Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

East Side Story: Na bezdrożach, z nożem w ręku

Esensja.pl
Esensja.pl
Tytuł filmu Aleksandra Chanta – brzmiący trochę jak bajkowa opowieść – nie ma tak naprawdę nic wspólnego z bajką. Mimo czasami lekkiego tonu, podszytego ironią, „Jak Witia Czesnok Liochę Sztyra do domu opieki wiózł” to ponura historia wpisująca się we wciąż popularną w Rosji stylistykę „czornuchy”. To jednocześnie obraz wiele mówiący o rosyjskiej prowincji, której od czasów Piotra Wielkiego nie udało się ucywilizować.

Aleksandr Chant
‹Jak Witia Czesnok wiózł Liochę Styra do domu opieki›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJak Witia Czesnok wiózł Liochę Styra do domu opieki
Tytuł oryginalnyКак Витька Чеснок вёз Лёху Штыря в дом инвалидов [Kak Vitka Chesnok vyoz Lyokhu Shtyrya v dom invalidov]
ReżyseriaAleksandr Chant
ZdjęciaDaniił Fomiczow
Scenariusz
ObsadaDmitrij Archangielski, Jewgienij Tkaczuk, Konstantin Gacałow, Gieorgij Kudrienko, Olga Łapszyna, Alina Nasibullina, Aleksiej Sieriebriakow, Ksenia Orłowa, Andriej Smirnow, Olga Ozołappinia, Roman Szaliapin, Jana Sekste
Rok produkcji2017
Kraj produkcjiRosja
Gatunekdramat, sensacja
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Pieniądze na film wyłożyła firma producencka działająca przy najbardziej prestiżowej szkole filmowej w Rosji, czyli stołecznym Wszechrosyjskim Państwowym Instytucie Kinematografii (WGIK). Stało się to w ramach programu WGIK-Debiut, co trochę może dziwić, ponieważ od chwili opuszczenia przez reżysera obrazu szacownych murów uczelni do momentu rozpoczęcia nad nim prac minęły prawie trzy lata, a do premiery – dwa kolejne. Twórcą dzieła jest natomiast Aleksandr Chant (a właściwie Jewsiejew). Urodził się on w połowie lat 80. XX wieku w dalekim, położonym nad rzeką Irtysz, Chanty-Mansyjsku, zwanym – nie bez powodu – „Bramą Syberii”. Studiował jednak w europejskiej części Rosji: najpierw w Petersburgu w Państwowym Sankt-Petersburskim Uniwersytecie Kina i Telewizji (którego dyplom zdobył w 2008 roku), następnie we WGIK-u. W tym czasie zrealizował też swoje pierwsze filmy, były to krótkometrażówki dokumentalne („Piter, Petersburg”, 2008) i fabularne („W operze”, 2011; „Kolacja”, 2012). Do pracy nad debiutem kinowym przystąpił wiosną 2015 roku.
Dawna macierzysta uczelnia Chanta nie szczędziła pieniędzy na film. Wyłożono na ten cel 25 milionów rubli, co – jak na dzieło, które nie jest blockbusterem – jest kwotą niemałą. Zdjęcia kręcono w Twerze i okolicach. Światowa premiera obrazu odbyła się w lipcu 2017 roku podczas festiwalu w Karlowych Warach, gdzie zresztą zgarnął on główną nagrodę w sekcji „Na wschód od Zachodu”. Później przyszedł jeszcze sukces – czyli zwycięstwo – w Wyborgu na przeglądzie „Okno na Europę”. Poza tym „Witię Czesnoka…” mogli obejrzeć także widzowie festiwali w Hamburgu i Warszawie (chodzi o jedenastą edycję „Sputnika nad Polską”). Do dystrybucji kinowej w Rosji film trafił w połowie października, natomiast za niespełna trzy tygodnie będzie miał swoją premierę DVD (oczywiście w ojczyźnie). Czy będzie jeszcze inna, niż „Sputnik”, okazja, by obejrzeć go nad Wisłą – na razie nie wiadomo. Ale byłoby dobrze, bo to dzieło – zwłaszcza jak na debiut – nadzwyczaj udane i wiele mówiące o mentalnym dziedzictwie komunizmu, które staje się balastem także w nowym systemie.
