Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 28 czerwca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

East Side Story: Seks z syreną? Tylko nad Bałtykiem

Esensja.pl
Esensja.pl
Spodziewalibyście się wariacji na temat bajki o syrence autorstwa Hansa Christiana Andersena w formie melodramatu z elementami thrillera? Takie rzeczy chyba tylko w Rosji. A precyzyjniej – w Rosji i Estonii, bo producenci z tych właśnie państw zrzucili się na pełnometrażowy debiut Antona Bilżo „Ryba-marzenie”.

Anton Bilżo
‹Ryba-marzenie›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułRyba-marzenie
Tytuł oryginalnyРыба-мечта
Data premiery9 marca 2017
ReżyseriaAnton Bilżo
ZdjęciaPaweł Jemielin
Scenariusz
ObsadaWładimir Miszukow, Severija Janušauskaité, Maksim Witorgan, Andres Puustusmaa, Rain Tolk, Andriej Bilżo
MuzykaPhilip Glass, Sten Šeripov, Dmitrij Jewgrafow
Rok produkcji2016
Kraj produkcjiEstonia, Rosja
Czas trwania83 minuty
Gatunekdramat
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Życie pisarza, na którego bajkach wychowało się już wiele pokoleń dzieci, nie należało do najszczęśliwszych. Mimo to potrafił uszczęśliwiać innych. Do najsłynniejszych baśni, które wyszły spod jego ręki zaliczana jest – opublikowana w 1837 roku – „Mała syrenka”, opowieść o jednej z córek króla mórz, która zakochała się w człowieku. Historię tę parokrotnie przenoszono na ekran, w wersji animowanej zrobili to Japończycy (1975) i Amerykanie (1989), w aktorskiej – Rosjanie do spółki z Bułgarami (1976). Wspólnym mianownikiem tych dzieł był fakt, że wszystkie przeznaczone były dla młodych odbiorców; kręcąc „Rybę-marzenie”, Anton Bilżo postanowił zrealizować film dla dorosłych. Film momentami mocno ociekającym seksem.
Bilżo urodził się w Moskwie w 1978 roku, jego ojciec Andriej był słynnym w Związku Radzieckim rysownikiem-karykaturzystą. Anton postanowił tylko częściowo pójść w jego ślady – został wprawdzie artystą, ale związanym z inną dziedziną sztuki. Najpierw ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Moskiewskim, a dopiero potem zdecydował się na Wyższe Kursy Reżyserii, gdzie uczył się fachu pod okiem Władimira Chotinienki. W latach 2010-2014 nakręcił sześć filmów krótkometrażowych: „Niebezpieczne związki” (2010), „Niedostępny” (2010), „Opowieść o nas i Jewgieniju” (2012), „Szczęśliwy koniec” (2013), „To, co nigdy nie przydarzyło mi się” (2013) oraz „Zwierciadła” (2014). Nabrał w tym czasie takiego doświadczenia, że postanowił w końcu wskoczyć na – niemal dosłownie, biorąc pod uwagę temat, jaki obrał – głębszą wodę.
Na podstawie baśni Andersena napisał scenariusz, który następnie oddał do obróbki bardziej doświadczonym autorom (Jewgienijowi Kierowowi i Ludmile Krugłowej); mając gotowy tekst w ręku, pozyskał sponsorów i ruszył na zdjęcia do Estonii. Plenery realizowano bowiem w estońskim uzdrowisku Narva-Jõesuu (w północno-wschodniej części kraju), który był ulubionym kurortem mieszkańców Petersburga i Leningradu w czasach carskich i radzieckich. Obraz po raz pierwszy zaprezentowano na ubiegłorocznym Kinotawrze w Soczi (w czerwcu), gdzie otrzymał nawet nominację do Grand Prix (i na tym się skończyło). Premiera kinowa miała miejsca w końcu grudnia, ale i tam debiut Bilżo niewiele zdziałał, szybko znikając z ekranów. I trudno dziwić się temu. Mimo pewnych walorów, to raczej film festiwalowy – i to mający szanse trafić do bardzo specyficznej publiki, przymykającej oko na kinematograficzne dziwactwa.
Główną postacią dramatu jest Roman, trzydziestodziewięcioletni petersburżanin, zatrudniony jako korektor w wydawnictwie. Szef wysłał go właśnie do kurortu nad Bałtyk, ale nie po to, by ten odpoczywał, lecz by mógł w spokoju popracować nad książką. Roman jest samotnym, nieśmiałym, zagubionym w świecie mężczyzną, który do tej pory nie znalazł swojej drugiej połówki – i niewiele wskazuje na to, by miało się to stać w najbliższym czasie. W hotelu poznaje Marka, który przedstawia się jako letnik (choć jest jeszcze przed sezonem); jest on jego całkowitym przeciwieństwem – pije, podrywa kobiety, bawi się na całego. Próbuje do zabawy wciągnąć także Romana, ale ten, kierowany poczuciem obowiązku, stroni od libacji, wiedząc, że szef wydawnictwa czeka na korektę książki. Jedyna przyjemność, na jaką sobie pozwala, to kąpiele w morzu.
I właśnie jedna z nich zmienia życie przybysza z wielkiego miasta. Pływając na starym materacu, Roman w pewnym momencie zaczyna się topić. W pobliżu nie ma nikogo, kto mógłby przyjść mu z pomocą. Kiedy wydaje się, że los mężczyzny jest już przesądzony, pojawia się młoda i piękna kobieta (jej walory tym łatwiej docenić, że jest naga) – wyciąga go na brzeg, po czym odpływa bez słowa. Roman jest zauroczony nieznajomą. Wypytuje o nią okolicznych mieszkańców, a gdy nie jest w stanie dowiedzieć się od nich niczego konkretnego, decyduje się na desperacki krok – ponownie wypływa w morze i rzuca się w fale. Sytuacja powtarza się. Lecz tym razem mężczyzna jest przygotowany – pozwala się uratować, po czym zaprasza Helenę (tak mu się przedstawia) na kolację. A potem, jak można się domyślić, spędzają razem noc. Szybko okazuje się, że Helena nie jest zwykłą kobietą, ale Roman jest w niej tak mocno zadurzony, iż traci zupełnie kontrolę nad swoimi uczuciami.
Bilżo nie mógł chyba do końca zdecydować się, jaki film chce nakręcić. W efekcie „Ryba-marzenie” (prawdopodobnie nie bez powodu tytuł ma się kojarzyć z radzieckim klasykiem kina fantastyczno-przygodowego „Człowiekiem-rybą”, ewentualnie, w zależności od tłumaczenia, „Diabłem morskim”) to swoista hybryda lirycznego melodramatu (dla dorosłych) z filmem kryminalnym. Z jednej strony reżyser stawia na budowanie melancholijnego nastroju, z drugiej – przekracza kolejne granice, zahaczając o elementy charakterystyczne dla kina pornograficznego (cóż, okazuje się, że syrena ma wręcz niepohamowany apetyt na seks, który przy okazji udziela się innym). Gorzej, że niewiele z tego wynika. Bilżo unika bowiem kina gatunkowego. Prowadzące do niego tropy rozmywa, jakby mimo wszystko postawił sobie za cel honoru stworzenie dzieła – ze wszystkimi tego plusami i minusami – autorskiego, rozumianego jako kino pełne udziwnień.
W rolach głównych pojawili się artyści znani z innych produkcji, ale dalecy od statusu gwiazd. To raczej – nic im oczywiście nie ujmując z talentu – aktorska druga liga. Romana zagrał Władimir Miszukow („Podróż zimowa”, „Córka”, „Film o Aleksiejewie”), Marka – Maksim Witorgan („Dziadek Mróz zawsze dzwoni trzy razy”, „Petersburg. Tylko z miłości”), natomiast Helenę – piękna Litwinka rodem z Szawli Severija Janušauskaité („Gwiazda”, „Norweg”). Za zdjęcia odpowiadał nieczęsto pracujący przy produkcjach kinowych Paweł Jemielin („Boisko”), zaś w ścieżce dźwiękowej wykorzystano nastrojowo-romantyczne kompozycje Amerykanina Philipa Glassa oraz Estończyka Stena Šeripova („Wiśniowy tytoń”).
koniec
4 czerwca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Esensja ogląda: Czerwiec 2017 (4)
Marcin Mroziuk, Kamil Witek

