Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 25 kwietnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Filmy

Magazyn CLXV

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe (wybrane)

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray

więcej »

CamerImage 2016: Dziecięca odyseja

Esensja.pl
Esensja.pl
„Lion. Droga do domu” wyjeżdża z Bydgoszczy z główną nagrodą festiwalu Camerimage 2016 – Złotą Żabą. Ale piękne zdjecia z pewnością nie są jedynym powodem, dla którego warto zobaczyć film Gartha Davisa.

Tekst może zawierać spoilery dotyczące fabuły „Lion. Droga do domu”.

Garth Davis
‹Lion. Droga do domu›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLion. Droga do domu
Tytuł oryginalnyLion
Dystrybutor Forum Film
Data premiery2 grudnia 2016
ReżyseriaGarth Davis
ZdjęciaGreig Fraser
Scenariusz
ObsadaRooney Mara, Nicole Kidman, Dev Patel, David Wenham, Nawazuddin Siddiqui, Aditya Roy Kapoor, Tannishtha Chatterjee, Pallavi Sharda
MuzykaVolker Bertelmann, Dustin O'Halloran
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiAustralia, USA, Wielka Brytania
Czas trwania2 min
Gatunekdramat
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Ta historia wydarzyła się naprawdę. W 1986 roku pięcioletni Saroo, pochodzący z bardzo biednej hinduskiej rodziny, wybrał się ze swym starszym bratem na nieodległą stację kolejową, by zdobyć – za pomocą żebractwa, bądź wykonywania prostych prac porządkowych – odrobinę jedzenia lub pieniędzy. Zmęczony Saroo zasnął na peronie, a jego brat obiecał, że wkrótce wróci do brata. Niestety, tak się nie stało. Zdesperowany mały Saroo wsiadł do przejeżdżającego pociągu towarowego, licząc na to, że jego brat jest w środku. Zmęczony, zasnął ponownie, po przebudzeniu nie potrafił otworzyć drzwi, nawet gdy pociąg zatrzymywał się na nielicznych stacjach. Zanim udało mi się ostatecznie wydostać z wagonu, przejechał blisko półtora tysiąca kilometrów. W obcym miejscu przez kilkanaście dni żywił się znalezionym jedzeniem, gdy w końcu został odprowadzony na policję. Nie potrafił powiedzieć, skąd przybył, został więc umieszczony w sierocińcu. Stąd trafił do rodziny adopcyjnej, ale po latach zapragnął spróbować rozwiązać swą zagadkę…
Tę historię prawdziwy Saroo opisał w 2014 roku w swej książce „Długa droga do domu”, a niedługo później tematem zainteresowali się filmowcy. „Lion. Droga do domu” szczegółowo opisuje losy Saroo, przy okazji przedstawiając mroczne oblicze ówczesnych (a zapewne i współczesnych Indii). Pod tym względem przypomina oscarowego „Slumdoga”, będąc jednak opowieścią bardziej realistyczną i autentyczną.
Najlepsza w „Lionie” jest pierwsza część – opisująca odyseję pięcioletniego Saroo (granego przekonująco przez siedmioletniego debiutanta Sunny’ego Pawara) poprzez Indie, aż do momentu adopcji. Film z jednej stronie jasno i precyzyjnie przedstawia fakty, z drugiej potrafi przy okazji celnie ukazać problemy targające Indiami. Pierwszym z nich jest skrajne ubóstwo, w jakim żyją miliony mieszkańców kraju – ze szczególnym uwzględnieniem dzieci. W kilku wyrazistych scenach „Lion” prezentuje nędzę, w jakiej egzystuje rodzina Saroo. Matka, aby dorobić na chleb zatrudnia się nawet do niespecjalne właściwych dla kobiet prac w stylu przenoszenia ciężkich kamieni. Chłopcy w tym czasie, pozbawieni opieki, również próbują zdobyć jedzenie i pieniądze – wygląda na to, że większa część ich egzystencji polega właśnie na takich zajęciach. W Kalkucie, na dworcu, koczują dziesiątki bezdomnych dzieci, żyjących z dnia na dzień, dzięki temu, co uda im się zdobyć bądź wyżebrać. Taka sytuacja musi zachęcać do działań różnorodnych handlarzy żywym towarem. Jesteśmy więc świadkami obławy na dworcowe dzieci, w późniejszych scenach filmu niedwuznacznie sugeruje się, że Saroo miałby stać się towarem na potrzeby jakiegoś pedofilskiego biznesu.

