Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXIX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

Zapowiedzi

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

Klata Khana, czyli zła prasa Bollywood

Esensja.pl
Esensja.pl
[1] 2 »
Prasa papierowa wciąż cieszy się dużo większym poważaniem niż publikacje elektroniczne, co chwila też ktoś (szczególnie jakiś negatywnie oceniony autor) nawołuje do zastopowania radosnej twórczości internetowych recenzentów amatorów: niewykształconych, nieobytych, niewysublimowanych – ergo: nieznających się. Co innego ogólnopolska gazeta – jeśli ta człowieka drukuje, to znaczy, że ma on do powiedzenia coś naprawdę mądrego o książce czy filmie. Czyżby?
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Bollywood to fenomen (choć inni woleliby to określić zapewne jako kuriozum), coś zupełnie wyjątkowego i niecodziennego. Nic więc dziwnego, że filmy z Indii wzbudzają skrajne odczucia. Ci, którzy „kupują” tę konwencję, wychwalają filmy pod niebiosa i ze zniecierpliwieniem czekają na kolejną porcję śpiewu, tańca i muskularnych klat. Dla drugich jednak kino bolly to kicz w najczystszej postaci. Normalna reakcja, jedni za, drudzy przeciw, bardzo nieliczni pośrodku – jak to się ładnie mówi: Bollywood dzieli ludzi, tak widzów, jak i recenzentów.
Natomiast linia podziału nie jest już tak oczywista – przebiega, o dziwo, bardzo wyraźnie pomiędzy mediami elektronicznymi a papierowymi. Przynajmniej takie rozgraniczenie ujawnia szybki przegląd recenzji najnowszego hitu, czyli „Om Shanti Om”. No cóż, jak mawiał pewien Wielki Pisarz: zdarza się. Może to przypadek, a może użytkownicy Internetu – tego młodego i bardzo egalitarnego medium – zwyczajnie „się nie znają”: odczytują sztukę filmową na najprostszym poziomie, nie widzą drugiego (i trzeciego) dna, zadowalają się niewyszukaną rozrywką. Tyle tylko, że to właśnie Wielcy Dziennikarze Kulturalni z Bardzo Poważnych Gazet ośmieszają się ewidentną głupotą i lapsusami popełnianymi w swoich tekstach…
Bawmy się!
Na początek szybki przegląd opinii pozytywnych. Przoduje tu oczywiście Esensja i niżej podpisany, który ośmielił się dać tej kiczowatej głupotce aż 90% ekstraktu (nazywając tę historię m.in. „magią kina w najczystszej postaci”). Ale i w innych internetowych serwisach filmowych „Om Shanti Om” zebrał znakomite recenzje. Użytkownicy współpracującej z Esensją Stopklatki przyznali filmowi 9,7 głosów na 10, a Agnieszka Duda napisała o filmie, że to „trzy mijające w mgnieniu oka godziny przedniej, przednissimej, hipnotyzującej, wciągającej zabawy!” (pojawił się tam też inny tekst, bardziej ogólny, przybliżający historię Bollywood właśnie przez pryzmat „Om…”). Podobnie Filmweb: 7,8/10 od czytelników i entuzjastyczny tekst Marcina Pietrzyka („to jeden z najlepszych filmów Bollywood ostatnich lat”, „kino rozrywkowe z najwyższej półki” etc. etc.). W ogóle internauci są dla Bollywood bardzo łaskawi, bo w dwóch największych polskich portalach, Onecie i WP, „OSO” uzyskał odpowiednio oceny 4,7/5 i 9/10. Ba!, nawet czytelnicy Gazeta.pl dali filmowi 3,5/5 (czemu „nawet” – patrz niżej)
„Arcydzieło!” – chciałoby się zakrzyknąć. A przynajmniej – bo na to zwracają uwagę wszyscy wspomniani recenzenci – znakomite kino rozrywkowe. Ale nie, niech się plebs tak nie podnieca, oto nadchodzi Poważny, Wysublimowany Krytyk, który posługując się swoim wprawnym okiem i pięknym umysłem, zweryfikuje ten osąd.
Czysta ekstaza
Za bary z Shahrukh Khanem wziął się na przykład Łukasz Maciejewski z „Dziennika”. Tytułując swój tekst „Klata Khana” recenzent chciał zapewne obśmiać prostactwo filmu, udało mu się jednak jedynie ujawnić własny odbiór obrazu Farah Khan – obsesyjne skupianie się na muskularnych męskich torsach. W sumie przykre to trochę, gdy człowiek mieniący się dziennikarzem kulturalnym potrafi dostrzec w filmie jedynie nagie klaty i bicepsy, a co więcej, jego wyobraźnia czyni muskulaturę głównym elementem filmu! Oto bowiem Maciejewski twierdzi, że „pierwszy Om w 1977 r. pręży swoje bicepsy na co drugim planie” (chyba powinno być „na drugim”, ale to szczegół). Dość odważne stwierdzenie, biorąc pod uwagę fakt, że