26 VI 2017

Patronką czwartego czerwcowego odcinka krótkich recenzji filmowych została Scarlett Johansson. Nie może być inaczej, skoro za jednym zamachem oceniamy jej wszystkie tegoroczne produkcje. W ramach dodatku najnowszy Bruce Willis, choć to wisienka raczej średniej jakości...

więcej »

East Side Story: (Nie) chcieć, (nie) żyć, (nie) kochać
Sebastian Chosiński

25 VI 2017

Andriej Zwiagincew dostąpił zaszczytu należnego największym twórcom kina. Gdy na ekrany trafia jego nowy film, widzowie mówią, że wybierają się na „nowego Zwiagincewa”. Tak samo, jak niegdyś chodziło się na „nowego Tarkowskiego”, „nowego Bergmana” czy wciąż jeszcze chodzi się na „nowego Konczałowskiego” (Michałkow wypadł już z tej zaszczytnej listy). Jeśli więc tylko będziecie mieli taką okazję, idźcie na „Niemiłość”, bo to dzieło wybitne.

więcej »

Wunderwaffe z nader skromnym wunder
Jarosław Loretz

21 VI 2017

W „Wonder Woman” próżno szukać cudowności. Na tle poprzednich porażek DC film ogląda się nieźle, ale to trochę za mało, żeby obwołać renesans uniwersum.

więcej »

Polecamy

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce

Dobry i Niebrzydki:

Życie zaczyna się po sześćdziesiątce
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Superheroina nie z „Playboya”
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Oliver Twist i wybuchające siusiaki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jessica Chastain lobbuje u króla ciepłokluchowego kina
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Denzel jak wino
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ksenomorfy pod prysznicem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

W Galaktyce jak w Opolu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Uciec, ale dokąd?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Co ludzie powiedzą?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

One woman show
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.