Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Dziś rzewnie szlochamy

Esensja.pl
Esensja.pl
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski
Zbliża się „Australia” (nie, nie chodzi nam o ruch płyt kontynentalnych), więc tym razem porzucamy zombiaków, superbohaterów, krwawych Majów, czyli nasze tradycyjne tematy, i zalewamy się łzami na myśl o Wielkich Filmowych Nieszczęśliwych Miłościach.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Konrad Wągrowski: Piotrze, wybacz pytanie, ale czy czujesz się człowiekiem romantycznym?
Piotr Dobry: Na to pytanie najlepiej odpowiedziałaby moja żona. Kiedy miałem lat 17 czy 18 i była jeszcze tylko moją dziewczyną, po jakiejś ostrej kłótni (oczywiście z mojej winy, bo jak zapewne wiesz, wina zawsze leży po stronie faceta) oblepiłem wszystkie drzewa i słupy w naszym miasteczku kartkami z napisem „Renatko, wybacz mi”. Nie wiem dlaczego, ale uznała to za megaobciach, choć dla mnie był to wówczas szczyt romantyzmu. :-) No i – wiem, że to mnie całkowicie spala jako poważnego krytyka – bardzo łatwo się wzruszam, w dodatku nie tylko na starych melodramatach, ostatnio choćby na „Hellboyu 2”…
KW: Nie przebijesz mnie, bo ja płakałem na SF („Solaris”, „Ludzkie dzieci”), horrorze („Sierociniec”), filmie kung-fu („Przyczajony tygrys, ukryty smok”). Niewiele brakowało na „Casino Royale”.
PD: Mnie też niewiele brakowało. Na „Sierocińcu” też płakałem. Poza tym: „Gwiezdny pył”, „Gnijąca panna młoda”, „Kopciuch Elmo”…
KW: Ale dziś – z okazji zbliżającej się „Australii” (zabrzmiało jak zapowiedź katastrofy geologicznej) – chciałem pogadać o filmach mających z założenia wyciskać łzy. O tak zwanych melodramatach. Twój ulubiony?
PD: Z klasyki oczywiście „Casablanca”. Z rzeczy bardziej współczesnych: „Pamiętnik”. Z mniej konwencjonalnych: „Leon Zawodowiec”, „Edward Nożycoręki”, „King Kong” Jacksona.
KW: A Ty znowu swoje. Ja mówię o filmach, które z założenia mają być przede wszystkim wzruszającymi opowieściami o miłości, a Ty mi wyskakujesz z „Leonem”. Och, wiem, że obronisz swoje zdanie, ale mnie chodzi jednak teraz o kino, które uwzględniłaby pani Grażyna Stachówna w książce „100 melodramatów”.
PD: Toć przecież uwzględniłaby „Casablankę” i „Pamiętnik”, tamte podałem tylko nawiasem.
KW: Toć „Casablanki” i „Pamiętnika” się nie czepiam.
PD: No dobra, lubię jeszcze „Stalowe magnolie” i beczałem, jak Julia Roberts umarła, zadowolony?
KW: No wiesz co, zdradzasz mi zakończenie…
PD: A DiCaprio tonie w „Titanicu”, ha!
KW: Kurde, to o czym ma być sequel??
PD: Okaże się, że Leo miał brata bliźniaka…
KW: Pomyliłeś się. To „Titanic” miał bliźniaka.
Wydaje mi się, że pytanie „czego właściwie oczekujesz od melodramatu”, jest oczywiste – wzruszenia. Ale to jest czasem łatwo uzyskać nawet w słabych filmach. Czym więc powinien się cechować naprawdę dobry melodramat?
PD: Przede wszystkim poruszającą historią, sprawnie opowiadaną, na tyle mało sztampową, na ile tylko w obrębie gatunkowego schematu można. Chemią między ekranową parą. Brakiem happy endu. W przypadku melodramatów kostiumowych – wizualnym rozmachem, czego najwybitniejszym przykładem „Titanic”. Chyba tyle.
KW: Rozczarowujesz mnie. Nic nie wspomniałeś o rozbieranych scenach.
PD: Nie wspomniałem, bo dla mnie to oczywista oczywistość, że te są wskazane w każdym gatunku…
KW: Jesteś pewien tego braku happy endu? Rozumiem, że jak się pojawi, to nie mamy do czynienia z melodramatem, tylko z komedią romantyczną, ale ja w sumie nie uważam, że melodramat musi się źle kończyć. Czy „Casablanca” się źle kończy?
PD: Melancholijnie. Może więc inaczej – uważam, że melodramat nie powinien się kończyć oczywistym happy endem. A jak najbardziej może tak jak w „Casablance” albo jak w „Pamiętniku”, gdzie co prawda bohaterowie umierają, ale umierają oboje w tej samej chwili, we śnie, przytuleni, co jest piękne.
KW: Ze swojej strony dodam, że potrzebuję też jakiegoś skomplikowania postaci głównych bohaterów. Nie tam zaraz jakiejś strasznie pogłębionej psychologii, ale niech będą ludźmi ciekawymi, złożonymi, mającymi swoje zalety i wady. I niech to wygląda jakoś szczerze.
PD: Ta szczerość wpisuje się chyba w chemię między aktorami, którą wymieniłem jako jeden z obowiązkowych składników?
KW: Chemia to pokazanie, że na siebie lecą. Szczerość w moim sensie to pokazanie, że są prawdziwymi ludźmi.
PD: Okej, ale jeśli pomiędzy tymi prawdziwymi ludźmi nie będzie iskrzyć, to ich relacje i tak nie będą nas obchodzić na tyle, by się wzruszyć czy jakoś specjalnie przejąć.
KW: No właśnie – uczucia też muszą wyglądać prawdziwie, muszą pozwolić dać się zgłębić i przyswoić… Gdy Olivier Barrett IV idzie na koniec „Love Story” na brzeg nowojorskiej ślizgawki i siada na ławeczce, ja czuję całą jego pustkę i obezwładniającą samotność. I o to chodzi.
PD: Kurczę, w sumie dlaczego Ryan O’Neal tak przepadł? Przecież za „Love Story” był nawet nominowany od Oscara.
