ten sposób Hugh Jackman wszedł do historii popkultury. Nieco trudniej z Patrickiem Stewartem, bo przecież przez wiele lat był kapitanem USS „Enterprise”, a z tym trudno rywalizować. Ale i tak trudno sobie wyobrazić lepszego Profesora X. „Loganem” obaj pięknie domknęli swe historie. I mam jeszcze jedną refleksję, coś, co bardzo mocno mnie uderzyło w trakcie seansu. Pamiętasz rozmowę na pięterku na farmie, ciepłą, choć smutną rozmowę o tym, jak powinno wyglądać życie? Miałem wówczas niesamowite wrażenie, że dla obu aktorów postacie Rosomaka i Xaviera nie są po prostu jakimiś dziwacznymi kreacjami freaków, w jakie muszą się wcielać dla pieniędzy, ale bohaterami, z którymi łączy ich autentyczna emocjonalna więź, których rozumieją, i którym tym ostatnim filmem pragną oddać hołd.
PD: Tak! Ta wymiana spojrzeń, cierpki uśmiech Jackmana, gdy Stewart mówi, że jego „syn” nie był zbyt pojętnym uczniem. Wchodzimy tu na poziom meta niewątpliwie.
KW: Film przy tym nie kryje ambicji, by w jakiś sposób domknąć X-menowy cykl (zwłaszcza że sami twórcy chyba się nieco pogubili w różnych liniach czasowych po „Przeszłości, która nadejdzie”). Nie ma wątpliwości, że dalsze filmy o mutantach będą powstawać – ale to jednak zupełnie coś innego. Bo to, co zapoczątkowane zostało niezłym filmem Briana Singera 17 lat temu, w tej chwili, wraz ze śmiercią dwóch najbardziej charyzmatycznych postaci, osiągnęło swój kres. Mieliśmy w tym cyklu filmy naprawdę świetne: „X2” (2003), „X-Men: Pierwsza klasa” (2011), mieliśmy dobre: „X-Men” (2000), „X-Men: Przeszłość, która nadejdzie” (2014), mieliśmy też nieco słabsze, ale jednak nie wiem, czy nie stwierdzę, że jako całość jest to mój ulubiony cykl superbohaterski. Chwytliwe aluzje społeczne, świetna rozrywka, charyzmatyczne postacie. Nad Patrickiem Stewartem i Hugh Jackmanem już się rozpływaliśmy, ale nie zapominajmy przecież o świetnym Ianie McKellenie i kapitalnym Fassbenderze w roli Magneto, o tym, że dla McAvoya młody Xavier był jedną z najważniejszych kreacji, że mamy plejadę fajnych aktorów w rolach mniej eksponowanych.
PD: Sprostuję: dla McAvoya młody Xavier JEST jedną z najważniejszych kreacji. Przy okazji premiery „Logana” aktor stwierdził półżartem, że współczuje Jackmanowi i Stewartowi, a zarazem nie może nie odczuwać satysfakcji, że on sam będzie mógł grać Profesora X jeszcze przez co najmniej 40 lat. i tu też się unaocznia wyjątkowość Jackmana/Logana – innych aktorów wymieniano na młodsze modele, a on trwał niezmiennie, i w filmach ze Stewartem i McKellenem, i w filmach z McAvoyem i Fassbenderem. Co za tym idzie, niebawem poznamy nowego Wolverine’a, i to jest chyba największy „minus” „Logana”.
KW: Wróćmy zatem do niego. Przy tych wszystkich naszych zachwytach wypada wspomnieć, że fabularnie „Logan” nie jest żadną wielką rewolucją. To nadal ta sama opowieść – o prześladowaniu mutantów przez siły rządowe i armię, o konieczności budowania własnego azylu, o poszukiwaniu własnej tożsamości. O sile tego filmu świadczą inne elementy – kreacje głównych bohaterów, odniesienie do całości historii X-Menów, szacunek dla cyklu, ale też odwaga, by poprowadzić film w nieco inny sposób, niż wszystkie dotychczasowe. Symbolem tego odejścia od Marvelowych standardów jest tu brak cameo Stana Lee czy sceny po napisach, ale to oczywiście drobiazgi. Najważniejsze jest nawet nie to, że bohaterowie pozytywni nie są nietykalni, bo przywykło się sądzić, że Źli mogą napieprzać się z Dobrymi…
PD: …Źli albo Brzydcy…
KW: …ale przy tym niewinni, zwyczajni obywatele – w szczególności ci jawnie sympatyczni – są nietykalni. A tymczasem rozwiązanie akcji na farmie było dla mnie absolutnym szokiem! Aż odruchowo czekałem na jakiegoś mutanta, który będzie potrafił cofnąć czas i zresetować to całe szaleństwo…
PD: Oj tak, też nie wierzyłem do samego końca. Obstawiałem koszmar Logana bądź Laury, ewentualnie jakieś widzenie Profesora.
KW: Osobną sprawą pozostaje brutalność filmu, także nowatorska w cyklu. Owszem, rating R (czyli po polsku „od 18 lat”) miał już „Deadpool”, ale przecież tam przemoc była dużo bardziej umowna. A „Logan” rozlał więcej krwi niż cały dotychczasowy filmowy Marvel. Zastanawia przy tym pomysł polskiego dystrybutora, by wpuścić na ekrany dubbingowaną wersję filmu. Współczuję rodzicom, którzy poszli na „Logana” z kilkuletnimi pociechami…
PD: Osobiście mogłem zaobserwować reakcje tychże pociech na moim seansie. Dwóch chłopców, wciąż kilkuletnich, choć już w wieku wczesnoszkolnym, bo to akurat była wersja z napisami. No i cóż – zostali zmrożeni już na samym wejściu, gdy nasz bohater masakruje Meksykanów. A matka miała jeszcze bardziej nietęgą minę. Nie opuścili sali przed czasem, ale cały seans przesiedzieli w absolutnej, niczym niezmąconej ciszy. Nie żebym rozpaczał z tego powodu – takie zachowanie dzieci w kinie to przecież utopijne marzenie.
