Quentin Tarantino. To nazwisko mówi wszystko i wiadomo, że jeszcze przez wiele lat filmy opatrzone tą marką będą wyczekiwane z niecierpliwością. Tak samo jest z wojenną opowieścią o zbuntowanych amerykańskich żołnierzach w nazistowskiej Francji, dowodzonych przez Brada Pitta. Zwłaszcza że Tarantino znów bawi się konwencją: dzieli obraz na rozdziały, doprawia szczyptą spaghetti westernu, a całość opiera na włoskim filmie sprzed trzech dekad.

Zobacz zwiastun filmu TUTAJ.

Wampiry po japońsku, czyli film nakręcony na podstawie kultowego anime opowiadającego o półwampirzycy polującej na swoich pobratymców. Wbrew pozorom Japończycy nieźle czują opowieści o krwiopijcach (vide „Hellsing” czy „Vampire Hunter D”), więc zapowiada się ciekawostka niekoniecznie kuriozalna.

Postapokaliptyczna Ziemia, którą zaludniają myślące… szmaciane lalki. Brzmi dość idiotycznie, ale krótkometrażowa animacja, której rozwinięciem jest film, robi wrażenie i została zresztą nominowana do Oscara. Z reżyserię pełnego metrażu odpowiada ta sama osoba, produkcją zajmie się Tim Burton, więc zapowiada się nieźle. Co prawda trailer i nazwisko Timura Biekmambietowa (producent) grożą głupkowatym akcyjniakiem… ale bądźmy dobrej myśli.

O wampirach – miejmy nadzieję, że w końcu porządny horror, a nie love story. Choć fabuła za bardzo na grozę nie wskazuje, przypominając raczej mutację „Jestem legendą": w roku 2017 plaga zamieniła ludzi w wampiry, które – uwaga! – robią wszystko, by odtworzyć ludzkość! Wbrew pozorom nie ma w tym nic dziwnego, bo to nie altruizm, ale konieczność zapewnienia sobie żywicieli… Niski budżet, mało doświadczone rodzeństwo reżyserów i dwa lata leżenia na półce (film był gotowy pod koniec 2007 roku) nie wróżą za dobrze, ale za to obsada jest nie najgorsza: Willem Dafoe, Sam Neill i Ethan Hawke.

Na podstawie bardzo dobrze ocenianego komiksu kryminalnego (nominowany w roku 2000 do najważniejszych kategorii Nagrody Eisnera) o śledztwie prowadzonym przez samotną panią szeryf oddelegowaną… do stacji na Antarktydzie. Prawa do ekranizacji zakupiono natychmiast, ale produkcja szła ślamazarnie – może przez głupie pomysły zmiany płci bohatera. W końcu do roli głównej wyznaczono Reese Witherspoon, a ostatecznie Kate Beckinsale i rozpoczęto zdjęcia, które zakończyły się latem. Greg Rucka, twórca oryginalnego komiksu, pochwalił ponoć film.

Film dokumentalny o kosmosie – niby nic wielkiego, już od lat dzięki IMAX-owi towarzyszymy astronautom, dinozaurom, rybkom i komu tylko zechcemy. Jednak obsada aż kipi od wielkich nazwisk podkładających głosy (Mark Hamill, Samuel L. Jackson, James Earl Jones, William Shatner, Brent Spiner – jak widać, sporo z nich to dodatkowe mrugnięcie okiem do miłośników SF), a największą wartością filmu ma być walor edukacyjny. Realizowany przez dobrych kilka lat we współpracy z NASA film ma nieść sporo wiedzy na temat budowy słońca, gwiazd, planet, przemieszczania się atomów w kosmosie itp.

Remake filmu George’a Romero o wirusie wywołującym agresję i szaleństwo wśród ludzi. Jak zwykle nie wiadomo, po co i dlaczego, ale dobre historie oczekiwane z ciekawością, nawet jeśli słyszy się je po raz wtóry.