KW: No, miał swoje pięć minut, brylował przecież u Kubricka, tłukł Niemców w „O jeden most za daleko”. Ale rzeczywiście to było tylko pięć minut – od dłuższego czasu grywa epizody w serialach (jeśli ktoś ogląda „Desperate Housewives”, to zaznaczę, że jest teściem Lynette – ale pojawił się tylko w jednym odcinku).
PD: Dokładnie, ale jeśli już mu się zdarzy zagrać w filmie, to nic nie psuje – w „Ludziach, których znam”, kameralnym dramacie sprzed kilku lat, był nie gorszy niż Pacino, więc tym bardziej nie kumam, czemu nie jest zatrudniany.
KW: No a co się stało z Ali McGraw? Pamiętam ją z „Konwoju”, „Wichrów wojny” i… szlus.
PD: A ona to akurat nigdy mi się nie podobała, tak fizycznie, jak i aktorsko.
KW: Ale wracając do tej końcówki „Love Story”, to skłania mnie do konstatacji, że aby w pełni odebrać melodramat, potrzebne jest jednak jakieś doświadczenie życiowe. Nastolatkom pozostawiam więc raczej „High School Musical”.
PD: Zdefiniuj nastolatka! Żartuję, ale „HSM” jest dobre dla dwunasto-piętnastolatków. Nieco starsi bez problemu przyswoją psychologię postaci „Pamiętnika” czy „Titanica”.
KW: Bo to postaci skrojone dla nastolatków! Ich motywacją jest bunt wobec rodziny, ucieczka, dojrzewanie. Aby to zrozumieć, wystarczy mieć lat 15.
PD: Ale my tu gadu-gadu, a Ty wciąż nie wymieniłeś swojego ulubionego melodramatu.
KW: Chwila napięcia… Będzie zaskoczenie…? Nie będzie.
„Casablanca”.
Przy czym kocham ten film (moje absolutne top 5 wszech czasów) w mniejszym może stopniu za opowieść miłosną (w końcu jaki facet przedłoży Sprawę nad kobietę?), ile za fenomenalnych bohaterów, genialne teksty, szereg doskonałych scen. No i taki ogólny klimat tego całego Café Rick’s…
A Ty co w tym filmie lubisz najbardziej?
PD: Z grubsza to, co Ty, wiec myślę, Konradzie, że to może być początek pięknej przyjaźni…
KW: Hej! Nie myśl, że tak łatwo zakończysz tę dyskusję! Mów teraz, co sądzisz o „Titanicu”.
PD: Sądzę, że to świetny film – poruszający, dramatyczny, dobrze zagrany, z nagą Kate Winslet, a na dokładkę pełen doskonałych efektów specjalnych, co w melodramacie zdarza się raczej rzadko.
KW: Odnoszę wrażenie, że w Internecie „Titanic” egzystuje jako pewien symbol obciachu – wstyd się przyznać, że ten film może się podobać. Tak więc ja też zaznaczę, że uważam to za kawał świetnego kina w swoim gatunku i – tak – szlochałem na koniec.
PD: Brawo za odwagę! Ale „Titanic” funkcjonuje jako symbol obciachu nie tylko w necie przecież – tak myśli o nim prawie każdy facet, od krytyków począwszy, na studencikach-inteligencikach („oglądamy Almodovara, czytamy Coelho”) kończąc. Kobiety, owszem, lubią i w większości przypadków się tego nie wstydzą. Jednak z facetów to znam nas dwóch i jeszcze jednego takiego…
KW: Wiesz, mam wrażenie, że temat skutecznie ograniczył wielkość naszych wypowiedzi (przy zombich i superbohaterach waliliśmy elaboraty). Czyżby o melodramatach po prostu nie dało się wiele powiedzieć poza tym, że powinien być ładny, mieć fajnych bohaterów i wywoływać łzy?
PD: Uhm.
KW: No i jaka będzie przyszłość gatunku? Melodramat gejowski już był, to co można wymyślić jeszcze?
PD: Melodramat lesbijski, oczywiście.
KW: A nie było jeszcze?
PD: Pewnie gdzieś tam kiedyś był, ale rozgłosu nie zdobył, choćby tak niewielkiego jak lesbijska komedia romantyczna „Gry weselne”.
KW: Kurcze, najwyraźniej naprawdę nie da się wiele wymyślić. Romans między młodym facetem i starszą babcią był („Harold i Maude”), romans między młodą dziewczyną i starszym dziadkiem bywa regularnie (w rolach głównych przeważnie Harrison Ford, Sean Connery i Robert Redford, u nas Boguś Linda). Romans między mężczyzną i owcą był, choć może w mało melodramatycznym ujęciu…
Ale à propos owiec – czego oczekujesz po „Australii”? Wrażeń na miarę choć połowy „Titanica”, ładnych pejzaży, nagiego Hugh Jackmana?
PD: Promują to jako nowe „Przeminęło z wiatrem”, ale większość dotychczasowych recenzji jest negatywna, więc właściwie nie mam żadnych oczekiwań w stosunku do tego filmu. Zwiastun mi się podoba, ale teraz takie czasy, że robią coraz lepsze zwiastuny coraz gorszych filmów…
KW: No bez przesady, że większość. Na Rotten Tomatoes pół na pół. A właściwie 53 – 47 na korzyść.
PD: No popatrz, kiedy ostatnio zaglądałem, była jeszcze przewaga negatywnych.
KW: Poza tym od kiedy to kierujesz się ocenami krytyków przy kinie popularnym?
PD: Od nigdy. Ale jeśli film robi zarówno artystyczną, jak i finansową klapę, mam prawo pozostawać sceptyczny.
KW: A my pewnie będziemy mieli więcej do powiedzenia na temat romantyzmu w kinie, gdy na nasze ekrany zawita „Zack i Miri kręcą porno”
PD: O, tego to autentycznie nie mogę się już doczekać! Mam nadzieję na taką dawkę romantyzmu, która przebije nawet seks z osłem z „Clerks 2”.
koniec
23 grudnia 2008
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Dobry i Niebrzydki: Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