w pierwszej połowie filmu Khan klaty w ogóle nie pokazał a i – o ile mnie pamięć nie myli – nagiego ramienia z „prężącym się bicepsem” również widzowie nie uświadczyli. Nic dziwnego: Om Makhija jest przecież Kopciuszkiem, skromnym statystą, a nie Gwiazdą – przecież na tej opozycji dwóch Omów cały film jest zbudowany. No cóż, widać Maciejewski tego nie zauważył albo tak zapadła mu w pamięć scena z drugiej połowy, że przesłoniła cały film. Raczej to drugie, bo dalej recenzent stwierdza, uwaga!, że „momentem kulminacyjnym (…) jest prezentacja nowej wersji klaty bożyszcza”. Jasne: taśma mogła się zerwać, przerwali dostawy prądu, albo po prostu pan krytyk wyszedł z sali. No ale wystarczyło zapytać kolegę Pawła Felisa z Wyborczej (o tym dalej), który wyjaśniłby, że w „OSO” najważniejsza jest „scena z żyrandolem”.
Gafa, wtopa, wpadka, głupota. Ale są też w tym tekście stwierdzenia zwyczajnie kompromitujące. Oto już na początku Maciejewski zagaja ze swadą i dowcipem „Powiedzieć w Polsce, że Bollywood nudzi i irytuje, to prawie to samo, co przyznać się, że głosowaliśmy na Kaczyńskiego [w Poważnych Gazetach nawet kultura nie może obejść się bez polityki (bo polityka bez kultury owszem – ale to inna bajka) – JG]. Nie lubię kiczu, nawet po indyjsku.” I, uwaga, tak oto puentuje tę zajawkę. „«Om Shanti Om» też nie polubię”. Jasne, taka praca – co naczelny da, to trzeba obrobić, ale może wypadałoby oddelegować dziennikarza, który do bolly uprzedzony nie jest? Recenzent nie lubi kiczu? Bollywood przecież jest kiczem! (a przynajmniej my, ludzie Zachodu, tak to nazywamy) – to nieodzowny element tego kina. Recenzując „Ojca chrzestnego” Maciejewski stwierdziłby zapewne „Nie lubię strzelanin, nawet po włosku. «Ojca chrzestnego» też nie polubię”
A to jeszcze nie koniec. Autor brnie dalej broniąc się ironią: „Oczywiście, macie rację drodzy bollymisjonarze. [Maciejewski oczywiście nie dopuszcza istnienia żadnych „ludzi środka”, zwykłych widzów, którym zwyczajnie niektóre bollywoodzkie filmy mogą się podobać (a inne nie) – przecież kto nie z nami, ten przeciw nam! (wspominałem już coś o podtekstach politycznych?) – JG] Brak mi lekkości i poczucia humoru, finezji i sarkazmu. [Ale za tę niezwykle trafną samokrytykę duże brawa! – JG] Trudno. Na swoją obronę mogę tylko dodać, że pierwsze pokazywane w Polsce filmy bolly przyjmowałem jako sympatyczną ciekawostkę. Takie wysokobudżetowe disco relax. Raz się uśmiechnąłem, więcej nie. Ale ile można? Przecież te obrazy są ciągle tak samo głupiutkie.” A John McClane ciągle i wciąż obija gęby kolejnym bandziorom, inspektor Clouseau ciągle i wciąż robi przypadkowe kuku swoim kolegom, a Batman ma w każdym filmie spiczaste uszy – no doprawdy, ileż można!
I tak to się ciągnie w tym stylu („logika drwi z fabuły, treść umywa ręce przed sensem”, „pod względem niefrasobliwości intelektualnej bije na głowę niemal wszystkich poprzedników”), aż wreszcie dochodzimy do puenty znów nawiązującej do klaty „Czysta ekstaza [w poprzednim zdaniu M. opisywał ze szczegółami wygibasy Khana – JG]. Prawdziwa rozpacz.” Tylko dlaczego ta rozpacz dostała od pana Maciejewskiego aż dwie gwiazdki? Mam dziwne podejrzenie, że za klatę…
Półbóg-heros
Na tym tle przemyśleń Łukasza Maciejewskiego skromnie wypada tekst Pauliny Wilk z „Rzeczpospolitej”, choć wciąż jest wart uwagi. „Król bollywoodzkiego kina” jest właściwie krótkim przybliżeniem sylwetki Shahrukh Khana wraz z dołączoną kilkuzdaniową opinią na temat „Om…”, a nie recenzją jako taką. Okazuje się jednak, że nawet pisząc taki tekst wypadałoby najpierw obejrzeć film, bo można strzelić babola. Dowiadujemy się bowiem, że „43-letni Shah Rukh Khan gra tam samego siebie – największego gwiazdora Bollywood”. A więc kolejnemu recenzentowi klata Khana przyćmiła pierwszą połowę filmu (w tym przypadku jest to bardziej zrozumiałe, w końcu autorką jest kobieta) i zapamiętał film jedynie jako opowieść o „największym gwiazdorze Bollywood” (prężącym muskuły oczywiście). No dobrze, klata Khana to fenomen, film trwał aż trzy godziny, nic więc dziwnego, że najmniej atrakcyjna godzina (ta bez klaty) mogła nie zapisać się w pamięci.
[1] 2 »
dodajdo

