Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 18 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Esensja ogląda: Styczeń 2014 (4)

Esensja.pl
Esensja.pl
W czwartej już w styczniu edycji „Esensja ogląda” przestrzegamy przed filmem „Ja, Frankenstein”, umiarkowanie pozytywnie piszemy o „Skubanych” i przypominamy dwa głośne filmy z zeszłego roku tym razem w wydaniach płytowych.
Ja, Frankenstein
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Gabriel Krawczyk [20%]
Gdyby wojny realizować według scenariusza Kevina Greviouxa, obie walczące strony bezzwłocznie musiałyby zginąć. Z nudów. Krwi by nie było, przemocy także nikt by nie doświadczył – bo czemuż miałaby służyć, jeśli konflikt w takich wypadkach rozstrzyga pierwszy znajdujący się pomiędzy walczącymi odszczepieniec lub przełamująca konwenans czarna owca. Niezależnie czy jest to człowiek pomiędzy wampirami, heroina wśród cuchnących zwierzęcym testosteronem wilkołaków, czy wreszcie bezduszne monstrum między walczącymi o ludzkie dusze siłami Dobra i Zła – u Greviouxa to ów niepożądany element musi zadecydować o losach świata. Ten ostatni przypadek realizuje najnowsza adaptacja komiksu twórcy serii „Underworld”. W „Ja, Frankenstein” wszystko odbywa się zgodnie z przewidywaniami znających tamto uniwersum widzów. Klisza wielopokoleniowej walki legionów światłości z hordami przyjmujących człowiecze ciała demonów zostaje włożona w ramy historii ludzkiej hybrydy – stworzonego przez Mary Shelley na początku XIX wieku ikonicznego tytułowego monstrum. Silący się na oryginalność spin-off (chronologicznie sequel) klasycznej gotyckiej powieści rozpada się na oczach widzów, odkrywając swą faktyczną schematyczność. I nie dziwota, bo to miałki postmodernistyczny patchwork grubymi nićmi szyty. Multum rodzących się w trakcie seansu gatunkowych skojarzeń (popkulturowa mitologia Frankensteina, wykorzystujące gotycki sztafaż „Van Helsing”, „Blade – Wieczny Łowca” oraz wspomniany „Underworld”), a także tania psychologizacja bohatera nie pomagają w strawieniu tej nudnej, wtórnej, przestarzałej o ponad dekadę potrawki. Bez wątpienia kogoś trzasnął piorun, że ów filmowy potworek na chwilę zdołał ożyć. Aż chciałoby się sparafrazować Frankensteina: lecz co to za życie!?
Skubani
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka Szady [60%]
Film o walecznych indykach oparty jest na schemacie typowym dla kina familijnego: pogardzany fajtłapa zdobywa popularność w grupie i uznanie w oczach osoby, na której mu zależy, potem następuje katastrofa, odrzucenie i zwątpienie, a na koniec bohater bierze się w garść i ratuje sytuację. W wydaniu animowanym mieliśmy to na przykład w „Kurczaku małym”, Rybkach z ferajny” czy „Jak wytresować smoka”.
Głównym bohaterem „Skubanych” jest Franek, któremu towarzysze z farmy nie chcą uwierzyć, że skończą jako pieczeń. Porywa go Olo, o aparycji fanatycznego do granic obłędu komandosa, i razem przenoszą się do roku 1621, żeby nie dopuścić do powstania amerykańskiej tradycji spożywania indyka na Dzień Dziękczynienia. Przy okazji muszą uratować plemię tubylczych indyków, któremu grozi zagłada z rąk kolonizatorów pod wodzą okrutnego Standisha (postać wzorowana na autentycznej). Film zaczyna się jak typowe „buddy movie”, gdzie dwóch z początku skłóconych facetów musi nauczyć się współpracować, a na koniec przyjaźnić, lecz szybko pojawia się urodziwa indyczka i konflikt między mózgowcem a mięśniakiem zostaje zapomniany. W wątku romantycznym pobrzmiewają dalekie echa „Pocahontas”, jednak przybysze z przyszłości dopasowują się do nowych realiów o wiele szybciej, niż zdarzyłoby się to ludziom, i na humor wynikający ze zderzenia kultur nie ma co liczyć. Na szczęście nie ma również humoru flatulentnego, w którym tak lubują się amerykańskie produkcje (twórcy wynagrodzili to sobie zwracaniem szczególnej uwagi na pośladki indyka-komandosa). Dorosłego widza zapewne najbardziej rozbawi scena, w której córeczka prezydenta USA przedstawia Frankowi najbliższy personel, beztrosko a rozkosznie zdradzając wstydliwe tajemnice każdej osoby.
Film wygląda na skierowany do nieco młodszego widza niż np. „Strażnicy marzeń”, „Ralph Demolka” czy „Kraina lodu”. Fabuła jest jednotorowa, dość prosta, nie zawiera scen mogących wystraszyć przeciętnego kilkulatka. Twórcy nie wysilili się też specjalnie z animacją, która jest poprawna, ale pozbawiona wizualnych perełek obecnych w wymienionych wyżej produkcjach. Natomiast polski dubbing, z głosami Piotra Fronczewskiego (Olo), Cezarego Pazury (Franek) i Roberta Czebotara (komputer pokładowy S.T.E.V.E.) wypadł naprawdę przyjemnie dla ucha.
• • •
DVD i Blu-Ray
U niej w domu
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Daniel Markiewicz [80%]
Kapitalna w warstwie fabularnej zabawka dla tych, którzy lubią literackie sztuczki przełożone na obraz filmowy. Reżyser zastawia kolejne pułapki, na które łapią się i jego bohaterowie, i widz. Narracja prowadzona jest bardzo klarownie, a i tak nie wiemy, co mamy przed oczami: prawdę? Fałsz? Mieszankę jednego z drugim? Ozon miesza tropy, ale jeszcze bardziej potrafi zmieszać widza, każąc mu obserwować perwersyjną grę, jaką początkujący, nastoletni pisarz podejmuje ze swoim nauczycielem. Szwy opowieści wychodzą tu oczywiście dość wyraźnie, szczególnie w końcówce, ale przyjemności z oglądania to nie odbiera (może ją za to odebrać przeczytanie wcześniej recenzji, odradzam szczególnie wstrętny spojler Janusza Wróblewskiego w „Polityce”). Dodatkowym atutem filmu są nawiązania do literatury i filozofii – już na początku reżyser wita nas znakomitym, króciutkim dialogiem z Schopenhauerem w tle. A dalej – dalej jest już tylko dłużej i przynajmniej tak samo smacznie.
W ciemność. Star Trek
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Jarosław Loretz [80%]
Rozbuchana wizualnie space opera z galopującą akcją, wciskającą w fotel rozwałką i przebogatą scenografią, zapewniająca dwie godziny godziwej rozrywki. Cóż z tego, że tu i ówdzie logika obrywa po jajach (te supertajne projekty, w pobliże których byle neptek może podlecieć niezauważony). Że seria słynąca raczej z prób naukowego podejścia do kosmosu i przy okazji pokazania możliwych dróg rozwoju ziemskiej cywilizacji, zaczyna tonąć w kolorowych fajerwerkach i prostackich mordobiciach. Że mimo zgrabnej gry z klasycznymi częściami sagi („lustrzana” scena naprawy napędu) historia wyraźnie zaczyna się już rozjeżdżać z dotychczasowym uniwersum, skręcając w stronę niezobowiązującej przygodówki, wciąż jeszcze w miarę inteligentnej, ale już zauważalnie nasyconej sztampą i ckliwymi zagrywkami, skrojonymi pod gusta nastoletniego amerykańskiego widza. Ten film ogląda się po prostu przyjemnie i nawet jeśli widać u Abramsa mocno karkołomne wysiłki mające na celu zarówno zadowolić dotychczasowych trekkies, jak i wychować nowe pokolenie fanów, to i tak brawa mu się należą za wykrzesanie snopów iskier z czegoś, co jeszcze parę lat temu zdawało się być stygnącym trupem.
koniec
30 stycznia 2014
dodajdo

