Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Dobry i Niebrzydki: Ove chce się zabić

Esensja.pl
Esensja.pl
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski
« 1 [2]
KW: To powieściowe pochodzenie widać wyraźnie w wątku Runego – przyjaciela Ovego, miłośnika Volvo. Jego wątek zdecydowanie nie jest do końca wykorzystany, tu się czuje, że to tylko wybór kilku scenek z książkowego pierwowzoru. I choć te retrospekcje oglądałem z przyjemnością (lubię takie stylizacje na lata 70. i 80.), to rzeczywiście marnowały momentami filmowy czas – widzieliśmy na ekranie dokładnie to samo, o czym słuchaliśmy z offu. Choć z drugiej strony, ożywienie filmu scenami z przeszłości, aktywowanymi zwykle w momentach, gdy bohater zaciskał sobie pętlę na szyi bądź zaczynał wdychać spaliny, było ciekawym, konsekwentnie poprowadzonym urozmaiceniem wiodącej fabuły.
PD: Zgadza się, ja bynajmniej bym z retrospekcji nie rezygnował, po prostu bym je okroił. Bo aż się prosiło, jak mówisz, o pogłębienie wątku Runego. Albo wątku LGBT z młodym gejem, byłym uczniem Sonji, i jego imigranckim chłopakiem – kolejnymi „hamulcowymi” samobójstwa Ovego i kolejnymi postaciami, które pojawiają się na chwilę i znikają – niby jak w życiu, ale jednak chciałoby ich się poznać nieco bliżej.
KW: Gdzieś tam w tle mamy też ciekawe spojrzenie na Szwecję – zarówno współczesną, jak i historyczną (w licznych retrospekcjach poznajemy historię życia Ovego). Od razu rozczaruję – nie ma nic o strefach szariatu i płonących miastach… Ale ujęło mnie, że już w latach 70. pensja wypłacana jest z góry, że w przypadku braku biletu wystarczy go kupić u konduktora, podkreślanie etosu sąsiedzkiego wsparcia, pomocy, współpracy. Z drugiej strony mamy paskudnych, bezdusznych urzędników, więc i dla krytyków szwedzkiego modelu opiekuńczego może coś się znaleźć…
PD: Urzędas robiący za główny czarny charakter jest wręcz faszystowski w swym przerysowaniu. Ale i sam obraz zamkniętego osiedla wypada dość ambiwalentnie. Z jednej strony etos małej, choć zróżnicowanej etnicznie i wiekowo, wspierającej się społeczności, o którym wspominasz, nacisk na bezpieczeństwo i święty spokój; z drugiej – mieszczańskie getto, enklawa z wewnętrznym reżimem, codziennymi patrolami straży obywatelskiej, ostracyzmem nie tylko wobec obcych nadużywających pedału gazu, ale i wobec dzieci prujących na rowerach. Odrobina dystopii do tego raju zatem się wkrada, mimo że finalnie przesłanie o solidarności bez kulturowego wykluczania wybrzmiewa najdonośniej. Ostatnia scena, gdy córka Parvaneh zamyka za sobą furtkę osiedla, symbolicznie przejmując schedę po zmarłym bohaterze, ma dużą moc – stara Szwecja odchodzi, nowa przychodzi, ideały pozostają niezmienne.
KW: Wydaje mi się, że Szwedzi zawsze w jakiś sposób byli krytycznie nastawieni do swej rzeczywistości, starając się swój świat nieustannie usprawniać, może więc dlatego wieszczony od pół wieku upadek szwedzkiego państwa opiekuńczego jakoś wciąż nie chce nastąpić.
PD: Dla kogoś, kto jest tego świadom, film z pewnością nie będzie w żadnym stopniu odkrywczy, ale też nie tu leży jego siła. Głównym atutem jest fenomenalna kreacja Rolfa Lassgårda, aktora relatywnie nieznanego poza Szwecją, którego amatorzy kina skandynawskiego mogą jednak kojarzyć jako pierwszego ekranowego Wallandera, albo też z ról w „Tuż po weselu” Susanne Bier czy dwóch części thrillera „Łowcy”. Bardzo wiarygodnie wypada również Bahar Pars, aktorka głównie telewizyjna, jako Parvaneh. Totalnie kupiła mnie sceną w szpitalu, gdy jej atak śmiechu przy łóżku Ovego niezauważalnie, ku dezorientacji pielęgniarki, przechodzi w jęki przedporodowe.
KW: Dodajmy, że Bahar Pars nie musiała specjalnie się przygotowywać do swej roli, bo przecież sama przybyła do Szwecji z Iranu. W filmie mowa, że bohaterka uciekała przed wojną i dokładnie tak było w przypadku aktorki – Pars wraz z rodziną wyemigrowała po wojnie iracko-irańskiej.
PD: Film ma też bardzo przyjemny soundtrack. Od ładnej muzyki ilustracyjnej Gautego Storaasa, przez klasyczne kompozycje Claude’a Debussy’ego, po sentymentalne (jakżeby inaczej) przeboje szwedzkie (Lill Lindfors, Povel Ramel) i międzynarodowe (Willie Nelson, Demis Roussos). Trochę jak kompilacja „best of” z domu spokojnej starości, ale co tam, nie wstydźmy się prostych wzruszeń. A poza tym najpiękniejsza użyta w filmie ballada – „En Stund På Jorden” – jest akurat autorstwa Laleh, młodej szwedzkiej wokalistki popowej, podobnie jak Pars pochodzącej z Iranu.
KW: Jak zwykle, gdy zaczynasz mówić o muzyce, ja stwierdzam, że na ten temat niewiele mądrego mogę dodać, powiem więc, że mi z kolei bardzo podobał się dobór aktorów do ról młodego i starego Ovego – Rolf Lassgård i Filip Berg są do siebie całkiem podobni i nietrudno uwierzyć, że jeden z nich jest młodszym wcieleniem drugiego. Choć pewną rolę mogła tu odegrać owa nominowana do Oscara charakteryzacja.
PD: A dla mnie Filip Berg, choć wizualnie rzeczywiście dopasowany do Lassgårda, ciut za mocno „grał Gumpem”. Non stop dziwił się całemu światu, w interakcjach z innymi bohaterami reagował zwykle głupawym uśmiechem lub bezgłośnym rozdziawieniem ust. Miało to walor komediowy, ale trochę nie współgrało z butnym charakterem starego Ovego. Bo on oczywiście mógł dojrzeć, zgorzknieć, ale gdzie i jak się nauczył tak szybkiego reagowania, tych wszystkich błyskotliwie złośliwych ripost? Nie miał możliwości tak się zmienić. Dlatego z pary aktorów „retrospekcyjnych” bardziej mi się podobała – nie tylko fizycznie – Ida Engvoll w roli Sonji. Jej bohaterka jest bardzo dynamiczna, charakterna, a jednocześnie pełna ciepła, czułości – rzadkie połączenie.
KW: No, odrobinę pokazane jest, jak ten bunt w nim wzbiera, gdy jego żona po wypadku nie może znaleźć pracy. Można założyć, że to czas przemiany, który nie jest całościowo przedstawiony na ekranie.
PD: Dla mnie to właśnie tłumaczy zgorzknienie, ale nie przemianę z wycofanego milczka w napastliwego dziadka, który zachowuje się tak, jakby pozjadał wszystkie rozumy. A czy wiesz, że w filmie pojawia się polski akcent?
KW: Nie, kiedy?
PD: Otóż perskiego kota, którego przygarnia Ove, „grają” dwa koty pochodzące z Polski. Perskie – ale polskie – koty w szwedzkim filmie – oto nasz cudnie przewrotny narodowy wkład w europejską komedię!
koniec
« 1 [2]
14 lipca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Dobry i Niebrzydki: Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

