Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 24 czerwca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

CamerImage 2016: Dziecięca odyseja

Esensja.pl
Esensja.pl
„Lion. Droga do domu” wyjeżdża z Bydgoszczy z główną nagrodą festiwalu Camerimage 2016 – Złotą Żabą. Ale piękne zdjecia z pewnością nie są jedynym powodem, dla którego warto zobaczyć film Gartha Davisa.

Tekst może zawierać spoilery dotyczące fabuły „Lion. Droga do domu”.

Garth Davis
‹Lion. Droga do domu›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLion. Droga do domu
Tytuł oryginalnyLion
Dystrybutor Forum Film
Data premiery2 grudnia 2016
ReżyseriaGarth Davis
ZdjęciaGreig Fraser
Scenariusz
ObsadaRooney Mara, Nicole Kidman, Dev Patel, David Wenham, Nawazuddin Siddiqui, Aditya Roy Kapoor, Tannishtha Chatterjee, Pallavi Sharda
MuzykaVolker Bertelmann, Dustin O'Halloran
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiAustralia, USA, Wielka Brytania
Czas trwania2 min
Gatunekdramat
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Ta historia wydarzyła się naprawdę. W 1986 roku pięcioletni Saroo, pochodzący z bardzo biednej hinduskiej rodziny, wybrał się ze swym starszym bratem na nieodległą stację kolejową, by zdobyć – za pomocą żebractwa, bądź wykonywania prostych prac porządkowych – odrobinę jedzenia lub pieniędzy. Zmęczony Saroo zasnął na peronie, a jego brat obiecał, że wkrótce wróci do brata. Niestety, tak się nie stało. Zdesperowany mały Saroo wsiadł do przejeżdżającego pociągu towarowego, licząc na to, że jego brat jest w środku. Zmęczony, zasnął ponownie, po przebudzeniu nie potrafił otworzyć drzwi, nawet gdy pociąg zatrzymywał się na nielicznych stacjach. Zanim udało mi się ostatecznie wydostać z wagonu, przejechał blisko półtora tysiąca kilometrów. W obcym miejscu przez kilkanaście dni żywił się znalezionym jedzeniem, gdy w końcu został odprowadzony na policję. Nie potrafił powiedzieć, skąd przybył, został więc umieszczony w sierocińcu. Stąd trafił do rodziny adopcyjnej, ale po latach zapragnął spróbować rozwiązać swą zagadkę…
Tę historię prawdziwy Saroo opisał w 2014 roku w swej książce „Długa droga do domu”, a niedługo później tematem zainteresowali się filmowcy. „Lion. Droga do domu” szczegółowo opisuje losy Saroo, przy okazji przedstawiając mroczne oblicze ówczesnych (a zapewne i współczesnych Indii). Pod tym względem przypomina oscarowego „Slumdoga”, będąc jednak opowieścią bardziej realistyczną i autentyczną.
Najlepsza w „Lionie” jest pierwsza część – opisująca odyseję pięcioletniego Saroo (granego przekonująco przez siedmioletniego debiutanta Sunny’ego Pawara) poprzez Indie, aż do momentu adopcji. Film z jednej stronie jasno i precyzyjnie przedstawia fakty, z drugiej potrafi przy okazji celnie ukazać problemy targające Indiami. Pierwszym z nich jest skrajne ubóstwo, w jakim żyją miliony mieszkańców kraju – ze szczególnym uwzględnieniem dzieci. W kilku wyrazistych scenach „Lion” prezentuje nędzę, w jakiej egzystuje rodzina Saroo. Matka, aby dorobić na chleb zatrudnia się nawet do niespecjalne właściwych dla kobiet prac w stylu przenoszenia ciężkich kamieni. Chłopcy w tym czasie, pozbawieni opieki, również próbują zdobyć jedzenie i pieniądze – wygląda na to, że większa część ich egzystencji polega właśnie na takich zajęciach. W Kalkucie, na dworcu, koczują dziesiątki bezdomnych dzieci, żyjących z dnia na dzień, dzięki temu, co uda im się zdobyć bądź wyżebrać. Taka sytuacja musi zachęcać do działań różnorodnych handlarzy żywym towarem. Jesteśmy więc świadkami obławy na dworcowe dzieci, w późniejszych scenach filmu niedwuznacznie sugeruje się, że Saroo miałby stać się towarem na potrzeby jakiegoś pedofilskiego biznesu.