KW: Dla mnie jako dorosłego ciekawe było, że film w swych scenach akcji jakby manifestacyjnie odcina się od rozbuchanego wizualnie stylu marvelowskich ekranizacji. Jest oczywiście efektownie, jest dynamicznie, ale nie ma tu walących się budynków, niszczonych miast, spadających z nieba superlotniskowców. Mamy tylko ostrą walkę wręcz, a scena nakręcona z największym rozmachem jest sceną statyczną (myślę tu o „zapaści” Xaviera). Kolejne podkreślenie ambicji nakręcenia czegoś innego niż dotychczas. Filmu superbohaterskiego, w którym ważniejsze od tego, kto ma jakie moce, jest to, że ktoś zapomniał wziąć odpowiednich pigułek.
PD: Mnie również bardzo się ten staroszkolny styl podobał. Wrażenie, że dostajemy popisy kaskaderskie, nie CGI. Wrażenie, którego nie zmąciły późniejsze newsy, że w scenach akcji Jackman miał cyfrowego dublera. Przeciwnie, bardzo to imponujące – wiedzieć, że film w większości powstał na komputerze, a prezentuje się najbardziej „ludzko” z serii.
KW: Szukając nieco na siłę słabszych elementów „Logana”, zastanawiałem się nad tym, że antagoniści w filmie są nieco bezbarwni (może poza świetnym głosem Richarda E. Granta, aktora, który zresztą często jest zatrudniany do dubbingu). Ale doszedłem do wniosku, że tak właśnie musi być. Malowniczy złoczyńca mógł odciągać uwagę od głównej trójki bohaterów, a to jednak oni byli tu zdecydowanie najważniejsi.
PD: Tak jak już ustaliliśmy – spuścizna po „Małej Miss” była najważniejsza. A jeśli idzie o wady „Logana” – wiesz, mamy tu tę odwieczną sytuację, że te same momenty, które ktoś może postrzegać jako inspiracje, błyskotliwe hołdy, ktoś inny weźmie za klisze, zbędne zapożyczenia. Dla mnie „Logan” wcale nie jest filmem idealnym. Ma kilka drażniących scen, szczególnie tych, w których bohaterowie wyjaśniają nam w dialogach to, co zostało przed chwilą pokazane obrazem. Albo weźmy sytuację na farmie, kiedy to Eriq La Salle „zmartwychwstaje”, po czym w kluczowym momencie naciśnięcia spustu okazuje się, że naboje się skończyły. Trochę facepalm. Film kręcony smartfonem przez pielęgniarkę też nie wiadomo kto tak ładnie zmontował, prawda? Ale to wszystko drobiazgi, które nie rzutują na odbiór znakomitej całości. Zresztą zawsze powtarzam: ideały są nudne.
Wróćmy jeszcze do świata mutantów. Od zawsze w sposób wyjątkowy rezonował on z tematem uprzedzeń społecznych, a „Logan” ponadto wykazuje ambicje bardzo świeżego komentarza politycznego. Bohaterowie uciekają z Meksyku przez Stany do Kanady, główny antagonista ma na imię Donald. Zarazem ani przez chwilę nie odczułem, że liberalne Hollywood znów napieprza mnie łopatą, bo to wszystko zostało bezbłędnie wkomponowane w opowieść.
KW: Mutanci jako Żydzi, mutanci jako homoseksualiści, teraz mutanci jako nielegalni imigranci. Metafora nadal całkiem nośna, choć czasem ryzykowna (ostatecznie ani Żydzi, ani homoseksualiści, ani imigranci nie potrafią sparaliżować dzielnicy miasteczka samą siłą własnego umysłu). Oczywiście, że imię Donalda nie jest przypadkowe (wilcze oczy bohatera kojarzą się jednoznacznie z Tuskiem, he, he), ale masz też rację, że nie ma w tym nic z ostentacji, łopatologii, nachalnej indoktrynacji. To taki poboczny, właściwy dla liberalnego Hollywood wątek, którego wcale nie trzeba nawet dostrzegać, jeśli się nie chce. Inna sprawa, że liberalne Hollywood w swych blockbusterach przyciągających miliony do kin od lat promuje swe ideały, a i tak w wyborach zwycięża Donald.
PD: Spokojnie, Donaldy tego świata zawsze przemijają, ideały pozostają. O właśnie – chrześcijański wymiar filmu. Trzy główne cnoty – wiara, nadzieja, miłość; motywy męczeństwa, poświęcenia i odkupienia, a nawet analogiczna scena „wniebowstąpienia” na noszach jak w „Przełęczy ocalonych”! W ogóle rzeźnia, która wzrusza, to bardzo chrześcijańskie, prawda? Ale zostawiam sarkazm na boku, gdy wjeżdża ostatnia, symboliczna scena przesunięcia krzyża. Za nią jedną oddam wszystkie „Chaty”, „Przełęcze…” i „Zerwane kłosy”, całe kino religijne ostatnich lat.
KW: To piękna scena. Nie wątpię, że część widzów może odebrać ją jako bluźnierstwo, ale dla mnie była śliczną poetycką ilustracją wcześniejszego stwierdzenia, aby nie być takim, jakim uczynili cię inni. Logan leży pod krzyżem, a powinien leżeć pod innym znakiem, symbolizującym to, kim naprawdę był. I to trzeba naprawić.
koniec
17 marca 2017
dodajdo

