Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXXII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

Zapowiedzi

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (3)

Esensja.pl
Esensja.pl
To już trzecia edycja zbioru krótkich recenzji filmowych. Na dziś mamy dla was dwa polskie filmy kinowe i jedną produkcję familijną na DVD.
Kino
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Najlepszy
(2017, reż. Łukasz Palkowski)
Konrad Wągrowski [70%]
Łukasz Palkowski po wielkim sukcesie artystycznym i komercyjnym „Bogów”, próbuje w swym kolejnym filmie iść tą samą drogą. Mamy więc w „Najlepszym” do czynienia z kinem biograficznym, jest to biografia na tle realiów PRL-u, a całe wykonanie ma kojarzyć się profesjonalnym rzemiosłem gatunkowego kina amerykańskiego. Tym razem opowiada o losach Jerzego Górskiego – narkomana, który potrafił wyrwać się z nałogu i zdobyć tytuł mistrza świata w arcytrudnych zawodach triathlonowych: podwójnym Ironmanie w 1990 roku. To idealny materiał na feel-good movie – bohater upada, podnosi się, przechodzi ciężkie chwile, ale ostatecznie triumfuje. Palkowski po raz kolejny pokazuje bardzo sprawne rzemiosło – film jest wartki, zajmujący, dobrze zagrany (w dużej mierze przez znakomity drugi plan z Gajosem, Jakubikiem i Kotem, ale odtwórcy głównych ról też dają sobie radę), przejrzysty i może spokojnie robić za materiał eksportowy – opowiedziana w nim historia jest zrozumiała pod każdym niebem (sądzę, że „Najlepszy” miałby większe szanse na nominację oscarową od „Pokotu”). „Bogom” jednak ustępuje – być może decyduje o tym jednak mniej chwytliwy temat, mniej charyzmatyczny bohater, mniej istotne dylematy moralne, ale też kilka rozwiązań jest delikatnie wątpliwych – jak choćby metaforyczne ukazanie walki z nałogiem, przez jego personifikację, która momentami niebezpiecznie kojarzy się z kinem… zombie. Ale to detal. Bo jednak trzeba powiedzieć, że Palkowski nadal bardzo dobrze sobie z kinem gatunkowym radzi.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Cicha noc
(2017, reż. Piotr Domalewski)
Konrad Wągrowski [80%]
Nagrodzona główną nagrodą na tegorocznym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych „Cicha noc” ma ambicję powiedzieć coś o współczesnej Polsce. Wigilia, podobnie jak stypa w „Sieranevadzie” (do której film bywa porównywany) jest pretekstem do spotkania rodzinnego, na którym, jak to w tego rodzaju filmach bywa, wychodzą na wierzch rodzinne animozje i tajemnice. Dzięki takiemu podejściu film ma dramaturgię i próbuję przekazywać też kawałek prawdy o ludziach, relacjach społecznych, polskiej rzeczywistości. Najważniejsza w tym są sprzeczności polskiej duszy w czasach emigracji. Chęć uporządkowania sobie życia w połączeniu z chaotyczną i niepewną rzeczywistością. Strach przed porażką, a właściwie strach przed tym, że o porażce dowie się rodzina. Pogoń za sukcesem za granicą, a wpływ tej pogoni na rodzinę. Małomiasteczkowy brak perspektyw. Rodzinne realia – dziwny melanż wsparcia, zazdrości i niechęci.
Lejąca się dużym strumieniem wódka i pewien fatalizm kojarzy film Domalewskiego z kinem Wojtka Smarzowskiego. Owszem, mamy tu pewne elementy przede wszystkim „Wesela” – przede wszystkim wódkę, utratę złudzeń, dość ponury wydźwięk całości, ale jednak widać tu wyraźne różnice. Wódka jest elementem wigilii, ale nie determinuje bohaterów, jest raczej – tak jak w prawie wszystkich rosyjskich filmach – niezbędnym elementem scenografii. Ale przede wszystkim bohaterowie – Smarzowski jest wobec swych postaci krytyczny i nieraz okrutny. Opisuje bardziej świat – i to w ujęciu bez mała egzystencjalnym – niż ludzi. Bohaterowie „Cichej nocy” są bardziej właśni ludzcy. Domalewski może ich bardzo nie lubi, ale ich rozumie i im współczuje. U Smarzowskiego mamy jednoznacznie negatywne postacie, u Domalewskiego takich nie ma. U Smarzowskiego dominuje pesymizm, u Domalewskiego mamy bardziej niejednoznaczne wnioski – świat jest jaki jest, ale trzeba – i można – w nim funkcjonować. Choć lekko nie będzie. Jednym z istotnych elementów filmu jest ukazany w nim wizerunek świąt. Z jednej strony mamy tu taką rozpaczliwą próbę zadbania o tradycję, zderzając się przy tym ze współczesnością. Czyli 12 dań i pasterka, ale też wszechobecne tablety u dzieciaków i „Kevin sam w domu”.
„Cicha noc” to film o Polsce, ale też film o polskiej emigracji. Czyli o jednym z najważniejszych zjawisk współczesności, które w polskiej kulturze za specjalnie jeszcze poruszane nie było. W „Cichej nocy” nie ma wiele mowy o problemach Polaków za granicą, ale raczej o sytuacji tych, którzy w kraju pozostali. Jest w tej opowieści o emigracji silny wizerunek dramatu, rozdzielenia oczekiwań i rzeczywistości, wielkiego rozczarowania. Domalewski nie mówi o samym zjawisku, on mówi już o jego kosztach. W mediach wciąż słychać o realiach życia za granicą, politycy do niedawna prześcigali się w tym, kto będzie bardziej zachęcał do powrotów do kraju, ale nikt za specjalnie nie pochylał się nad losem pozostawionych w kraju, nad tym, co dalej. I to jest ciekawe – bo z jednej strony bohater ma wciąż nadzieję, że wreszcie odniesie ten wielki sukces, że kolejne podejście będzie w końcu udane, z drugiej – coraz więcej mu umyka i, znając błędy swego ojca, w jakimś sensie idzie jego śladem. Jest w tym pewien fatalizm, ale jest też wcale nie tak oczywiste zakończenie. Bo przecież dalszy los Adama jest wciąż otwarty.
DVD / BD
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Mój przyjaciel smok
(2016, reż. David Lowery)
Jarosław Loretz [50%]
Najprawdziwszy Disney, czyli wizualna maestria i porządna obsada (świetna Oona Laurence!) połączona z klasycznymi schematami i wyraźnymi naukami moralnymi. Tym razem jednak coś nie wypaliło. Może to wina samego smoka, mocno psiego, przypominającego Falkora z „Niekończącej się opowieści”, tyle że zielonego, skrzydlatego i… potrafiącego znikać? Smoka-kameleona, który – sądząc po szeregu scen – jest wagi przeciętnego niedźwiedzia, choć tak na zdrowy rozsądek samo futro powinno ważyć przynajmniej ćwierć tony? A może problem tkwi w przewidywalnej fabule, która obowiązkowo musi mieć przesłodzony happy end? Bądź w tym, że nikomu dobremu nie może stać się nic złego, a umiarkowanie źli tylko na krótko schodzą z właściwej drogi? Jak by nie było, „Mój przyjaciel smok” jest filmem mdłym i nijakim. Owszem, ma kilka ckliwych scen i ogólnie posiada wiele uroku, głównie związanego z niesamowitymi leśnymi plenerami, ale średnio przywiązuje do bohaterów i raczej umiarkowanie wywołuje emocje, błyskawicznie uciekając z pamięci po zakończeniu seansu. Nawet obecność Roberta Redforda niewiele tu pomaga, choć jego postać jest jedną z barwniejszych w tej historii. Dzieciom jednak film powinien się spodobać, bo ma w sobie sporo baśniowości i przekonuje, że bywają lasy, w których żyją istoty, o których nikomu się nie śniło. Aczkolwiek wątpliwe, by „Mój przyjaciel smok” stał się niezapomnianym filmem dzieciństwa…
koniec
18 grudnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Współczesny western górniczy
Sebastian Chosiński