‹Camerimage 2016›

(c) Igor Morski
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Fundacja Tumult
CyklCamerimage
MiejsceBydgoszcz
Od12 listopada 2016
Do19 listopada 2016
WWW
Niewiele lepsza sytuacja jest w sierocińcu. Kolejnym problemem jest więc systemowa bezradność państwa na sytuację bezdomnych dzieci. Sierocińce nie tworzą nawet iluzji poprawnego funkcjonowania, patologie i działania przestępcze są tu na porządku dziennym. Najlepiej o tym świadczy los adoptowanego brata Saroo, który zapewne zbyt długo czasu przed przygarnięciem przez australijską rodzinę spędził w takim domu dziecka i rany psychiczne, których tam doznał, pozostaną w nim na zawsze. Tak naprawdę los zagubionych, bezdomnych dzieci nie obchodzi nikogo prócz nielicznych filantropów. Ale oni mogą naprawiać tylko nieliczne przypadki. W tym kontekście Saroo jawi się jako dziecko szczęścia przy całym swym dramacie, bo ostatecznie wylądował w rodzinie, która obdarzyła go szczerym uczuciem.
Nieco słabiej wypada druga połowa filmu, w której dorosły już Saroo próbuje odkryć tajemnicę swego pochodzenia. Choć znany ze „Slumdoga” i „Chappie” Dev Pattel wkłada niewątpliwie serce w swą rolę, to cała sytuacja rozgrywa się na kliszach – dorastający bohater zaczyna myśleć o swych korzeniach, spotyka dziewczynę, nie może się zdecydować, czy poświęcić się poszukiwaniom, bo to mogłoby zranić jego adopcyjnych rodziców, przez to komplikuje się jego życie osobiste – ale ostatecznie podejmuje słuszną decyzję. Troszkę zrobione jest to na autopilocie, z wciśniętym na siłę wątkiem romantycznym, ale na szczęście domknięte pięknym i autentycznie wzruszającym finałem.
Nie zmienia to faktu, że pięknie sfilmowany „Lion”, w którym zdjęcia kontrastują piękno indyjskiej przyrody z ponurymi warunkami, w jakich przychodzi żyć mieszkańcom tego kraju, mocno akcentuje problem zaginięć i przyszłych tragedii dzieci. Problem, który w żadnej mierze nie dotyczy tylko lat 80. – finałowa tablica informuje nas o nadal istniejącej skali zjawiska. Podkreślając więc piękno i szlachetność jednostkowych starań, domaga się szerokiej współpracy przy działaniach zapobiegających dziecięcym dramatom.
koniec
21 listopada 2016
PS. Nie wiem, w jakim tłumaczeniu film ostatecznie trafi do kin, ale chciałbym nadmienić, że sformułowanie „couple of days” nie oznacza „kliku dni”, ale dokładnie „dwa dni”. A to jest akurat bardzo ważne w kontekście sytuacji, gdy bohater próbuje precyzyjnie wyliczyć jak daleko mógł odjechać w czasie swej podróży i podaje czas, jaki spędził w pociągu. Życzę powodzenia w wyliczeniach, mając „kilka dni” jako dane wejściowe.
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Wunderwaffe z nader skromnym wunder
Jarosław Loretz

21 VI 2017

W „Wonder Woman” próżno szukać cudowności. Na tle poprzednich porażek DC film ogląda się nieźle, ale to trochę za mało, żeby obwołać renesans uniwersum.

więcej »

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (3)
Kamil Witek

19 VI 2017

W trzecim czerwcowym zbiorze krótkich recenzji filmowych oceniamy gorące wakacyjne blockbustery: "Król Ritchie Artur. Legenda miecza", "Mumia" z Tomem Cruisem i "Baywatch. Słoneczny patrol".

więcej »

East Side Story: Przejście przez ogień
Sebastian Chosiński

18 VI 2017

„Moloch” to w zasadzie film… polski. Polskie były pieniądze, za jakie go zrealizowano, i ekipa, która tego dokonała. Dlaczego więc pojawia się w cyklu „East Side Story” – z definicji poświęconym kinematografiom dawnych krajów Związku Radzieckiego? Z prostej przyczyny: krótkometrażówka Szymona Kapeniaka powstała na Ukrainie i grają w niej aktorzy ukraińscy.

więcej »

Polecamy

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce

Dobry i Niebrzydki:

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jessica Chastain lobbuje u króla ciepłokluchowego kina
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Denzel jak wino
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

W Galaktyce jak w Opolu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Uciec, ale dokąd?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

One woman show
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

CamerImage 2016: Żywot człowieka nie do końca poczciwego
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Wypijmy za marzycieli!
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Superbohaterka z dysfunkcyjnej rodziny
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Ostatnie dzieło mistrza
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Żywot człowieka nie do końca poczciwego
— Konrad Wągrowski

Wypijmy za marzycieli!
— Konrad Wągrowski

Superbohaterka z dysfunkcyjnej rodziny
— Konrad Wągrowski

Ostatnie dzieło mistrza
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Jessica Chastain lobbuje u króla ciepłokluchowego kina
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Denzel jak wino
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: W Galaktyce jak w Opolu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Uciec, ale dokąd?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.