Komentarze

30 I 2014   03:36:19

Panu Jarosławowi strasznie zazdroszczę, że mu się Star Trek podobał - też bym tak chciał. Dla mnie niestety film z ledwością nadający się do oglądania - fabuła bez krztyny sensu, wszechobecne i nachalne lens-flares (ileż można...), bohaterowie głupi jak niestrugane kołki. A, i jeszcze kapitan Kirk (postać w zamierzeniu pozytywna, mi się zdaje, hę?) wychodzi na brzydkiego zboczeńca, który podgląda własną podwładną w szatni. Gdyby nie strona wizualna (za którą zdecydowanie należą się pochwały), to film w moim osobistym przekonaniu stałby ramię w ramię z tym koszmarkiem "Ja, Frankenstein".

30 I 2014   14:57:54

W "Ja, Frankestein" gra nasza Iwonka, a ja łykam każdą produkcję, gdzie się pojawia :)

30 I 2014   19:04:34

Star Trek to już nie Star Trek.
Najbardziej wkurza drgająca kamera w scenach gdzie akurat torpeda fotonowa - tudzież gwiezdny krążownik - powinien sobie płynąc majestatycznie przez piękny kosmos. Nic nie widać, kupa huku, ło Matko Boska!

30 I 2014   23:40:13

Kobalt, jaka Iwonka?

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Na troje babka wróżyła
Sebastian Chosiński

16 VIII 2017

Przenieść na ekran dzieło, które uchodzi za kultowe, to nie lada wyzwanie. Także jeżeli chodzi o komiks, a film jest animacją. Zadania tego podjął się Sam Liu, biorąc na warsztat „Zabójczy żart” – jedną z najbardziej znanych (i kochanych przez fanów) opowieści z uniwersum Batmana. Pomógł mu w tym nie byle kto, bo obowiązki scenarzysty wziął na siebie sam Brian Azzarello.

więcej »

Dwa Brzegi 2017
Konrad Wągrowski

15 VIII 2017

Weekendowa wyprawa na tegoroczne Dwa Brzegi do Kazimierza Dolnego zaowocowały uczestnictwem w znakomitym koncercie Młynarski Plays Młynarski oraz pięcioma seansami filmowymi. Nie zawadzi więc parę słów o tych filmach napisać.

więcej »

Od „wow!”, poprzez „brrr!”, aż do „uff!”
Sebastian Chosiński

14 VIII 2017

O ile na polu aktorskiego kina fabularnego Marvel od lat bije na głowę DC Comics, o tyle w animacjach oficyna, która „wydała” na świat Mrocznego Rycerza, nie ma sobie równych. „W cieniu Czerwonego Kaptura” nie jest filmem najświeższym. Ma już siedem lat. Ale czy ma to jakieś znaczenie w sytuacji, gdy mamy do czynienia z dziełem niemal wybitnym? Co dziwi tym bardziej, że za jego reżyserię odpowiadał twórca, który do uniwersum DC zagląda tylko okazjonalnie.

więcej »

Polecamy

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk

Dobry i Niebrzydki:

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Czerwiec 2013 (2)
— Jarosław Loretz, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Śmiało podążać… wydeptaną ścieżką
— Jakub Gałka

Star Trek Nowej Przygody
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Sierpień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry

Lipiec 2017 (3)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Lipiec 2017 (2)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz

Lipiec 2017
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Czerwiec 2017 (5)
— Sebastian Chosiński, Kamil Witek

Czerwiec 2017 (4)
— Marcin Mroziuk, Kamil Witek

Czerwiec 2017 (3)
— Kamil Witek

Czerwiec 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Kamil Witek

Czerwiec 2017
— Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Jarosław Robak

Maj 2017
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Tegoż twórcy

Przebudzona niemoc
— Jarosław Loretz

Powrót do Odległej Galaktyki
— Konrad Wągrowski

San Sebastian 2014: Męskie-żeńskie
— Marta Bałaga

Śmiało podążać… wydeptaną ścieżką
— Jakub Gałka

Star Trek Nowej Przygody
— Konrad Wągrowski

Być jak Steven Spielberg
— Krzysztof Czapiga

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (4)
— Jakub Gałka

Star Trek: Nowa nadzieja
— Konrad Wągrowski

Motyle nie umierają nigdy
— Ewa Drab

Vera Cruise
— Urszula Lipińska

Tegoż autora

Esensja czyta: Lipiec 2017
— Dominika Cirocka, Miłosz Cybowski, Jarosław Loretz, Beatrycze Nowicka, Katarzyna Piekarz, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Weekendowa Bezsensja: Wszystko, czego nigdy nie chcielibyście wiedzieć o… Esensji (23)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Niech drozd spoczywa w spokoju
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

I w szaleństwie jest metoda
— Jarosław Loretz

Esensja czyta: Czerwiec 2017
— Miłosz Cybowski, Dawid Kantor, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Mistrzostwo formy
— Daniel Markiewicz

Mimo wszystko przeżyć
— Jarosław Loretz

Wunderwaffe z nader skromnym wunder
— Jarosław Loretz

Kadr, który…: Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.