Komentarze

17 III 2017   21:24:30

Mam prawie identyczne wrażenia, z wyjątkiem tego, że od razu wiedziałam, co spotka sympatyczną rodzinę hodowców koni - ten film jest zbyt mroczny i brudny, żeby było inaczej.

17 III 2017   21:34:10

Film jest niesamowity....muszę się przyznać że łezka zakręciła sie w oku.
Odkąd urodziły mi się córka to jakis jestem podatny na wzruszenia i sentymenty....ehhh.

A propo społecznego komentarza i imigrantów to przypomina mi się Wiedżmin tak teraz uwielbiamy przez polaków....

17 III 2017   23:42:28

Ja przy zaproszeniu na kolację jęknęłam w duszy „co on (profesor), pierwszego Wolverina nie widział”? Po czym się zreflektowałam że pewnie zapomniał… ;-)
Ale potem przez chwilę myślałam że pojawienie się [spoiler] to koszmar Xaviera. Zapomniałam o tym kawałeczku zwiastuna, który zapowiadał.

17 III 2017   23:52:04

Ja szczęśliwie nie widziałem zwiastunów. Oczywiście wiedziałem, że coś wisi w powietrzu, ale nie uwierzę, że byłyście pewne na sto procent, że chociaż chłopca nie oszczędzą...

