Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 24 maja 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

East Side Story: Nad modrym i pięknym… Bajkałem

Esensja.pl
Esensja.pl
To jeden z tych filmów, które nie mają żadnych szans, by trafić do szerokiej publiczności. Całkiem możliwe też, że nigdy nie pojawi się on w dystrybucji kinowej poza ojczystą Rosją. Bo kto wybrałby się na obraz opowiadający o kulturze Buriatów, ludu syberyjskiego żyjącego nad Bajkałem. Gdyby jednak ktoś był zainteresowany, niech zapamięta tytuł – „Dotyk wiatru” Olgi Wieriemiejewej i Jeleny Diemidowej.

Olga Wieriemiejewa, Jelena Diemidowa
‹Dotyk wiatru›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDotyk wiatru
Tytuł oryginalnyПрикосновение ветра
ReżyseriaOlga Wieriemiejewa, Jelena Diemidowa
ZdjęciaSiergiej Maksimow
Scenariusz
ObsadaJulia Aug, Eduard Żagbajew, Natalia Pieriel, Ksenia Zorina, Swietłana Michaliszczewa, Olga Wieriemiejewa, Jelena Diemidowa, Ilja Wieriemiejew, Siergiej Maksimow
MuzykaAndrzej Pietras
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania77 min
Gatunekdramat, psychologiczny
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
„Dotyk wiatru” to przedstawiciel typowego kina autorskiego, film zrealizowany za małe pieniądze, w zasadzie własnymi siłami, bez pomocy profesjonalnych producentów i bez wielkich gwiazd na planie. Film, nad którym praca trwała siedem lat. Którego realizacja była zawieszana. A mimo to twórcom udało się doprowadzić dzieło do końca. Główna w tym zasługa Olgi Wieriemiejewej, absolwentki wydziału reżyserskiego Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii (WGIK) w Moskwie sprzed dziewięciu lat. Scenariusz „Dotyku wiatru” zaczęła pisać krótko po ukończeniu studiów, ciułała też pieniądze i kompletowała ekipę; wreszcie w 2014 roku udało się ruszyć ze zdjęciami, które jednak szybko z przyczyn finansowych trzeba było przerwać. Po ponad roku wrócono do nich, pomocną dłoń podała wówczas Oldze ceniona dokumentalistka Jelena Diemidowa (uczennica Mariny Razbieżkinej), która formalnie została współreżyserką dzieła (odpowiadającą za zdjęcia dokumentalne). Światowa premiera obrazu miała miejsce na warszawskim „Sputniku” na początku listopada ubiegłego roku; w połowie miesiąca natomiast „Dotyk wiatru” trafił do kin studyjnych w Rosji.
To historia niespełnionej miłości, która po dwudziestu latach znajduje swój zaskakujący finał. Julia jest niemłodą już aktorką, której nie udało się zrobić wielkiej kariery. Ale próbuje. Pewnego dnia zgłasza się na casting do głównej roli w filmie, który ma być kręcony we wschodniej Syberii, na terenie Buriacji. Hit kinowy to raczej nie będzie, więc i zainteresowanie wśród aktorek tą rolą nie jest zbyt wielkie. Julia zostaje więc zatrudniona i z nieliczną ekipą techniczną jedzie nad Bajkał. Chęć zagrania w filmie okazuje się jednak tylko pretekstem, kobieta ma znacznie poważniejszy powód, by odwiedzić ten rejon Rosji. Chce odnaleźć swojego przyjaciela sprzed lat, z czasów studiów w moskiewskiej szkole aktorskiej, który tuż po zdobyciu dyplomu postanowił porzucić stolicę i wrócić w rodzinne strony. Julia nie rozumiała wtedy jego decyzji. Jak to? Mając przed sobą takie możliwości, skazać się na życie na wsi pośrodku syberyjskiego stepu? Dlaczego? Co nim kierowało? Czego pragnął niż popularności?
Korzystając z przerw w zdjęciach, Julia udaje się do rodzinnego domu Batora, ale go nie zastaje – jest tam jedynie jego młodszy brat, Eduard, który od czasu do czasu dogląda posiadłości. Na co dzień bowiem jest śpiewakiem operowym w Ułan Ude. Bator ma się pojawić dopiero za kilka dni. Nie mając jak wrócić do miasta, Julia, za zgodą Eduarda, postanawia poczekać na niego. W tym czasie coraz bardziej poznaje całkowicie obcą dla niej kulturę Buriatów – ich obyczaje, tradycje, wierzenia. Stopniowo zaczyna rozumieć Batora, który tu, z dala od wielkomiejskiego zgiełku, znalazł swój azyl. Z biegiem czasu widz dowiaduje się też coraz więcej o przyczynach przyjazdu Julii. Przecież nie tylko chęć zobaczenia i zamienienia kilku słów z dawno niewidzianym przyjacielem pchnęłyby ją do przebycia sześciu tysięcy kilometrów. Coś jeszcze musi się za tym kryć – i tak jest w rzeczywistości.
Idąc tropem Julii, Wieriemiejewa i Diemidowa coraz bardziej wnikają w świat Buriatów. Wzorem reżyserów filmów dokumentalnych podglądają ich, pokazują ich codzienność, towarzyszą w ważnych uroczystościach o charakterze świeckim i religijnym. Odwiedzają miejsca ważne dla kultów szamańskich, ale biorą także udział w procesji w Dacanie Iwołgińskim, miejscu świętym dla wyznawców lamaizmu, czyli buddyzmu tybetańskiego (wyznawanego głównie przez Buriatów mieszkających w Kraju Zabajkalskim). „Dotyk wiatru” – tytuł też zresztą okazuje się znaczący – pełni więc również swoistą rolę edukacyjną, przybliża egzotyczną, ale i fascynującą, dla Europejczyków grupę etniczną. A robi to przez pryzmat opowiedzianej z delikatnością – chciałoby się dodać: po kobiecemu – miłosnej historii, w której trudno doszukiwać się nadziei na happy end, w przeciwnym razie trąciłaby ona fałszem. Choć może nie do końca, ponieważ los głównej bohaterki – przynajmniej dla części widzów – może pozostać mimo wszystko kwestią otwartą. Od czego to zależy? Niech pozostanie na razie tajemnicą.
„Dotyk wiatru” to tak naprawdę koncert dwóch aktorów. W Julię wcieliła się Julia Aug („Miejsca intymne”, „Uczeń”), która od dawna nie stroni od podobnych kreacji, o czym świadczą jej występy między innymi w „Milczących duszach” (2010) czy „Niebiańskich żonach Łąkowych Maryjczyków” (2012). Eduarda zagrał Eduard Żagbajew, absolwent szkoły muzycznej w Ułan Ude i moskiewskiej Państwowej Akademii Klasycznej imienia Majmonidesa, obecnie solista Buriackiego Akademickiego Teatru Opery i Baletu. Rola młodszego brata Batora była jego filmowym debiutem. Za zdjęcia odpowiadał operator Siergiej Maksimow, dotychczas pracujący głównie przy serialach i filmach dokumentalnych, natomiast klimatyczną ścieżkę dźwiękową stworzył petersburżanin Andrzej Pietras (którego tym samym nie mylić z eksmężem Beaty Kozidrak, wokalistki Bajmu), kompozytor związany z reżyserem Michaiłem Siegałem („Franz + Polina”, „Opowiadania”).
koniec
8 stycznia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Nadzieja powraca ostatnia
Sebastian Chosiński

