Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXIX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

Czcij syna swego!

Esensja.pl
Esensja.pl
Tegoroczny węgierski kandydat do Oscara trafia do Polski krótko przed werdyktem Amerykańskiej Akademii Filmowej. Być może dzięki temu przyciągnie przed ekrany więcej widzów. Wybierając się do kina, warto jednak pamiętać, że mamy do czynienia z obrazem znacznie różniącym się od „Pianisty” czy „W ciemności”; w „Synu Szawła” László Nemes postawił bowiem na skrajny naturalizm. Seans może tym samym sprawić potworny ból.

László Nemes
‹Syn Szawła›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSyn Szawła
Tytuł oryginalnySaul fia
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery22 stycznia 2016
ReżyseriaLászló Nemes
ZdjęciaMátyás Erdély
Scenariusz
ObsadaGéza Röhrig, Levente Molnár, Urs Rechn, Todd Charmont, Jerzy Walczak, Sándor Zsótér, Marcin Czarnik, Amitai Kedar
MuzykaLászló Melis
Rok produkcji2015
Kraj produkcjiWęgry
Czas trwania107 min
WWW
Gatunekdramat
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Film węgierskiego debiutanta był jedną z największych sensacji ubiegłorocznego festiwalu w Cannes. Zdobył nie tylko laur FIPRESCI, ale także Wielką Nagrodę Jury. Choć czy rzeczywiście można określić czterdziestoośmioletniego László Nemesa prawdziwym debiutantem? Wywodzi się przecież z rodziny o tradycjach kinematograficznych, reżyserem jest jego ojciec, a i on sam przed „Synem Szawła” nakręcił kilka krótkometrażówek. Ale prawdą pozostaje, że „Syn Szawła” to jego pierwsza – w roli reżysera – pełnometrażowa fabuła. Tym bardziej zaskakiwać może fakt, że postanowił wziąć na warsztat temat tak poważny i wstrząsający. I na dodatek pokazać go w tak naturalistyczny sposób. Choć nie jest to powiedziane wprost, można się domyślać, że akcja dzieła rozgrywa się późnym latem 1944 roku w Auschwitz (a mówiąc precyzyjniej: w Birkenau). Tytułowy Szaweł – w oryginalne Saul – Ausländer (nazwisko też ma znaczenie symboliczne) to węgierski Żyd, który po wywózce do obozu przydzielony został do Sonderkommando, czyli utworzonego przez Niemców specjalnego oddziału obsługującego krematorium. Jego zadaniem jest uprzątanie komór gazowych, wywożenie trupów, czyszczenie, dezynfekowanie, pierwsza selekcja pozostawionych przez ofiary rzeczy.
To „praca” wyniszczająca fizycznie i psychicznie, z czego zdają sobie sprawę również Niemcy. Dlatego co kilka, kilkanaście tygodni wymieniają obsługę krematoriów – mordują dotychczasowych członków Sonderkommando, a na ich miejsce przydzielają nowych. Szaweł (w tej roli przejmujący aż do bólu w trzewiach Géza Röhrig) i jego towarzysze, w większości również Żydzi (choć nie tylko, bo trafiają się też Polacy i Rosjanie), zdają sobie sprawę, że ich czas powoli dobiega końca, że niebawem Niemcy i ich poślą do gazu. Także dlatego by, pozbywając się naocznych świadków, zatrzeć ślady dokonywanych przez siebie zbrodni. Jedyną nadzieją na ratunek jest ucieczka. Ale by miała ona jakikolwiek sens, należy przy okazji zniszczyć piece krematoryjne. Potrzebne do tego środki mają dostarczyć im więźniarki pracujące na co dzień w filii obozu w Monowicach. Ważnym elementem w całej tej układance staje się Szaweł, który ma jednak zupełnie inny cel do spełnienia – w ogarniętym szaleństwem obozowym świecie, chce urządzić normalny, religijny pogrzeb wyciągniętemu z komory gazowej chłopcu. Dlaczego z tego powodu jest gotowy postawić pod znakiem zapytania misternie przygotowywany przez jego towarzyszy niedoli plan? Nie oczekujcie – wbrew tytułowi – prostych odpowiedzi.
W jednym z wywiadów udzielonych po otrzymaniu nagrody w Cannes László Nemes wyjawił, że kręcąc swój reżyserski pełnometrażowy debiut, w dużej mierze inspirował się nakręconym trzy dekady wcześniej legendarnym wojennym dramatem Elema Klimowa „Idź i patrz”. I rzeczywiście, jest w „Synu Szawła” przerażająca scena, która jednoznacznie kojarzy się ze wspomnianym arcydziełem kinematografii radzieckiej. Poza tym Węgier oparł swoją historię na faktach. Prawdziwa jest sekwencja, w której więźniowie starają się na zdjęciach udokumentować popełniane przez nazistów zbrodnie (takowe wykonano w sierpniu 1944 roku), jak i bunt w krematorium (do którego doszło dwa miesiące później). O sile dzieła Nemesa decyduje jeszcze jeden element – nietypowy sposób realizacji. Zdjęcia kręcone są z ręki, kamera najczęściej podąża za głównym bohaterem, widzimy więc przede wszystkim jego plecy i kontury głowy. Pole widzenia tego, co dzieje się dokoła niego, zostaje zawężone, na dodatek kadry są nieostre. Dzięki temu węgierski reżyser może uniknąć epatowania obrazami nieludzkich zbrodni, choć są one oczywiście na tyle zarysowane, że wystarczy, aby wrażliwszy widz przeżył traumę.
Niejako na marginesie głównego wątku opowieści sportretowani zostają także Polacy – zarówno w roli więźniów, jak i mieszkańców okolic Oświęcimia. Sposób ich przedstawienia nie jest jednoznaczny, stąd (w pewnym sensie retoryczne) pytanie: Czy za chwilę nie pojawią się głosy, że powstało kolejne – po „W ciemności” (2011) Agnieszki Holland, „Pokłosiu” (2012) Władysława Pasikowskiego i „Idzie” (2013) Pawła Pawlikowskiego – dzieło o Holokauście szkalujące Polaków?
koniec
22 stycznia 2016
dodajdo

