Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 27 lipca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Teatr mój widzę ogromny

Esensja.pl
Esensja.pl
Chociaż cierpi na gwałtowny skręt fabularnych kiszek w co najmniej trzech miejscach, „Sing” pozostaje przyjemną, dobrze zaśpiewaną animacją pełną zwierzaków, które z rzadka zaludniają animowane miasta.

Christophe Lourdelet, Garth Jennings
‹Sing›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSing
Dystrybutor UIP
Data premiery6 stycznia 2017
ReżyseriaChristophe Lourdelet, Garth Jennings
Scenariusz
ObsadaMatthew McConaughey, Reese Witherspoon, Seth MacFarlane, Scarlett Johansson, John C. Reilly, Taron Egerton, Tori Kelly, Jennifer Saunders
Głos (wersja polska)Marcin Dorociński, Małgorzata Socha, Małgorzata Walewska, Ewa Farna, Jankes, Jarosław Boberek, Katarzyna Sawczuk, Adam Zdrójkowski
MuzykaJoby Talbot
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania108 min
WWW
Gatunekanimacja, dramat, komedia
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Czy konkurs dla śpiewaków-amatorów może przyciągnąć tłumy widzów i tłumy potencjalnych występujących? Wiemy, że tak – wie o tym również przedsiębiorczy koala Buster Moon, dyrektor teatru w tutejszej zwierzopolii, trochę cwaniak, trochę poplon złotej ery Hollywoodu. Teatr Moona chyli się ku upadkowi finansowemu i materialnemu, gzymsy trzymają się na słowo honoru, a sekretarka, panna Crawly, pozostaje jedyną wierną pracownicą. Stąd też pomysł na przyciągnięcie ludzi do teatru – pomysł wsparty niezręczną literówką, sugerującą, że do wygrania jest dużo więcej niż w rzeczywistości. I tak do „Moon Theatre” zgłaszają się wszyscy ci, którzy marzyli o występach, ale musieli zajmować się liczną rodziną (świnka Rosita), grywali tylko na ulicach (Sinatropodobna mysz Mike), musieli spełniać oczekiwania ojca-gangstera (goryl Johnny) albo nie mieli śmiałości wydobyć z siebie głosu przed większą widownią (słonica Meena).
Już na początku twórcy zasugerują nam, do których bohaterów powinniśmy się przywiązać bardziej, a do których mniej, bo wkrótce znikną z ekranu, przechodząc do ról postaci drugiego i trzeciego planu. Owszem, można to było z pewnością rozegrać subtelniej – ale i „Sing” nie ukrywa, podobnie jak jego główny bohater, że w subtelności bawić się nie będzie. Jeśli emocje zatem, to ogromne, rozdzierające serce. Jeśli komplikacje, to czemu by od razu czegoś nie wysadzić. Scenariuszowi zdarza się osiąść na mieliźnie, nie przekonać nas do racji bohaterów, a mimo to kazać im zrobić coś, czego się po nich nie spodziewaliśmy. W nagrodę dostaniemy jednak kilka dość odważnych jak na ten rodzaj animacji scen. Humor w filmie zapewnią chwyty zgrane i takie, które można już było obejrzeć w kilkudziesięciu innych produkcjach i całkiem świeże, niekiedy zaskakujące gagi sytuacyjne. Warto też wspomnieć o tym, że twórcy przywołują na ekran zwierzęta rzadko grające główne role, w „Singu” znajdziemy zaś całkiem sporą galerię ciekawie wykorzystanych ssaków, gadów i płazów, a nawet obdarzone charyzmą kalmary.
Dobrym z punktu widzenia realizacji zabiegiem jest też i to, że postaci śpiewają piosenki istniejące w świecie pozafilmowym. Oryginalna piosenka jest w „Singu” bodaj tylko jedna. Twórcy bawią się, dopasowując teksty i muzykę do hipotetycznych możliwości wokalnych zwierząt, a że lubimy to, co już słyszeliśmy, możemy przekonać się, jak brzmiałby refren „Kiss from the Roses” śpiewany przez baranka. Sama animacja nie wbija w fotel, miejscami może się wydawać zbyt prosta i nie robiąca tak przekonującego wrażenia jak to, co możemy zobaczyć w najnowszych produkcjach Pixara czy Disneya (za film odpowiedzialne jest Illumination Entertainment, czyli studio, które wypuściło „Jak ukraść księżyc” i „Minionki rozrabiają”). Twórcy robią jednak wiele, by uatrakcyjnić serwowany obraz. Najazdy kamery, kadrowanie czy montaż scen należą do bardziej pomysłowych w animacjach z ostatnich kilku lat.
„Sing” trafił na ekrany polskich kin w dwóch wersjach: oryginalnej i zdubbingowanej. Takie rozwiązanie cieszy zwłaszcza w przypadku filmu, w którym muzyka pełni tak dużą rolę i dobrze jest mieć możliwość podjęcia decyzji co do tego, czy chcemy usłyszeć śpiewających w oryginale czy w wersji polskiej. Zwłaszcza, że istnieją pomiędzy nimi pewne różnice, jeśli chodzi o oddawanie charakteru postaci – dla przykładu Gunther, świnka śpiewająca w duecie z Rositą, w oryginale mówi z niemieckim akcentem, po polsku zaś definiuje go nie tyle akcent, co wtrącane od czasu do czasu niemieckie słówka.
Nie jest to z pewnością najlepsza animacja o zwierzętach, jaką można obejrzeć – ale stanowi bezpretensjonalną i miłą rozrywkę na wieczór, oferując napływ dobrej energii, sympatycznych bohaterów i możliwość zanucenia razem z nimi znanych przebojów. Co czasami w zupełności wystarczy.
koniec
16 stycznia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Aurora – dwie śpiące królewny
Sebastian Chosiński