Można nie lubić DiCaprio w rolach twardych facetów, można uważać, że Scorsese w ostatnich latach to nie ten sam reżyser co kiedyś, a „Infiltracja” to przereklamowana podróbka „Infernal Affairs”… ale na oba nazwiska zwracać uwagę warto, zwłaszcza że ich połączenie przyniosło już 9 Oscarów. „Shutter Island”, znany też jako „Ashecliffe” będzie miał jeszcze jedną niewątpliwą zaletę – ograną, ale jakże klimatyczną scenerię odciętej od świata wyspy, na której z powodu huraganu stróże prawa uwięzieni zostają razem z niebezpiecznymi kryminalistami.

Pixar ma już zasłużoną renomę i na każdy film tego studia warto czekać – ot, choćby dlatego, że jak na razie – na horyzoncie „Cars 2” i „Toy Story 3” – nie popada w sequelozową łatwiznę, tylko proponuje zupełnie różne, zwykle nie tylko zabawne, ale i inteligentne historie. Zapewne wspięcie się do poziomu „WALL-E” byłoby myśleniem życzeniowym (w końcu arcydzieło jest z definicji rzadkim wyjątkiem), ale fabuła „Up” zapowiada się równie ciekawie. Choćby dlatego, że bohaterem jest staruszek spełniający marzenie zmarłej żony… Nietypowe w animacjach dla dzieci? I bardzo dobrze. O stronie wizualnej nie wspominam, bo jestem pewien, że będzie perfekcyjna.

Ostatni z kultowych potworów wytwórni Universal powraca na ekrany! Ponoć film ma być wierny oryginałowi i mroczny, nie tak jak komediowa „Mumia” czy ciągle uwspółcześniane ekranizacje mitu o Drakuli. Znany z kina przygodowego Joe Johnston (desygnowany również na reżysera „Kapitana Ameryki”) zastąpił na stołku reżyserskim niedoświadczonego Marka Romanka. W obsadzie takich problemów nie ma, wszyscy to pierwsza liga: Benicio del Toro, Anthony Hopkins, Hugo Weaving, Geraldine Chaplin. Niestety, premiera w USA się przesunęła – ponoć ze względów marketingowych – z wczesnej wiosny na późną jesień, co oznacza, że w Polsce możemy go w 2009 nie zobaczyć…

Steven Soderbergh jeszcze raz kręci z Mattem Damonem w konwencji komediowo-sensacyjnej, tyle że tym razem komedia ma być gorzka, a sensacja bliższa thrillerowi niż w serii „Ocean’s”. Całość opowiadać ma o tytułowym informatorze FBI, pracowniku korporacji na wysokim szczeblu, który przez trzy lata donosi agencji o przekrętach, jakie robi on sam, jego koledzy i w ogóle kierownictwo firmy. A że przy okazji cierpi na problemy psychiczne, nie jest szczególnie wiarygodnym informatorem.

Kolejny przedstawiciel trendu, by na nowo opowiedzieć klasyczne historie. U Guya Ritchiego Holmes (Robert Downey Jr.) jest doskonałym szermierzem i bokserem, nie nosi klasycznego stroju z kraciastą pelerynką (przynajmniej na pierwszych zdjęciach) i w ogóle ma rozwiązywać zagadki kryminalne przy równym wykorzystywaniu pięknego umysłu i silnych pięści. Bezczeszczenie klasyki? Wbrew pozorom nie – to raczej sięgnięcie po wątki obecne cały czas w prozie Doyle’a, a ignorowane dotychczas przez twórców filmów o Holmesie. Zapowiada się intrygująco.

Kolejna (mniej więcej dwudziesta…) ekranizacja jedynej powieści Oscara Wilde’a „Portret Doriana Graya” opowiadającej o przystojnym młodzieńcu, którego grzechy i starzenie się przejmowane są przez jego portret – on sam pozostaje pięknym i przyjaźnie wyglądającym mężczyzną. W roli tytułowej znany z „Narnii” Ben Barnes, a jako jego przewodnik po uciechach doczesnych (a być może również adorator, bo oryginał pełen był homoseksualnych odniesień) Colin Firth.