Komentarze

29 VIII 2017   19:49:34

Pamiętajmy, że w samym Bollywood wychodzi rocznie więcej filmów niż w całej Ameryce połączonej z Europą, a są tam jeszcze inne ośrodki filmowe. Nie jestem wielbicielem tego kina, akurat to, co u nich jest przebojem, mnie nijak nie podchodzi. Są to jednak produkcje, które warto obejrzeć, aby wiedzieć, co na codzień ogląda ponad miliard ludzi.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Dobry i Niebrzydki: Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

15 IX 2017

Czy klauni są śmieszni, czy raczej jednak straszni i jak nazywa się jednostka chorobowa oznaczająca lęk przed osobami z białą twarzą i domalowanym uśmiechem? O czym należy pamiętać, gdy chce się wziąć za kręcenie filmu na podstawie dzieła Stephena Kinga? Czy twarz Pennywise’a z 1990 roku była doświadczeniem pokoleniowym? I jak w ogóle udało się to nowe „To”? Dobry i Niebrzydki dziś nie mogą pominąć najnowszej ekranizacji jednej z najsłynniejszych powieści króla literackiego horroru.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Homonarodowiec czyta Konstytucję
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

8 IX 2017

Dziś na nasze ekrany wchodzi chorwacka „Konstytucja”, a ponieważ Konstytucja RP w ostatnich miesiącach stała się dość gorącym tematem, sprawdzamy, czy bałkański film można jakoś odnosić do polskich realiów.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Szekspir na Pacyfiku
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

1 IX 2017

Niskobudżetowa koprodukcja australijsko-Vanuatu (australijsko-vanuacka?) była jedną z sensacji zeszłorocznych nominacji Oscarowych. Egzotyczna i interesująca „Tanna” od dziś na ekranach naszych kin, a my rozmawiamy o tym, czy ważniejsza jest tu historia rodem z „Romea i Julii” (choć oparta na faktach), czy dokumentalistyczne zacięcie twórców w ukazywaniu przyrody i kultury egzotycznych wysp.

więcej »

Polecamy

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1

Dobry i Niebrzydki:

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

100 najlepszych filmów dekady
— Esensja

Rok o posmaku curry: Podsumowanie 2008 w Bollywood
— Ewa Drab, Kamil Witek

Prezenty świąteczne: 50 wydań DVD, których nie możesz przegapić
— Esensja

Pociąg do Bollywood: Kochać i nienawidzić
— Ewa Drab

„W dolinie Elah” najlepszym filmem II kwartału 2008 w polskich kinach według Stopklatki i Esensji
— Esensja

Tańcz, śmiej się i płacz
— Jakub Gałka

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ludzie jak krewetki
— Jakub Gałka

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Trzy siostry Thorgala
— Jakub Gałka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.