‹Camerimage 2016›

(c) Igor Morski
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Organizator Fundacja Tumult
CyklCamerimage
MiejsceBydgoszcz
Od12 listopada 2016
Do19 listopada 2016
WWW
Niewiele lepsza sytuacja jest w sierocińcu. Kolejnym problemem jest więc systemowa bezradność państwa na sytuację bezdomnych dzieci. Sierocińce nie tworzą nawet iluzji poprawnego funkcjonowania, patologie i działania przestępcze są tu na porządku dziennym. Najlepiej o tym świadczy los adoptowanego brata Saroo, który zapewne zbyt długo czasu przed przygarnięciem przez australijską rodzinę spędził w takim domu dziecka i rany psychiczne, których tam doznał, pozostaną w nim na zawsze. Tak naprawdę los zagubionych, bezdomnych dzieci nie obchodzi nikogo prócz nielicznych filantropów. Ale oni mogą naprawiać tylko nieliczne przypadki. W tym kontekście Saroo jawi się jako dziecko szczęścia przy całym swym dramacie, bo ostatecznie wylądował w rodzinie, która obdarzyła go szczerym uczuciem.
Nieco słabiej wypada druga połowa filmu, w której dorosły już Saroo próbuje odkryć tajemnicę swego pochodzenia. Choć znany ze „Slumdoga” i „Chappie” Dev Pattel wkłada niewątpliwie serce w swą rolę, to cała sytuacja rozgrywa się na kliszach – dorastający bohater zaczyna myśleć o swych korzeniach, spotyka dziewczynę, nie może się zdecydować, czy poświęcić się poszukiwaniom, bo to mogłoby zranić jego adopcyjnych rodziców, przez to komplikuje się jego życie osobiste – ale ostatecznie podejmuje słuszną decyzję. Troszkę zrobione jest to na autopilocie, z wciśniętym na siłę wątkiem romantycznym, ale na szczęście domknięte pięknym i autentycznie wzruszającym finałem.
Nie zmienia to faktu, że pięknie sfilmowany „Lion”, w którym zdjęcia kontrastują piękno indyjskiej przyrody z ponurymi warunkami, w jakich przychodzi żyć mieszkańcom tego kraju, mocno akcentuje problem zaginięć i przyszłych tragedii dzieci. Problem, który w żadnej mierze nie dotyczy tylko lat 80. – finałowa tablica informuje nas o nadal istniejącej skali zjawiska. Podkreślając więc piękno i szlachetność jednostkowych starań, domaga się szerokiej współpracy przy działaniach zapobiegających dziecięcym dramatom.
koniec
21 listopada 2016
PS. Nie wiem, w jakim tłumaczeniu film ostatecznie trafi do kin, ale chciałbym nadmienić, że sformułowanie „couple of days” nie oznacza „kliku dni”, ale dokładnie „dwa dni”. A to jest akurat bardzo ważne w kontekście sytuacji, gdy bohater próbuje precyzyjnie wyliczyć jak daleko mógł odjechać w czasie swej podróży i podaje czas, jaki spędził w pociągu. Życzę powodzenia w wyliczeniach, mając „kilka dni” jako dane wejściowe.
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: A Anna Karenina żyła długo i szczęśliwie…
Sebastian Chosiński

23 IV 2017

Władimir Bortko nie powinien już kręcić melodramatów. Ani ubranych w kostium historyczny, ani w sensacyjno-szpiegowski. Ba! nawet od jak najbardziej współczesnych, obyczajowych historii miłosnych powinien trzymać się z daleka. Ma zwyczajnie zbyt ciężką, toporną rękę, aby z finezją oddać zawiłości relacji międzyludzkich. Czego dobitnym dowodem najnowsze dzieło cenionego przed laty reżysera – „O miłości”.

więcej »

Zordon, który puka się w czoło
Przemysław Ciura

22 IV 2017

„Power Rangers” to lekka rozrywka wypieczona jakby według sprawdzonej recepty na domowy torcik. Pulchne ciasto popularnej franczyzy, chrupki wafel efekciarstwa i bita śmietana beztroskiej łupanki po gębach kitowców. Te wszystkie słodkości podlano musztardą terapii grupowej, po czym zamarynowano w dylematach rodem z brukowej fotostory.

więcej »

East Side Story: „Woschod 2” jak „Apollo 13”
Sebastian Chosiński

16 IV 2017

Rosjanie nie mogą ustępować Amerykanom. W niczym. Nie tylko w sferze polityki. Także kinematografii. A zwłaszcza tej jej części, która dotyczy podboju kosmosu. Przecież to Rosjanin był pierwszym człowiekiem, który poleciał w otwartą przestrzeń. To Rosjanin jako pierwszy odbył w niej kilkuminutowy spacer. I o tym właśnie wydarzeniu opowiada oparty na faktach „Czas pionierów” Dmitrija Kisieliowa (i Jurija Bykowa).

więcej »

Polecamy

Co ludzie powiedzą?

Dobry i Niebrzydki:

Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

One woman show
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pieprzeni kamikadze w kalifornijskim raju
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pancerz bez ducha
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpa musi się pobrudzić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dysfunkcyjna rodzina w podróży, czyli rzeźnia, która wzrusza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zabić jelenia gołymi rękami i wyrecytować Konstytucję przez sen
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

You complete me!
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oscary intymne i okruchy życia
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

„Wstręt” w baletkach, czyli prawdziwa sztuka rodzi się w bólach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

CamerImage 2016: Żywot człowieka nie do końca poczciwego
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Wypijmy za marzycieli!
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Superbohaterka z dysfunkcyjnej rodziny
— Konrad Wągrowski

CamerImage 2016: Ostatnie dzieło mistrza
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Żywot człowieka nie do końca poczciwego
— Konrad Wągrowski

Wypijmy za marzycieli!
— Konrad Wągrowski

Superbohaterka z dysfunkcyjnej rodziny
— Konrad Wągrowski

Ostatnie dzieło mistrza
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: One woman show
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Pieprzeni kamikadze w kalifornijskim raju
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Kwiecień 2017 (1)
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Gabriel Krawczyk, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Marzec 2017
— Dawid Kantor, Daniel Markiewicz, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Pancerz bez ducha
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Małpa musi się pobrudzić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Dysfunkcyjna rodzina w podróży, czyli rzeźnia, która wzrusza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Piosenki Wojciecha Młynarskiego
— Przemysław Ciura, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Marcin T.P. Łuczyński, Konrad Wągrowski

Prawdziwe życie Luke’a Skywalkera
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.