15 IX 2017

Czy klauni są śmieszni, czy raczej jednak straszni i jak nazywa się jednostka chorobowa oznaczająca lęk przed osobami z białą twarzą i domalowanym uśmiechem? O czym należy pamiętać, gdy chce się wziąć za kręcenie filmu na podstawie dzieła Stephena Kinga? Czy twarz Pennywise’a z 1990 roku była doświadczeniem pokoleniowym? I jak w ogóle udało się to nowe „To”? Dobry i Niebrzydki dziś nie mogą pominąć najnowszej ekranizacji jednej z najsłynniejszych powieści króla literackiego horroru.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Homonarodowiec czyta Konstytucję
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

8 IX 2017

Dziś na nasze ekrany wchodzi chorwacka „Konstytucja”, a ponieważ Konstytucja RP w ostatnich miesiącach stała się dość gorącym tematem, sprawdzamy, czy bałkański film można jakoś odnosić do polskich realiów.

więcej »

Dobry i Niebrzydki: Szekspir na Pacyfiku
Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

1 IX 2017

Niskobudżetowa koprodukcja australijsko-Vanuatu (australijsko-vanuacka?) była jedną z sensacji zeszłorocznych nominacji Oscarowych. Egzotyczna i interesująca „Tanna” od dziś na ekranach naszych kin, a my rozmawiamy o tym, czy ważniejsza jest tu historia rodem z „Romea i Julii” (choć oparta na faktach), czy dokumentalistyczne zacięcie twórców w ukazywaniu przyrody i kultury egzotycznych wysp.

więcej »

Polecamy

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1

Dobry i Niebrzydki:

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Popkuriozum IV kwartału 2008 – nominacje
— Esensja

Oddech przestrzeni
— Ewa Drab

Porażki i sukcesy A.D. 2008
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Urszula Lipińska, Kamil Witek, Konrad Wągrowski

Najlepsze filmy, aktorzy, wydarzenia, DVD 2008 roku według dziennikarzy Stopklatki i Esensji
— Esensja

„Tajne przez poufne” najlepszym filmem IV kwartału według Stopklatki i Esensji
— Esensja

Do kina marsz…: Grudzień 2008
— Esensja

Z tego cyklu

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Błyskotka
— Małgorzata Steciak

Here we are now, entertain us!
— Michał Chaciński

Tegoż autora

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Dwa Brzegi 2017
— Konrad Wągrowski

Transatlantyk 2017: Osiem festiwalowych filmów
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Sierpień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry

Transatlantyk 2017: Sery, wina, trufle i crème brûlée
— Konrad Wągrowski

Transatlantyk 2017: Śmierć indiańskiej dziewczyny
— Konrad Wągrowski

Transatlantyk 2017: Wojna cywili
— Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Lipiec 2017
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Czerwiec 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.