18 III 2017   09:50:15

No dobra, z tym koszmarem to i ja przez chwilę tak myślałam. A w momencie zapraszania na kolację uznałam, że bohaterowie zgłupieli - przecież wiedzą, kto ich ściga i co może zrobić osobom postronnym. W ogóle motyw "miły przypadkowy człowiek pomaga bohaterowi i płaci za to życiem całej rodziny" to coś, co przysięgłabym, że oglądałam w dziesiątkach filmów, chociaż jakoś nic konkretnego mi się nie przypomina. Takie ogólne poczucie.

18 III 2017   14:41:53

@dobry W zwiastun nie zapowiadał masakry jako takiej (BTW, jak już się zaczęła to nie miałam złudzeń), tylko w ogóle pojawienie się sprawcy w filmie. Dosłownie króciutka migawka sprowadzająca się ± do tego: https://static4.gamespot.com/uploads/scale_super/1444/14446008/3145595-24.jpg
Łatwo przegapić i zapomnieć, a na dodatek w większości komentarzy, które widziałam w sieci ludzie zakładali że to Laura wpadła w szał (mimo że widać minimum 5 szponów atakującego).
@Achika Nie bohaterowie tylko profesor. Laura wtedy jeszcze nie raczyła się odezwać, a Logan wyraźnie nie chciał, ale pewnie jak pomyślał jak mu Chuck będzie zawracał gitarę jeśli po prostu odjedzie to się złamał… ;-)

27 III 2017   11:25:42

Naprawdę emocjonujący film. Niby czysta fantastyka a nie ma się wrażenia "plastikowości" wykreowanego świata i bohaterów... Przywodzi mi na myśl cytat z "RED":
"Joe: Well…I never thought this would happen to me.
Frank: What?
Joe: Getting old."

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Mózgi, świeże mózgi
Jarosław Loretz

20 XI 2017

Otóż nie. Dzisiejszy odcinek wcale nie będzie o zombie.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Czeska babcia w roli Kaja
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

17 XI 2017

Tydzień temu rozmawialiśmy o włoskim kandydacie do Oscara, dziś czas na czeską propozycję do tej nagrody. Zostało nam więc do omówienia jeszcze około 90 filmów zgłoszonych jako krajowe propozycje do nagrody Akademii Filmowej. A na dziś – „Kobieta z lodu” Bohdana Slamy.

więcej »

Z filmu wyjęte: Przenośny karmnik
Jarosław Loretz

13 XI 2017

Ponoć najlepszym zabezpieczeniem przed uczuciem głodu jest noszenie wałówki ze sobą. Ale jak to robić, gdy się jest truposzem?

więcej »

Polecamy

Czeska babcia w roli Kaja

Dobry i Niebrzydki:

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Nie przegap: Kwiecień 2017
— Esensja

Najlepsze filmy I kwartału 2017
— Esensja

Esensja ogląda: Kwiecień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Nie przegap: Marzec 2017
— Esensja

Esensja ogląda: Marzec 2017 (4)
— Piotr Dobry, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Do kina marsz: Marzec 2017
— Esensja

Z tego cyklu

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Luty 2014
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Loretz

Esensja ogląda: Sierpień 2013 (2)
— Sebastian Chosiński, Joanna Pienio, Agnieszka Szady, Kamil Witek

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Mr. Pastisz & Mrs. Parodia
— Ewa Drab

Bez siły lub przemocą
— Łukasz Twaróg

Guitar Man
— Ewa Drab

Nowości: Październik 2003
— Piotr Dobry

Modelowy thriller motelowy
— Piotr Dobry

Dawnych wspomnień czar
— Eryk Remiezowicz

Krótko o filmach: Kwiecień 2002
— Michał Chaciński, Artur Długosz, Dominik Herman, Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Nie tak ładnie pachniesz
— Konrad Wągrowski

Kadr, który…: Eskadra Stefanottiego rusza do akcji!
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Październik 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Mała Esensja: Detektywi z Karaibów
— Konrad Wągrowski

Bogowie w kolorowych kosmolotach
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Październik 2017 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Pierwszy milion trzeba ukraść
— Konrad Wągrowski

Komiksy i klozety, czyli jedna z najmądrzejszych bajek roku
— Piotr Dobry

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.