Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXIX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

Zapowiedzi

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

Mr. Pastisz & Mrs. Parodia

Esensja.pl
Esensja.pl
„Wybuchowa para” to na pierwszy rzut oka potencjalny hit komediowego kina akcji z gwiazdami w obsadzie. I faktycznie, wszystko wygląda tak jak zwykle: prężący się w skórze agenta Cruise, chichocząca od nadmiaru adrenaliny Diaz, pościgi, bijatyki, wybuchy i absurdalna fabuła. Zbyt absurdalna. W niej właśnie kryje się dodatkowe oblicze filmu Jamesa Mangolda, czyli parodia hollywoodzkiego kina akcji.

James Mangold
‹Wybuchowa para›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWybuchowa para
Tytuł oryginalnyKnight & Day
Dystrybutor CinePix
Data premiery23 lipca 2010
ReżyseriaJames Mangold
ZdjęciaPhedon Papamichael
Scenariusz
ObsadaTom Cruise, Cameron Diaz, Peter Sarsgaard, Paul Dano, Maggie Grace, Marc Blucas, Viola Davis, Olivier Martinez, Jordi Mollà, Dale Dye, Celia Weston, Gal Gadot, Brian Tarantina, Natasha Paczkowski
MuzykaJohn Powell
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania110 min
WWW
Gatunekkomedia, sensacja
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Żart leżący u podstaw „Wybuchowej pary” polega na tym, że grający główną rolę męską Tom Cruise jest chodzącą wizytówką filmów typu mission impossible. Kojarzy się więc z ekranową akcją na poważnie, ryzykującymi życie agentami specjalnymi i triumfem nad złem. Tymczasem sława gwiazdora nieco ostatnio podupadła z winy manifestowania scjentologicznego fanatyzmu i rozdmuchiwania do granic możliwości jego związku z Katie Holmes, może więc dlatego w filmie Mangolda podśmiewa się sam z siebie. Oczywiście Cruise’a nie stać na autoironię lub wręcz odżegnanie się od wcześniejszych dokonań złotego chłopca Hollywoodu, ale mrugnięcie do widza w „Wybuchowej parze” już zamienia jego rolę w dowcip. Oprócz tego otrzymujemy wszystkie schematy kina akcji, celowo przesadzone i wyolbrzymione jeszcze bardziej, niż robią to zazwyczaj scenarzyści. To dlatego Cruise jest agentem doskonałym, który motocyklem, samochodem czy samolotem dotrze, gdzie mu się spodoba, a złych facetów sprzątnie chociażby za pomocą lassa. Krajobrazy zmieniają się jak w kalejdoskopie, jakby pestką było przemieścić się błyskawicznie z Azorów w Alpy. Do tego zbiegów okoliczności, szczęśliwych zrządzeń losu, kompletnych nielogiczności i monstrualnych bzdur nie brakuje ani przez sekundę. Bym zapomniała: zabawa toczy się o pewien zmieniający losy świata gadżet, którego konstruktorem jest pryszczaty, nastoletni geniusz. Za geniuszem uganiają się oczywiście agenci i handlarze bronią.
Jak nietrudno zauważyć, autorom „Wybuchowej pary” logika jest obca. Z tym, że w innych filmach akcji absurdy i dziury scenariuszowe stara się ukryć lub załatać, tutaj manifestuje się je na wszelkie możliwe sposoby. W końcu chodzi o to, żeby ponabijać się z hollywoodzkich skłonności do przesady i… z nas samych. Przecież to widzowie, uderzając tłumnie na seanse Bondów i Huntów, nakręcają maszynę kina komercyjnego. Nie oczekują logiki, przełykają absurdy i proszą się o powtórkę. „Wybuchowa para” to rodzaj podsumowania fascynacji eskapistycznym kinem akcji ze strony tolerancyjnej publiczności.
Gdyby nie pastiszowy ton, film Mangolda byłby kolejnym, schematycznym „przebojem” z gwiazdami – dobrze zrealizowanym, ale nudnym w swojej powtarzalności. Szczęśliwie, pojawił się pomysł zabawy konwencją, co film niewątpliwie ożywiło. Może dlatego poległ w amerykańskim box offisie? Możliwe również, że Amerykanie lubią Hollywood takie jakie jest bądź też po prostu karzą Cruise’a za narcystyczne zachowanie. Nie zmienia to jednak faktu, że porównania „Wybuchowej pary” z takimi filmami jak „ Mr. & Mrs. Smith” lub „Pan i pani Kiler” nie są do końca trafne. Oczywiście we wszystkich trzech mamy do czynienia z bohaterskim duetem i mniej lub bardziej zaznaczonym komediowym tłem, ale… „Mr. & Mrs. Smith” to czysta akcja czyli to, co Mangold parodiuje, a „Pan i pani Kiler” stanowi raczej przykład mało wyrafinowanej komedii w tonie romantycznym niż film z ambicjami pastiszowymi. Tymczasem „Wybuchowa para” wykorzystuje popularne ostatnio schematy nie bez powodu i w ten sposób przeobraża zarzut o powtarzalność i brak logiki w atut komediowy. Sprytne.
Szkoda więc, że wiele autentycznie zabawnych scen i ciekawie podanych absurdów miesza się w filmie Mangolda z pomysłami nietrafionymi, w których schemat – zamiast ośmieszony – zostaje wygrany co do nuty z precyzją rzemieślnika od kina komercyjnego. Wtedy zabawa obniża loty i zaczyna być przewidywalną serią szablonów bez ikry aż do następnego udanego dowcipu. W osiągnięciu efektu parodystycznego pomaga Cruise. Nie sądziłam, że aktor zakochany w swoim emploi będzie w stanie napędzić komediową stronę filmu. A jednak: Cruise, odgrywając sztandarową postać superagenta, pozwala sobie na przymrużenie oka i odrobinę dystansu, co w połączeniu z idiotyczną fabułą daje ciekawe efekty. Jego partnerka, Cameron Diaz, radzi sobie całkiem nieźle pod kątem komediowym, ale nie zaskakuje niczym nowym. Niestety, miedzy tym dwojgiem brakuje iskry, która pozwoliłaby polubić bohaterów. Dobrze, że Mangold postawił na parodię, inaczej duet bez przysłowiowej chemii byłby niewybaczalnym błędem ze strony specjalistów od castingu. Takim, jakim stali się na przykład przeciwnicy pary Cruise-Diaz: Viola Davis jako szefowa CIA jest bezbarwna i poważna, a Peter Sarsgaard zachowuje się jakby grał w kolejnym „Planie lotu”. Tylko Jordi Molla pasuje do konwencji wybranej przez Mangolda, chociaż może brakuje mu trochę dystansu do granej postaci.
Gdyby pozbyć się nierówności, „Wybuchowa para” byłaby z pewnością udaną parodią kina akcji, a tak broni się jedynie jako przyzwoita komedia obśmiewająca utarte hollywoodzkie schematy. Możliwe, że Mangold bał się iść dalej w absurd, żeby nie odebrać sobie widzów lub nie pozwolił mu na to Cruise. W końcu co za dużo, to niezdrowo.
koniec
26 lipca 2010
dodajdo

