Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

Trzęsienie ziemi

Esensja.pl
Esensja.pl
Sposób na złagodzenie kryzysu wieku średniego, zaproponowany przez „Komunę” Thomasa Vinterberga, to to po trochu marzenie wszystkich stęsknionych za studenckimi czasami życia na kocią łapę. Okresu gdzie przyjaciele zawsze są obok, alkoholu nigdy nie brakuje, a zabawa jest ograniczona tylko przez własne szaleństwo.

Thomas Vinterberg
‹Komuna›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKomuna
Tytuł oryginalnyKollektivet
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery19 sierpnia 2016
ReżyseriaThomas Vinterberg
ZdjęciaJesper Tøffner
Scenariusz
ObsadaUlrich Thomsen, Fares Fares, Trine Dyrholm, Julie Agnete Vang, Helene Reingaard Neumann, Lars Ranthe, Ole Dupont, Martha Sofie Wallstrøm Hansen
MuzykaFons Merkies
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiDania, Holandia, Szwecja
Czas trwania111 min
Gatunekdramat, familijny
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Duńska rzeczywistość z połowy lat 70, która służy tu za tło rozterek pokolenia 40 plus, przypomina bardziej rodzimą współczesność. Architekt Erik i telewizyjna prezenterka Anna dziedziczą spory dom na przedmieściach. Wykształcone i nieźle zarabiające małżeństwo z dorastającą córką, nie może pozwolić sobie na samodzielne mieszkanie w tak dużej posiadłości. Opłaty są wysokie, pokusa intratnej sprzedaży nieruchomości za sześciocyfrową kwotę – ogromna. Zmęczona mieszczańskim życiem Anna ma jednak swój plan odnośnie nowego miejsca. Znudzona powtarzalnością dnia codziennego proponuje mężowi osobliwy układ. Do domu wprowadzą się także ich znajomi, do pustych pokoi zorganizują zewnętrzną rekrutację. Mimo początkowej rezerwy i sporych wątpliwości, Erik przystaje na nietypową egzystencjonalną woltę, bo także i w jego przypadku radość z życia to nie epitet, którym możemy określić jego wyczerpaną stagnacją mimikę.
Rytmie życia wykreowanej w kilka chwil komuny przyglądamy się generalnie pobieżnie. Jej członkowie szybko sklecają podstawowe reguły funkcjonowania w mikro społeczności, głównie ograniczające się do dyżurów w kuchni i sprawiedliwego podziału spożywanego piwa. Między kadrami podglądamy dobrą zabawę, nudystyczne wycieczki nad morza czy wspólne imprezy i święta. Reżyserskie oko Vinterberga w tej pozornej sielance nie przestaje jednakże spoglądać na o wiele ważniejszy wątek, który niejako stanowił koło zamachowe zmian w życiu Anny i Erika. Ich związek, choć pełen zrozumienia i prawdziwie ciepłej wspólnoty, to relacja pozbawiona nowych bodźców. Co więcej, Erik idąc za potrzebą świeżości, oddaje się romansowi z urodziwą i dużo młodszą studentką. W sposobie opowiadania o małżeńskim kryzysie nie ma tu miejsca na wybuchowe oskarżenia czy kłótnie. Vinterberg emocjonalizm bohaterów wyposaża w temperaturę co najwyżej letnią, która paradoksalnie tylko podkreśla zaawansowanie i głębokość kryzysu. Anna z Erikiem przeżyli razem więcej niż wszystko, ukrywanie przez jedną stronę zdrady to zwyczajna nieuczciwość. W zanurzonej w nudzie relacji nie ma miejsca na obłudę i fałszywość – miłość jest tu naturalnym zjawiskiem, o którym dwójka znających się na wylot dorosłych może spokojnie rozmawiać. Dlatego Anna stara się nowa sytuację zaakceptować i przyjąć do porządku dziennego, wszak wszystko co nowe i nietypowe wyznacza dla niej obecną życiową ścieżkę.
Lecz to co ma być dla Anny źródłem nowej ekscytacji i świeżości powoli zaczyna ją niszczyć. Nowoczesne reguły komuny zaczynają uwierać, odgłosy seksu z pokoju męża pobudzać niebezpiecznie wyobraźnię. „Komuna” w swym szerszym wydźwięku to bowiem studium badań nad tolerancją na zmiany, a ta u każdego ma swoją granicę. W tej dość gorzkiej opowieści Vinterberg obserwuje powoli rozkład małżeństwa jako jedności, lecz na tyle płynnie, by widz patrząc na coraz bardziej desperackie próby Anny odzyskania kontroli nad komuną, ogólną sytuacją i związkiem, miał świadomość, że za każdą z nich czai się nieodzowna katastrofa.
„Komuna”, choć osadzona wiele lat wstecz, to zarazem niejako komentarz do współczesnych i pełnych ułudy lifestylowych nawoływań ze wszystkich stron do notorycznych zmian we własnym życiu. Stagnacja w jakimkolwiek obszarze to zawsze wartość ujemna. Brak pędu ku nowemu, chwytania życia i trzęsienia nim każdego dnia, to przeciwnik nastawionej na nieustanną aktywność obecnej rzeczywistości. W pogoni za szczęściem w codzienności i ucieczki od szarzyzny życia nie należy jednak - w przciwieństwie do Anny - zapominać, że trzęsienie ziemi najwięcej ofiar zbiera w swoim epicentrum.
koniec
8 października 2016
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Asgard to nie miejsce…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

20 XI 2017

…mówił Odyn, a mnie w głowie narzucało się: „…Asgard to stan umysłu”. W każdym razie na pewno stan umysłu twórców trzeciej części przygód Thora był zbliżony do stanu umysłu twórców „Strażników galaktyki”, bo po raz kolejny w Marvel Cinematic Universe pojawiła się komedia. I to dobra!

więcej »

Nie tak ładnie pachniesz
Konrad Wągrowski

17 XI 2017

„Liga Sprawiedliwości” mogła być czymś więcej niż zwykłym filmem o drużynie superbohaterów walczącej w obronie Ziemi. Ale zabrakło i odwagi, i chyba trochę też talentu.

więcej »

Esensja ogląda: Listopad 2017 (3)
Jarosław Loretz, Kamil Witek

16 XI 2017

Dziś w naszym cyklu trzy recenzje: „HHhH”, „Obcy: Przymierze” i „Hel”.

więcej »

Polecamy

Czeska babcia w roli Kaja

Dobry i Niebrzydki:

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Sierpień 2015 (1)
— Jarosław Loretz, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Grudzień 2013 (3)
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Agnieszka Szady

Esensja ogląda: Marzec 2013 (4)
— Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Gabriel Krawczyk, Małgorzata Steciak

Społeczeństwo nigdy nie zapomina
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Anatomia fascynacji
— Urszula Lipińska

Bardzo ponura „Uroczystość”
— Katarzyna Michalak

Tegoż autora

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Mistrz kierownicy ucieka
— Kamil Witek

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tydzień z życia kierowcy
— Kamil Witek

Gwiezdny pył
— Kamil Witek

Who Watches the Watchmen?
— Kamil Witek

10 najseksowniejszych filmowych plakatów
— Kamil Witek

10 najfajniejszych filmowych wakacji
— Kamil Witek

Porażki i sukcesy 2014
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Jarosław Robak, Grzegorz Fortuna, Jacek Walewski, Konrad Wągrowski, Krystian Fred, Kamil Witek, Miłosz Cybowski, Adam Kordaś

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.