21 V 2017

Pochodząca z Syberii reżyserka i scenarzystka Aliona Dawydowa bardzo długo czekała na swój pełnometrażowy debiut. Jej pierwszy kinowy film trafił na ekrany dopiero w trzydziestą dziewiątą rocznicę urodzin Rosjanki. Lepiej jednak późno niż wcale, tym bardziej że „Iwan” to bardzo udany dramat psychologiczny, którego bohaterem jest nie radzący sobie z życiem mężczyzna w średnim wieku.

więcej »

Siedem „ale” przeciw „Trzynastu powodom”
Gabriel Krawczyk

17 V 2017

Trudno mówić o samobójstwie, jeszcze trudniej snuć wokół niego fabułę. Gdzie kończy się empatia, a zaczyna instrumentalne traktowanie ofiar"? Krytycznie o serialu Netflixa.

więcej »

Straszna pasta z kozła
Przemysław Ciura

15 V 2017

Jednym z zadań horroru, książkowego to czy filmowego, jest wzbudzić egzystencjalny niepokój. Co bardziej soczyste dzieła zamienią go na ból estetyczny. Okazjonalnie pojawi się w tym moralitet, gdy działania Złego staną się ekstrapolacją sprawiedliwości kata, słuszności zemsty, zrównującej potęgi śmierci. W „Ostatniej klątwie” Simona Rumleya będziemy mieli tego wszystkiego po trochu, choć w gruncie rzeczy nie wzleci ona ponad pułap miejskiej legendy.

więcej »

Polecamy

Ksenomorfy pod prysznicem

Dobry i Niebrzydki:

Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

W Galaktyce jak w Opolu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Uciec, ale dokąd?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

One woman show
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pieprzeni kamikadze w kalifornijskim raju
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pancerz bez ducha
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpa musi się pobrudzić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dysfunkcyjna rodzina w podróży, czyli rzeźnia, która wzrusza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zabić jelenia gołymi rękami i wyrecytować Konstytucję przez sen
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.