Komentarze

22 I 2016   10:45:23

Co do ostatniego pytania to obawa raczej nieuzasadniona, na wpolityce.pl film jest uznany za arcydzieło. Co innego przedstawienie postaci nie jednoznacznie, a co innego jednoznacznie źle (jak w "Pokłosiu") dlatego nie porównywałbym tych filmów pod tym względem.

22 I 2016   13:27:26

Ech, przestalibyście z tymi bzdurami jakoby Pokłosie szkalowało Polaków. Jedna wioska to nie cały naród.

22 I 2016   21:12:41

Ze względu na temat żelazny kandydat do Oscara.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (2)
Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

21 IX 2017

W drugiej wrześniowej edycji „Esensja ogląda” pełen rozrzut: po jednym filmie z kina światowego, VOD oraz DVD/BR.

więcej »

East Side Story: Cztery kobiety w (prawie) średnim wieku
Sebastian Chosiński

17 IX 2017

Po wielu latach poświęconych realizacji mniej (rzadziej) lub bardziej (częściej) ambitnych filmów w roku ubiegłym Wiera Storożewa postanowiła wziąć głęboki oddech. W efekcie dwa kolejne obrazy cenionej rosyjskiej reżyserki mają znacznie mniejszy ciężar gatunkowy. Co należy odnotować z wielkim żalem, bo dziełka pokroju „Do wynajęcia dom z wszystkimi niedogodnościami” mogą spokojnie realizować twórcy znajdujący się dopiero na starcie kariery.

więcej »

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (1)
Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

12 IX 2017

W pierwszej wrześniowej edycji „Esensja ogląda” omawiamy dwa filmy kinowe i jedną premierę VOD.

więcej »

Polecamy

Małpowanie uczłowiecza

Dobry i Niebrzydki:

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Transatlantyk 2015: Dzień 3
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Przeznaczenie, którego należy uniknąć
— Sebastian Chosiński

Człowiek-Nietoperz w stylu Jamesa Bonda
— Sebastian Chosiński

Płaszcz i szpada, Londyn i Karaiby
— Sebastian Chosiński

Coraz więcej fantasy
— Sebastian Chosiński

Kuszenie Damiana Wayne’a
— Sebastian Chosiński

A imię jego to Czerwony…
— Sebastian Chosiński

Na troje babka wróżyła
— Sebastian Chosiński

Od „wow!”, poprzez „brrr!”, aż do „uff!”
— Sebastian Chosiński

Wejść, dopaść, przeżyć!
— Sebastian Chosiński

Kobieta wśród węży
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.