Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 grudnia 2017
w Esensji w Esensjopedii

Orlen Cinergia 2017: Na własną rękę

Esensja.pl
Esensja.pl
Fatih Akin to niemiecki reżyser tureckiego pochodzenia, który w swych filmach regularnie wraca do swych korzeni i porusza tematy relacji między emigrancką mniejszością a Niemcami. Czynił tak w poważnym tonie w wielokrotnie nagradzanym „Głową w mur” (m.in. Złoty Niedźwiedź w Berlinie), czynił to też w lżejszej formie w komediowym „Soul Kitchen”. Nie inaczej jest w najnowszym filmie, zgłoszonym do Oscara jako niemiecki kandydat do Oscara „W ułamku sekundy”.

Fatih Akin
‹W ułamku sekundy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW ułamku sekundy
Tytuł oryginalnyAus dem Nichts
ReżyseriaFatih Akin
ZdjęciaRainer Klausmann
Scenariusz
ObsadaDiane Kruger, Denis Moschitto, Numan Acar, Samia Muriel Chancrin, Johannes Krisch, Ulrich Tukur, Ulrich Brandhoff, Hanna Hilsdorf
MuzykaJosh Homme
Rok produkcji2017
Czas trwania106 min
Gatunekdramat
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Katja Sekerci jest szczęśliwą żoną i matką. Jej mąż Nuri, mężczyzna z przeszłością, obecnie prowadzi stabilny żywot pracownika agencji ubezpieczeniowej połączonej z biurem podróży w tureckiej dzielnicy Hamburga. Nuri jest Turkiem, Katja klasyczną Niemką (tak klasyczną, jak tylko klasyczna może być Diane Kruger w tej roli). Mają kilkuletniego syna i radzą sobie całkiem nieźle. Pewnego dnia Katja odwiedza męża w pracy i zostawia z nim syna. Przed drzwiami zauważa kobietę, która parkuje przed biurem rower, nie zabezpieczając go przed kradzieżą, co zwraca uwagę Katji. Wracając wieczorem, widzi, że okolica jest odgrodzona przez policję. Wkrótce jej najczarniejsze obawy stają się rzeczywistością. W budynku miał miejsce wybuch, który zniszczył agencję, zabijając na miejscu jej męża i syna. Wkrótce okazuje się, że była to bomba. Policja początkowo podejrzewa gangsterskie porachunki (Nuri był wcześniej karany) bądź kwestie religijne (Nuri był Turkiem, czyli z definicji muzułmaninem, choć sam deklarował agnostycyzm). Śledztwo doprowadza jednak do kobiety, która pozostawiła rower i jej męża. Oboje działają w neonazistowskiej organizacji, a w jego garażu zostają znalezione produkty do budowy bomby domowej roboty. Rozpoczyna się proces.
Zanim jednak ten proces się zacznie, dane będzie nam obserwować rozpacz Katji, przejmująco odegraną przez Diane Kruger, w jej najlepszej roli, nagrodzonej zresztą na tegorocznym Cannes. Ciekawym pomysłem było uczynienie z bohaterów osób o niekoniecznie kryształowej przeszłości. Nuri siedział w więzieniu za handel narkotykami, ślub z Katją brali w czasie trwania wyroku. Katja daleka jest od wizerunku typowej żony i matki – nie gardzi używkami (w tym heroiną), pokrywa swe ciało tatuażami, otoczenie z pewnością zaszokowała małżeństwem z Turkiem o niepewnej przeszłości (którego poznała jako dostarczyciela marihuany w czasie studiów). Te jej niedoskonałości będą wykorzystywane podczas procesu przez obronę, próbującą zdyskredytować Katję jako świadka, ale też czynią z niej osobę z krwi i kości, nie odmawiając jej przy tym bycia naprawdę kochającą żoną i matką. Rozpacz Katji jest potężna (potęgowana zresztą przez rodziców i teściów, którzy szukają łatwych odpowiedzi i winnych) – kieruje ją w kierunku gaszenia bólu narkotykami, a w końcu do targnięcia się na własne życie. Próba samobójcza zostaje przerwana, gdy Katja dowiaduje się, że policja aresztowała podejrzanych. Może zacząć się proces.

‹22 Forum Kina Europejskiego „Cinergia”›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
MiejsceŁódź
Od23 listopada 2017
Do2 grudnia 2017
W tym momencie film Akina zmienia się w dramat sądowy. Dowody wydają się mocne. Działalność w partii nazistowskiej, ślady materiałów do produkcji bomby, zeznanie Katji, która widziała kobietę pod biurem Nuriego, a nawet obciążające zeznania ojca oskarżonego mężczyzny. Ale obrona ma też swoje argumenty – do garażu mogły mieć dostęp inne osoby, Katja, ze względu na znalezione w domu narkotyki, jest osobą niewiarygodną, a bohaterowie mają zapewnione alibi przez właściciela greckiego pensjonatu, u którego wówczas rzekomo byli (co ciekawe, ów właściciel jest członkiem greckiej partii nacjonalistycznej, jak można się łatwo domyślić, niedarzącej Turków zbytnią sympatią). Mimo tego, że widz nie ma wątpliwości co do winy oskarżonych, takie wątpliwości ma sąd. Sprawa więc nie jest jeszcze zamknięta, Katja będzie musiała wydobyć się z dna rozpaczy i szukać sprawiedliwości na własną rękę.
„W ułamku sekundy” jest filmem rozbitym na trzy odmienne tematycznie i stylistyczne części – „Rodzinę”, „Sprawiedliwość” i „Morze”. Część pierwsza to opowieść o rozpaczy, część druga to dramat sądowy, część trzecia łączy w sobie elementy thrillera i dramatu egzystencjalnego. Nie w każdej z tych konwencji Akin czuje się równie dobrze – o ile część pierwsza jest przejmująca, a część trzecia trzyma w napięciu, o tyle część sądowa jest poprowadzona nie do końca wiarygodnie – dowody na winę oskarżonych wydają się na tyle silne, że trudno uwierzyć widzowi, że sąd może mieć jakieś wątpliwości. Wydaje się, że decyzja o procesie bardziej poszlakowym (być może z jednoznacznym potwierdzeniem winy na potrzeby widza poza salą sądową) byłaby bardziej uzasadniona.
Choć film Fatiha Akina ma ambicje społeczno-polityczne – w zakończeniu jest mowa o liczbie autentycznych ataków na niemieckich Turków przez grupy neonazistowskie, to postawienie w centrum cierpienia Katji i znakomita rola Diane Kruger każe odbierać film na płaszczyźnie bardzo osobistej. Kino zaangażowane tak naprawdę staje się kinem o jednostkowej stracie, rozpaczy i szukaniu sprawiedliwości.
koniec
2 grudnia 2017
dodajdo