Komentarze

26 VII 2010   10:01:25

Tylko czy zamierzeniem twórców było nakręcenie parodii :)

26 VII 2010   10:17:56

Recenzja generalnie jest na "nie", w każdym akapicie wytykane są niewypały. A ocena 60% jest bo...?

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Cztery kobiety w (prawie) średnim wieku
Sebastian Chosiński

17 IX 2017

Po wielu latach poświęconych realizacji mniej (rzadziej) lub bardziej (częściej) ambitnych filmów w roku ubiegłym Wiera Storożewa postanowiła wziąć głęboki oddech. W efekcie dwa kolejne obrazy cenionej rosyjskiej reżyserki mają znacznie mniejszy ciężar gatunkowy. Co należy odnotować z wielkim żalem, bo dziełka pokroju „Do wynajęcia dom z wszystkimi niedogodnościami” mogą spokojnie realizować twórcy znajdujący się dopiero na starcie kariery.

więcej »

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (1)
Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

12 IX 2017

W pierwszej wrześniowej edycji „Esensja ogląda” omawiamy dwa filmy kinowe i jedną premierę VOD.

więcej »

East Side Story: Gdy nie chce się nic, a sens życia ucieka…
Sebastian Chosiński

10 IX 2017

Pochodzący z Białorusi Władimir Kozłow to prawdziwy „człowiek renesansu” – dziennikarz, tłumacz, prozaik i… twórca kina niezależnego, który filmy kręci od czterech lat. Zrealizowany w ubiegłym roku dramat psychologiczno-społeczny „Anomia” trafił nawet do programu Warszawskiego Festiwalu Filmowego, gdzie w jednym z konkursów otrzymał nawet wyróżnienie. O czym jest? Najlepiej jego fabułę streszcza… tytuł.

więcej »

Polecamy

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1

Dobry i Niebrzydki:

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Kwiecień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Marzec 2017 (4)
— Piotr Dobry, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Luty 2014
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Loretz

Esensja ogląda: Sierpień 2013 (2)
— Sebastian Chosiński, Joanna Pienio, Agnieszka Szady, Kamil Witek

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Bez siły lub przemocą
— Łukasz Twaróg

Guitar Man
— Ewa Drab

Nowości: Październik 2003
— Piotr Dobry

Modelowy thriller motelowy
— Piotr Dobry

Dawnych wspomnień czar
— Eryk Remiezowicz

Tegoż autora

Szybciej. Głośniej. Więcej zębów
— Ewa Drab

Samochody (nie) latają
— Ewa Drab

Kreacja automatyczna
— Ewa Drab

PR rządzi światem
— Ewa Drab

(I)grać i (wy)grać z czasem
— Ewa Drab

Llewyn Davis jest palantem
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Rzut kośćmi i sekrety Freuda
— Ewa Drab

Kto się boi Vina Diesla?
— Ewa Drab

Duch z piwnicy
— Ewa Drab

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.