14 I 2018

Nieczęsto zdarza się, aby uznany reżyser zdecydował się stanąć przed kamerą po… ćwierćwieczu milczenia. Mówiąc jednak precyzyjniej: po dwudziestu pięciu latach przerwy w realizacji filmów fabularnych. Bo dokumentalne jednak w tym czasie kręcił. Chodzi o Ormianina Karena Geworkiana, który „Całą naszą nadzieją…” postanowił zabrać głos w dyskusji nad bardzo ważną dla Rosji (choć nie tylko dla niej) kwestią społeczną.

więcej »

Blaski i cienie świata liliputów
Konrad Wągrowski

11 I 2018

Najnowszy film Alexandra Payne’a zaskakuje formą i tematem, ale budzi przy tym raczej mieszane uczucia.

więcej »

6. Konkurs na Recenzję Filmową: Problemy wiekuiste
Jakub Tyszkowski

10 I 2018

Katechizmy trzeba spisać na nowo. Okazuje się, że po śmierci ludzie zamieniają się w duchy – w prześcieradła z wyciętymi na oczy, czarnymi otworami. Uwaga, spoiler, film Davida Lowery′ego nie jest horrorem. W „A Ghost Story” duchy bywają smutne i nigdzie im się nie śpieszy.

więcej »

Polecamy

Partia na party w czasach Brexitu

Dobry i Niebrzydki:

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Z tego cyklu

Styczeń 2018 (1)
— Jarosław Loretz

Grudzień 2017 (4)
— Konrad Wągrowski

Grudzień 2017 (2)
— Sebastian Chosiński

Grudzień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (3)
— Jarosław Loretz, Kamil Witek

Listopad 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Listopad 2017 (1)
— Jarosław Loretz, Anna Nieznaj

Październik 2017 (3)
— Jarosław Loretz

Październik 2017 (2)
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Październik 2017 (1)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Tegoż twórcy

6. Konkurs na Recenzję Filmową: Problemy wiekuiste
— Jakub Tyszkowski

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Udany przeszczep
— Jarosław Robak

Tegoż autora

Z filmu wyjęte: Potęga ducha II
— Jarosław Loretz

Pożegnania 2017 (1)
— Jarosław Loretz

Blaski i cienie świata liliputów
— Konrad Wągrowski

Z filmu wyjęte: Potęga ducha
— Jarosław Loretz

Dobry i Niebrzydki: Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja czyta: Grudzień 2017
— Dominika Cirocka, Joanna Kapica-Curzytek, Konrad Wągrowski

„Love Story” w wykonaniu Patryka Vegi
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Paddington daje sobie radę
— Konrad Wągrowski

Sympatyczna telepatyczna błahostka
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.