Komentarze

02 XII 2017   19:56:50

Nie wydaje mi się by takie filmy powstrzymały Niemców przed głosowaniem na AfD. Europa się budzi i żyjący w swoim własnym świecie lewicujący reżyserzy, pisarze i inni artyści nie są w stanie tej sytuacji zmienić.

Polecam film dokumentalny "Islam w Niemczech # Turcy w Niemczech". Jest, w kilku częściach, na Youtube. Film sprzed paru lat, ale pokazuje RZECZYWISTOŚĆ.

03 XII 2017   11:21:57

"Europa sie budzi" - brzmi to conajnniej zlowieszczo. Cala wypowiedz zyx to jakis zatrwazajacy belkot. Tak tetaz mysli "budzaca sie Europa". Niech lepiej spi.

03 XII 2017   12:45:04

Rzeczywiście, to jak zachowują się młodzi Turcy w niemieckich szkołach jest zatrważające, i to nawet bardzo.

03 XII 2017   18:22:50

I mam nadzieję, że się obudzi zanim będzie za późno i zgotują nam tu drugie średniowiecze.

Tolerancja i wielokulturowość ma sens, dopóki chodzi o pokojowe współistnienie. Stosowanie jej wobec fanatyków jest prostą drogą do upadku, bo słabość ulega sile, nezdecydowani ustępują zdeterminowanym, a łagodni agresywnym, nawet jeśli marzy nam się, by ludzkość osiągnęła jakiś wyższy poziom intelektualno-emocjonalny, w którym byłoby inaczej.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: …i nie stanie się nic – aż do końca!
Sebastian Chosiński

17 XII 2017

„Arytmia” to festiwalowy pewniak – film z gatunku tych, w których nie dzieje się (prawie) nic, a jednocześnie cały świat bohaterów zostaje przewrócony do góry nogami. Jurorzy i krytycy takie właśnie dzieła uwielbiają, potrafią wyłuskać z nich prawdę o otaczającej nas rzeczywistości. W tym kontekście nie dziwią główne nagrody dla obrazu Borisa Chlebnikowa na przeglądach w Soczi i Warszawie.

więcej »

Poczuć się jak dziesięciolatek
Konrad Wągrowski

14 XII 2017

„Ostatni Jedi” nie jest nowym „Imperium kontratakuje”, nie „wychodzi ze swojej strefy komfortu”, pozostając filmem raczej bezpiecznym, ale jest bardziej efektowny, bardziej złożony i po prostu zwyczajnie lepszy od „Przebudzenia Mocy”.

więcej »

East Side Story: Skandal?… Wiele hałasu o nic!
Sebastian Chosiński

10 XII 2017

Nazwisko reżysera Aleksieja Uczitiela i podjęty temat – czyli rzekomy romans cara Mikołaja II Romanowa i primabaleriny petersburskiego Teatru Maryjskiego Krzesińskiej – sprawiały, że po „Matyldzie” można było spodziewać się naprawdę dużo. Niestety, cały potencjał tkwiący w tej opowieści został zmarnowany, utopiony we łzach ckliwego melodramatu, na dodatek prawdopodobnie daleko odbiegającego od prawdy historycznej.

więcej »

Polecamy

Chwała na wysokości?

Dobry i Niebrzydki:

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Orlen Cinergia 2017: Długi film o umieraniu
— Konrad Wągrowski

Orlen Cinergia 2017: Kino drogi po rosyjsku
— Konrad Wągrowski

Orlen Cinergia 2017: Niemieccy kowboje i bułgarscy Indianie
— Konrad Wągrowski

Orlen Cinergia 2017: Ludzie na skraju załamania nerwowego
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Długi film o umieraniu
— Konrad Wągrowski

Kino drogi po rosyjsku
— Konrad Wągrowski

Niemieccy kowboje i bułgarscy Indianie
— Konrad Wągrowski

Ludzie na skraju załamania nerwowego
— Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Wenecja 2014: Epopeja narodowa
— Marta Bałaga

To nie jest kolejny kebab bar dla tureckich emigrantów
— Artur Zaborski

Co nam w kinie gra: Człowiek, który gapił się na kozy, Zakochany Nowy Jork, Toy Story 2
— Jakub Gałka, Michał Oleszczyk

Zaledwie zauroczenie
— Ewa Drab

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Poczuć się jak dziesięciolatek
— Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Listopad 2017
— Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Ekscentryczny wypoczynek w egzotycznej scenerii
— Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Hercules Poirot w szarej strefie moralności
— Konrad Wągrowski

Nie tak ładnie pachniesz
— Konrad Wągrowski

Dobry i Niebrzydki: Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.