Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 października 2017
w Esensji w Esensjopedii

CamerImage 2016: Superbohaterka z dysfunkcyjnej rodziny

Esensja.pl
Esensja.pl
Debiutancka „Komunia” Anny Zameckiej zbiera regularnie nagrody filmowe i ma już ich ładny zestaw: z Warszawy (WFF), Locarno, Lipsku, Mińsku i Jihlavie. Niewykluczone, że w Bydgoszczy na CamerImage będzie kolejna.

Anna Zamecka
‹Komunia›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKomunia
Data premiery25 listopada 2016
ReżyseriaAnna Zamecka
ZdjęciaMalgorzata Szylak
Scenariusz
Rok produkcji2016
Czas trwania72 min
Gatunekdokument
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Na pomysł na swój film Anna Zamecka wpadła, gdy na dworcu centralnym spotkała jednego z jego późniejszych bohaterów – Marka Kaczanowskiego. Mężczyzna zaintrygował ją sposobem, w jaki opowiadał o swej rodzinie, składającej się z dorastającej córki i autystycznego syna. I choć postać Marka, dawnego wziętego cinkciarza, była interesująca, to sytuacja jego dzieci była jeszcze ciekawszym materiałem na film. I tak Anna Zamecka postanowiła nakręcić dokument, którego głównymi bohaterami mieli stać się czternastoletnia Aleksandra Kaczanowska i jej brat Nikodem. W ciągu roku reżyserka wraz z operatorką Małgorzatą Szyłak i jeszcze jedną współpracowniczką od dźwięku spędziła z rodziną Kaczanowskich w sumie 35 dni zdjęciowych, tworząc smutny i przejmujący materiał.
Rodzina Kaczanowskich jest w stanie rozpadu. Ojciec, bezwolny i apatyczny, zainteresowany jest głównie piciem piwa, niespecjalnie zainteresowany jest swoją rodziną. Trzynastoletni Nikodem ma zespół Aspergera, jego reakcje są nie do końca przewidywalne, ale ma na tyle dobry kontakt z innymi ludźmi, że potrafi w jakimś stopniu uczestniczyć w społecznym życiu (chodzi na przykład do normalnej szkoły). Matka opuściła rodzinę jakiś czas temu, ma małe dziecko z innym mężczyzną. Nic więc dziwnego, że opieka na domem i nad całą dysfunkcyjną rodziną spada na czternastoletnią Olę, która musi w przyspieszonym tempie dojrzewać, i oprócz zwykłych obowiązków szkolnych nastoletniej rodziny, musi brać na siebie też wszelkie obowiązki domowe.

‹Camerimage 2016›

(c) Igor Morski
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Fundacja Tumult
CyklCamerimage
MiejsceBydgoszcz
Od12 listopada 2016
Do19 listopada 2016
WWW
Motywem przewodnim filmu jest tytułowa komunia. Ola ma ambicje, by wszystko w domu szło w normalnym trybie, boli ją więc, że brat do tej pory nie przystąpił do pierwszej komunii. Postanawia więc przygotować go do tej uroczystości, przekonać księdza i katechetę, licząc też na to, że uroczystość będzie wydarzeniem ponownie spajającym rodzinę i przyczyniającym się do powrotu matki do domu. Obserwujemy więc przygotowania Nikodema (a przy okazji cały wachlarz jego niestandardowych zachowań i sposobów postrzegania świata), egzamin z wiedzy religijnej (którego oglądanie nasuwa pytania co do sensu wtłaczania w tej formie dzieciom wiedzy religijnej), samą uroczystość oraz wielką próbę powrotu matki do domu. Tym niemniej główną bohaterką jest Ola, to z jej perspektywy spoglądamy na świat, to jej zmagania z życiem są głównym tematem filmu.
Ola na tle swej źle przystosowanej do życia rodziny wyrasta na superbohaterkę – choć pewnie i bez tego tła też by nią była. Widzimy jak wiele energii wkłada, by zająć się swoimi sprawami i swą rodziną, nie wiemy, jak wiele sił ją to kosztuje – może raz, w jednej scenie, gdy w końcu wybucha płaczem. Realizatorkom (cała ekipa filmowa to kobiety) udało się podejrzeć życie rodziny Kaczanowskich wiarygodnie i szczerze. Odnosi się wrażenie, że mimo obecności kamery nikt tu niczego nie udaje – Ola nie ma na to czasu, ojciec niespecjalnie się przejmuje swym wizerunkiem, a Nikodem jest oczywiście w pełni szczery i autentyczny; Anna Zamecka sama stwierdziła, że chłopaka zwyczajnie nie da się reżyserować. W efekcie otrzymujemy naprawdę przejmujący obraz ludzi, których życie odbiega mocno wizji z od telewizyjnych seriali i sytuacji, jakich nie powinno być, ale jakich z pewnością jest wiele – gdy dzieci muszą przedwcześnie dorastać, gdy nie daje się im szansy przeżycia prawdziwego dzieciństwa, gdy muszą na swe barki brać obowiązki przekraczające ich siły.
koniec
16 listopada 2016
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Film jednorazowego użytku
Sebastian Chosiński

8 X 2017

W krótkim odstępie czasu Wiera Storożewa wyreżyserowała dwa pełnometrażowe filmy: skierowany do kin obyczajowy „Do wynajęcia dom z wszystkimi niedogodnościami” oraz telewizyjną noworoczną komedię romantyczną „W strefie dostępu miłości”. Ten ostatni gatunek, jak dotąd, był jej raczej obcy (choć w kilku obrazach zbliżała się do niego) – i tak też powinno pozostać.

więcej »

Esensja ogląda: Październik 2017 (1)
Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

6 X 2017

Zapraszamy do lektury pierwszego w październiku 2017 zestawu krótkich recenzji filmowych.

więcej »

W tęczowych kolorach
Gabriel Krawczyk

28 IX 2017

W biografii ludowej artystki Maudie Lewis zakochani porównują się do pary niedopasowanych skarpetek. A my im wierzymy.

więcej »

Polecamy

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała

Dobry i Niebrzydki:

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ucieczka do zwycięstwa
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

CamerImage 2016: Dziecięca odyseja
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Żywot człowieka nie do końca poczciwego
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Wypijmy za marzycieli!
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Ostatnie dzieło mistrza
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Dziecięca odyseja
— Konrad Wągrowski

Żywot człowieka nie do końca poczciwego
— Konrad Wągrowski

Wypijmy za marzycieli!
— Konrad Wągrowski

Ostatnie dzieło mistrza
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pierwszy milion trzeba ukraść
— Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dwa Brzegi 2017
— Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.