Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 listopada 2017
w Esensji w Esensjopedii

7. American Film Festival: Rain Man

Esensja.pl
Esensja.pl
Prawdziwość historii z „Życia animowanego” dowodzi, że funkcje, jakie kinematografia pełni przez ponad sto lat swojej historii, to dalej niezamknięty katalog. Dla jednych jest zwyczajną, czystą rozrywką. Dla innych językiem propagandy, inspiracją czy kopalnią wzorców. Dla Owena – bohatera dokumentu – kino to źródło terapii i sposób na komunikację i zrozumienie otoczenia.

Roger Ross Williams
‹Życie animowane›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułŻycie animowane
Tytuł oryginalnyLife, Animated
Dystrybutor Mayfly
Data premiery4 listopada 2016
ReżyseriaRoger Ross Williams
ZdjęciaThomas Bergmann
Scenariusz
ObsadaJonathan Freeman, Gilbert Gottfried, Alan Rosenblatt, Owen Suskind, Ron Suskind
MuzykaTodd Griffin, Dylan Stark
Rok produkcji2016
Czas trwania89 min
Gatunekanimacja, dokument, dramat
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Owen Suskind cierpi na autyzm. W wieku trzech lat z radosnego i pełnego życia urwisa błyskawiczne zmienił się nie do poznania. Zaczął mamrotać, być nadpobudliwy i tracić kontakt z rzeczywistością. Wyobrażenia rodziców o przyszłości ukochanego dziecka w jednej chwili legły w gruzach. Cudowny sen z fantastycznym domem, błyskotliwą karierą i modelowym życiem w tle, z miejsca ustąpił niedowierzaniu i setce niewiadomych. Dramat Owena i jego rodziny to na szczęście tylko punkt wyjścia „Życia animowanego”. W pełnym niewymuszonego ciepła i podnoszącym na duchu świadectwie niezłomności i siły człowieka, dokumentalista Roger Ross Williams niesie pokrzepiającą nadzieję dla wszystkich pośrednio i bezpośrednio dotkniętych tą ciężką przypadłością. Słowo „autyzm” bowiem niekoniecznie zawsze musi brzmieć jak trudny do zaakceptowania wyrok.
Droga do osiągniętego celu jest jednak wyboista. Próbując odzyskać swojego chłopca, rodzice Owena latami załamywali ręce. Światełko w mrocznym tunelu choroby pojawiło się, gdy milczący latami Owen zaczął reagować na filmową rzeczywistość pochodzącą z kreskówek. To właśnie magiczny świat Disneya stał się jego mapą do interpretacji i tonowania intensywności bodźców płynących otoczenia. Rodzice wcielając się w kontaktach z Owenem w role wprost z Alladyna, Dumbo czy Piotrusia Pana zaczęli powoli docierać do syna. Disneyowskie dialogi stały się w rodzinie Suskindów jedynie obowiązujących językiem.
W ambicjach reżysera „Życia animowanego” nie ma jednakże jednowymiarowego i sztampowego dokumentu o batalii z chorobą. Choć gros kadrów służy ukazaniu korelacji filmów z terapią, to jednocześnie z historii Owena wyłania się nietypowa opowieść z gatunku coming-of-age. Chłopak bowiem właśnie kończy studia. Stoi na progu namiastki dorosłości, wyprowadzki z domu, i początku samodzielnego życia. Gdy na moment zapomnimy o jego przypadłości, jawi się jako zwyczajny młody dorosły. Taki jak każdy inny. Z podobnymi rozterkami i wątpliwościami. Zarazem podekscytowany i poddenerwowany tym, co nowe i nieznane w kolejnym etapie życia.
Prawdziwa siła filmu leży w urzeczywistnieniu marzeń rodziców każdego dziecka dotkniętego jakąkolwiek przypadłością. Udowodnieniu sobie i wszystkim wokół, że ich największy skarb nie różni się od reszty. Na swój sposób jest i zawsze będzie wyjątkowy. Dlatego „Życiu animowanemu” nie można odmówić mocy pobudzającej autentyczne wzruszenie. Nienachalny happy end każe jednak zastanowić się nad losem wszystkich tych, którzy w przeciwieństwie do Owena nie mieli tyle szczęścia. Którzy będąc zamkniętym w swoich światach nie są wstanie wyartykułować wołania o pomoc, a ich rodzice czy opiekunowie nie mają środków i możliwości by do nich dotrzeć. Brak przyjęcia choćby na moment większego kontekstu to jeden z niewielu mankamentów filmu. Tym bardziej, że dzięki takim obrazom, trafiającym do szerokiej publiczności, głos środowiska autyzmu ma jedną z niewielu szans na bycie usłyszanym i zauważonym.
Nie należy równocześnie zapominać, że w zgodzie z wiodącym tematem dokumentu, „Życie animowane” to przede wszystkim osobista historia Owena i jego rodziny. Osobny segment stanowią barwne i nacechowane autobiograficznym rysem animacje, składające się w fabułę „Obrońcy pomocników”, która pierwotnie powstała w wyobraźni chłopaka. Jak sam tłumaczy, postanowił zadbać o disneyowskie postacie drugiego planu, bo podobnie jak one, on sam w życiu nie czuje się bohaterem. Lecz chyba nikt tak jak Owen i cała jego dzielna rodzina, walcząca co dzień z przeciwnościami losu, nie zasługuje bardziej na posługiwanie się właśnie takim tytułem.
koniec
28 października 2016
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Asgard to nie miejsce…
Agnieszka ‘Achika’ Szady

20 XI 2017

…mówił Odyn, a mnie w głowie narzucało się: „…Asgard to stan umysłu”. W każdym razie na pewno stan umysłu twórców trzeciej części przygód Thora był zbliżony do stanu umysłu twórców „Strażników galaktyki”, bo po raz kolejny w Marvel Cinematic Universe pojawiła się komedia. I to dobra!

więcej »

Nie tak ładnie pachniesz
Konrad Wągrowski

17 XI 2017

„Liga Sprawiedliwości” mogła być czymś więcej niż zwykłym filmem o drużynie superbohaterów walczącej w obronie Ziemi. Ale zabrakło i odwagi, i chyba trochę też talentu.

więcej »

Esensja ogląda: Listopad 2017 (3)
Jarosław Loretz, Kamil Witek

16 XI 2017

Dziś w naszym cyklu trzy recenzje: „HHhH”, „Obcy: Przymierze” i „Hel”.

więcej »

Polecamy

Czeska babcia w roli Kaja

Dobry i Niebrzydki:

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

7. American Film Festival: Siedmiu wspaniałych
— Kamil Witek

Z tego cyklu

Siedmiu wspaniałych
— Kamil Witek

Dream Baby Dream
— Kamil Witek

Znaczy kapitan
— Kamil Witek

Tegoż autora

Esensja ogląda: Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

17. T-Mobile Nowe Horyzonty: Obrazy potrafią mówić
— Kamil Witek

Mistrz kierownicy ucieka
— Kamil Witek

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (5)
— Sebastian Chosiński, Kamil Witek

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (4)
— Marcin Mroziuk, Kamil Witek

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (3)
— Kamil Witek

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Kamil Witek

Porażki i sukcesy 2016, czyli filmowe podsumowanie roku
— Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Jarosław Robak, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.