24 XI 2017

Nie może być inaczej – dziś rozmawiamy o najnowszej propozycji Pixara, skierowanej do najmłodszych pełnej śmierci i kościotrupów opowieści o meksykańskim Día de los Muertos (Dniu Zmarłych).

więcej »

Z filmu wyjęte: Mózgi, świeże mózgi
Jarosław Loretz

20 XI 2017

Otóż nie. Dzisiejszy odcinek wcale nie będzie o zombie.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Czeska babcia w roli Kaja
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

17 XI 2017

Tydzień temu rozmawialiśmy o włoskim kandydacie do Oscara, dziś czas na czeską propozycję do tej nagrody. Zostało nam więc do omówienia jeszcze około 90 filmów zgłoszonych jako krajowe propozycje do nagrody Akademii Filmowej. A na dziś – „Kobieta z lodu” Bohdana Slamy.

więcej »

Polecamy

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?

Dobry i Niebrzydki:

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Najlepsze filmy III kwartału 2017 r.
— Esensja

Do kina marsz: Lipiec 2017
— Esensja

Z tego cyklu

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Hercules Poirot w szarej strefie moralności
— Konrad Wągrowski

Nie tak ładnie pachniesz
— Konrad Wągrowski

Kadr, który…: Eskadra Stefanottiego rusza do akcji!
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Październik 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Beatrycze Nowicka, Konrad Wągrowski

Mała Esensja: Detektywi z Karaibów
— Konrad Wągrowski

Bogowie w kolorowych kosmolotach
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Październik 2017 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Pierwszy milion trzeba ukraść
— Konrad Wągrowski

Komiksy i klozety, czyli jedna z najmądrzejszych bajek roku
— Piotr Dobry

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.