Bakur Bakuradze urodził się czterdzieści trzy lata temu w Gruzji (a mówiąc dokładniej: w Tbilisi), od początku kariery zawodowej pracuje w Rosji, cenią go zaś w całej Europie. Po ukończeniu w 1998 roku wydziału reżyserskiego Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii (WGIK), gdzie studiował pod okiem Marlena Chucyjewa, związał się z telewizją. Jako samodzielny twórca zadebiutował stosunkowo późno – najpierw produkcjami dokumentalnymi, a następnie krótkometrażówką „Moskwa” (2007), która stała się swoistym preludium do głośnego pełnometrażowego debiutu fabularnego, jakim był, znany także z ekranów polskich kin studyjnych, dramat psychologiczny „Szultes” (2008). Obraz ten zdobył Grand Prix na prestiżowym Otwartym Rosyjskim Festiwalu Filmowym „Kinotawr” w Soczi, podczas którego przewodniczący jury Paweł Czuchraj (autor genialnego „Kierowcy dla Wiery”) przyrównał Gruzina do samego Andrieja Tarkowskiego. Po tym sukcesie Bakuradze wrócił na jakiś czas do telewizji i nakręcił kilka odcinków trzeciej części serialu sensacyjnego „Moskwa. Centralnyj okrug” (2010). Co ciekawe, zrobił to nie pod własnym nazwiskiem, ale pod pseudonimem Wasilij Iziumow. A potem zabrał się już za realizację „Myśliwego”… Omawiając „Szultesa”, przed prawie trzema laty (w kwietniu 2009 roku) napisaliśmy: „Po debiutanckim dziele nie sposób orzec, jak potoczy się dalsza kariera gruzińskiego artysty. Ani ile jeszcze pożytku będzie z niego miała rosyjska kinematografia. Nierzadko bowiem zdarzało się już, że po znakomitym debiucie reżyserzy rozmieniali swój talent na drobne. Jeśli jednak kolejny film Bakuradzego będzie co najmniej tak dobry, jak opowieść o Aleksieju Szultesie – będzie już można nieśmiało napomknąć, że rośnie nam twórca dużego formatu”. I co? I urósł! Dzisiaj już bez najmniejszych wątpliwości i całkiem śmiało można powiedzieć, że reżyser udźwignął pokładane w nim nadzieje.