23 VII 2017

Któż nie pamięta „Bikiniarzy”, jednego z najlepszych rosyjskich filmów ubiegłej dekady? Po ośmiu latach jego reżyser, Walerij Todorowski, postanowił po raz kolejny uczynić bohaterami swojego dzieła ludzi młodych, dopiero wkraczających w dorosłość, a już stających przed ważnymi życiowymi wyborami. Jako że fabuła wpisana została w świat uczniów szkoły baletowej, tytuł wydaje się jak najbardziej uzasadniony – „Bolszoj”.

więcej »

Transatlantyk 2017: Sery, wina, trufle i crème brûlée
Konrad Wągrowski

20 VII 2017

Jeśli szukacie dojrzałego i ambitnego dzieła filmowego, „Paryż może poczekać” raczej nie spełni waszych oczekiwań. Jeśli jednak frajda obcowania z pięknem francuskich pejzaży, urokami francuskiej kuchni i Diane Lane są dla was wystarczającymi powodami, by pójść do kina, istnieje duża szansa, że seans będzie przyjemnością.

więcej »

Transatlantyk 2017: Śmierć indiańskiej dziewczyny
Konrad Wągrowski

18 VII 2017

„Wind River” to znakomity kryminał o morderstwie w indiańskim rezerwacie z solidnie przepracowanym społecznym tłem. Jego twórca, Taylor Sheridan, okazał się być nie tylko aktorskim przystojniakiem, ciekawym scenarzystą, ale swój drugi film potrafi wyreżyserować jakby miał w tym 30 lat doświadczenia.

więcej »

Polecamy

Baby jest jakiś inny

Dobry i Niebrzydki:

Baby jest jakiś inny
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ove chce się zabić
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Gdy zajrzy w oczy widmo korozji…
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Pod skorupą
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jessica Chastain lobbuje u króla ciepłokluchowego kina
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Denzel jak wino
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

42
— Ewa Drab

Nie panikuj
— Karina Murawko-Wiśniewska, Michał R. Wiśniewski

Tegoż autora

Kujawski swing
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Wszystko będzie dobrze?
— Karolina Ćwiek-Rogalska

O Dannym Collinsie to piosenka
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Mafia w rytmie disco
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Czy chrzcić Marsjan?
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Dokąd oczy poniosą, a scenariusz pozwoli
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Tabula rasa
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Porażki i sukcesy 2014
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Jarosław Robak, Grzegorz Fortuna, Jacek Walewski, Konrad Wągrowski, Krystian Fred, Kamil Witek, Miłosz Cybowski, Adam Kordaś

Truskawki zamiast armat!
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Imitacja
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.