Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 22 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

CamerImage 2016: Superbohaterka z dysfunkcyjnej rodziny

Esensja.pl
Esensja.pl
Debiutancka „Komunia” Anny Zameckiej zbiera regularnie nagrody filmowe i ma już ich ładny zestaw: z Warszawy (WFF), Locarno, Lipsku, Mińsku i Jihlavie. Niewykluczone, że w Bydgoszczy na CamerImage będzie kolejna.

Anna Zamecka
‹Komunia›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKomunia
Data premiery25 listopada 2016
ReżyseriaAnna Zamecka
ZdjęciaMalgorzata Szylak
Scenariusz
Rok produkcji2016
Czas trwania72 min
Gatunekdokument
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Na pomysł na swój film Anna Zamecka wpadła, gdy na dworcu centralnym spotkała jednego z jego późniejszych bohaterów – Marka Kaczanowskiego. Mężczyzna zaintrygował ją sposobem, w jaki opowiadał o swej rodzinie, składającej się z dorastającej córki i autystycznego syna. I choć postać Marka, dawnego wziętego cinkciarza, była interesująca, to sytuacja jego dzieci była jeszcze ciekawszym materiałem na film. I tak Anna Zamecka postanowiła nakręcić dokument, którego głównymi bohaterami mieli stać się czternastoletnia Aleksandra Kaczanowska i jej brat Nikodem. W ciągu roku reżyserka wraz z operatorką Małgorzatą Szyłak i jeszcze jedną współpracowniczką od dźwięku spędziła z rodziną Kaczanowskich w sumie 35 dni zdjęciowych, tworząc smutny i przejmujący materiał.
Rodzina Kaczanowskich jest w stanie rozpadu. Ojciec, bezwolny i apatyczny, zainteresowany jest głównie piciem piwa, niespecjalnie zainteresowany jest swoją rodziną. Trzynastoletni Nikodem ma zespół Aspergera, jego reakcje są nie do końca przewidywalne, ale ma na tyle dobry kontakt z innymi ludźmi, że potrafi w jakimś stopniu uczestniczyć w społecznym życiu (chodzi na przykład do normalnej szkoły). Matka opuściła rodzinę jakiś czas temu, ma małe dziecko z innym mężczyzną. Nic więc dziwnego, że opieka na domem i nad całą dysfunkcyjną rodziną spada na czternastoletnią Olę, która musi w przyspieszonym tempie dojrzewać, i oprócz zwykłych obowiązków szkolnych nastoletniej rodziny, musi brać na siebie też wszelkie obowiązki domowe.

‹Camerimage 2016›

(c) Igor Morski
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Fundacja Tumult
CyklCamerimage
MiejsceBydgoszcz
Od12 listopada 2016
Do19 listopada 2016
WWW
Motywem przewodnim filmu jest tytułowa komunia. Ola ma ambicje, by wszystko w domu szło w normalnym trybie, boli ją więc, że brat do tej pory nie przystąpił do pierwszej komunii. Postanawia więc przygotować go do tej uroczystości, przekonać księdza i katechetę, licząc też na to, że uroczystość będzie wydarzeniem ponownie spajającym rodzinę i przyczyniającym się do powrotu matki do domu. Obserwujemy więc przygotowania Nikodema (a przy okazji cały wachlarz jego niestandardowych zachowań i sposobów postrzegania świata), egzamin z wiedzy religijnej (którego oglądanie nasuwa pytania co do sensu wtłaczania w tej formie dzieciom wiedzy religijnej), samą uroczystość oraz wielką próbę powrotu matki do domu. Tym niemniej główną bohaterką jest Ola, to z jej perspektywy spoglądamy na świat, to jej zmagania z życiem są głównym tematem filmu.
Ola na tle swej źle przystosowanej do życia rodziny wyrasta na superbohaterkę – choć pewnie i bez tego tła też by nią była. Widzimy jak wiele energii wkłada, by zająć się swoimi sprawami i swą rodziną, nie wiemy, jak wiele sił ją to kosztuje – może raz, w jednej scenie, gdy w końcu wybucha płaczem. Realizatorkom (cała ekipa filmowa to kobiety) udało się podejrzeć życie rodziny Kaczanowskich wiarygodnie i szczerze. Odnosi się wrażenie, że mimo obecności kamery nikt tu niczego nie udaje – Ola nie ma na to czasu, ojciec niespecjalnie się przejmuje swym wizerunkiem, a Nikodem jest oczywiście w pełni szczery i autentyczny; Anna Zamecka sama stwierdziła, że chłopaka zwyczajnie nie da się reżyserować. W efekcie otrzymujemy naprawdę przejmujący obraz ludzi, których życie odbiega mocno wizji z od telewizyjnych seriali i sytuacji, jakich nie powinno być, ale jakich z pewnością jest wiele – gdy dzieci muszą przedwcześnie dorastać, gdy nie daje się im szansy przeżycia prawdziwego dzieciństwa, gdy muszą na swe barki brać obowiązki przekraczające ich siły.
koniec
16 listopada 2016
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Nie chciałbyś tam się znaleźć
Sebastian Chosiński

20 VIII 2017

Z jakiegoś powodu „Czarna woda” Romana Karimowa – mieszanka psychologicznego dramatu z filmem grozy – czekała na premierę kinową dwa lata. Na tyle długo, że wyprzedził ją w drodze na duże ekrany inny film tego reżysera, komedia romantyczna „Wasia, na spacer!”. Dobrze jednak, że w końcu została udostępniona widzom, bo choć to bardzo kameralne, niskobudżetowe dzieło, to mimo wszystko trzyma w napięciu.

więcej »

Na troje babka wróżyła
Sebastian Chosiński

16 VIII 2017

Przenieść na ekran dzieło, które uchodzi za kultowe, to nie lada wyzwanie. Także jeżeli chodzi o komiks, a film jest animacją. Zadania tego podjął się Sam Liu, biorąc na warsztat „Zabójczy żart” – jedną z najbardziej znanych (i kochanych przez fanów) opowieści z uniwersum Batmana. Pomógł mu w tym nie byle kto, bo obowiązki scenarzysty wziął na siebie sam Brian Azzarello.

więcej »

Dwa Brzegi 2017
Konrad Wągrowski

15 VIII 2017

Weekendowa wyprawa na tegoroczne Dwa Brzegi do Kazimierza Dolnego zaowocowały uczestnictwem w znakomitym koncercie Młynarski Plays Młynarski oraz pięcioma seansami filmowymi. Nie zawadzi więc parę słów o tych filmach napisać.

więcej »

Polecamy

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk

Dobry i Niebrzydki:

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.