Wiktor Czesnokow – zwany przez kumpli „Czesnokiem”, czyli „Czosnkiem” – ma 27 lat, pracuje jako robotnik i ciągle narzeka na brak pieniędzy. I trudno się temu dziwić, skoro większość z nich przepija, zamiast zanosić do domu, gdzie czekają na niego żona Swietłana i malutki synek. Po co się ożenił i spłodził dziecko – sam pewnie nie wie. Może łudził się, że w ten sposób zbuduje sobie przytulne gniazdko rodzinne, którego sam w dzieciństwie został pozbawiony. Nawet jeżeli kiedyś kochał Swietę, uczucie szybko przeminęło, pozostała natomiast wzajemna niechęć i wyrzuty o zmarnowane życie. Nie oznacza to jednak, że Witia nie ma marzeń. Chciałby wynieść się z domu, związać z puszczalską Łarisą, a gdyby los okazał się bardziej przychylny – wyprowadzić z miasta i poszukać szczęście gdzieś w świecie. Swietłana, upokarzana przez niego na każdym kroku, stara się początkowo walczyć o utrzymanie rodziny, ale w końcu i ona zdaje sobie sprawę, że z genami nie wygra. Problemy Witii mają bowiem swoje korzenie w przeszłości.
Czesnokow najchętniej wcale by o niej nie myślał, ale ona co rusz wraca do niego, a pewnego dnia staje przed jego oczyma jak potworny duch. W pracy pojawia się bowiem dzielnicowy, który oznajmia, że w mieście zjawił się ojciec Wiktora, Aleksiej. Mężczyzna nie widział go chyba z dwadzieścia lat, w każdym razie od czasu gdy po rodzinnej tragedii chłopiec został oddany do domu dziecka. To wydarzenie naznaczyło go piętnem na całe życie, wyprało z uczuć. Sprawiło, że nienawidzący ojca Witia po latach zaczął postępować w stosunku do własnej rodziny tak samo jak jego rodzic. Na pytanie, czy jest mu teraz coś dłużny – odpowiada sobie wprost: Nic. Absolutnie nic! I nie ma dla niego znaczenia, że po urazie rdzenia kręgowego Czesnokow senior – przez kumpli kryminalistów nazywany „Sztyrem” – jest sparaliżowany od pasa w dół. Jedyną wartością, jaką niesie ze sobą „cudowne” odnalezienie Liochy, jest mieszkanie, które Wiktor mógłby odziedziczyć po jego śmierci. Tyle że stary, choć wydaje się, że lada chwila wyzionie ducha, nie chce umierać.
Wtedy Łarisa podrzuca kochankowi pomysł – by oddał ojca do domu opieki. Gdy w końcu przychodzi informacja o wolnym miejscu gdzieś w rejonie woroneskim, Czesnok postanawia poświęcić się i przejechać te prawie tysiąc kilometrów – nie dla rodzica, ale dla mieszkania, które zająłby po nim i w którym mógłby urządzić się z Łarisą. Nie namyślając się długo, Wiktor pakuje więc Aleksieja do swego rozklekotanego busika i rusza w drogę, która – co chyba nie zaskoczy żadnego z widzów – zmieni ich obu. Od tego momentu obraz Aleksandra Chanta zamienia się w klasyczne kino drogi. Ale też w swoisty bildungsroman – opowiada bowiem o (kolejnej) lekcji życia, jaką przerabia Czesnokow junior. Lekcji, która ukształtuje go od nowa. W pewnym sensie pozwoli mu zrzucić z siebie pancerz, którym otoczył się przez lata pobytu w „bidulu”. W przeciwieństwie do amerykańskiego kina drogi, rosyjskie nie niesie z sobą optymistycznego przesłania, a przynajmniej nie jest to takie oczywiste. Nie możemy więc liczyć na to – na szczęście! – że w finale ojciec i syn padną sobie w ramiona, wybaczając wszystkie winy. Sukcesem będzie, jeśli spróbują choć trochę zrozumieć swoje postępowanie i wyciągną właściwe wnioski.
Aleksandr Chant stawia mnóstwo pytań dotyczących przyszłości swoich bohaterów, ale unika udzielania na nie odpowiedzi. Woli, by poszukali ich sami widzowie. Każdy, kierując się własnymi doświadczeniami, może mieć przecież inną koncepcję. Dzięki otwartemu zakończeniu film na pewno zyskuje. Ale podstawową jego zaletą jest przede wszystkim znakomita gra aktorska. Swoją drogą producentom udała się rzecz niezwykła. Do udziału w obrazie debiutanta nakłonili dwie legendy kina rosyjskiego, aktorów uważanych na dodatek za „bardzo trudnych” we współpracy na planie. Jeden z nich, Aleksiej Sieriebriakow („Ładunek 200”, „Lewiatan”), wcielił się w Sztyra; drugi, Andriej Smirnow („Dworzec Białoruski”, „Żyła sobie baba”, „Elena”), zagrał epizodyczną, ale istotną, rolę „wora w zakonie”. Witia ma z kolei twarz Jewgienija Tkaczuka („Córka”, „Start-up”, „Biesy”), jego żona Swietłana – Olgi Ozołappinii („14+. Historia pierwszej miłości”), a jej matka – Olgi Łapszynej („Klasa specjalna”, „Nazywali ją Mumu”).
Twórcą scenariusza jest Aleksiej Borodaczow, który wcześniej dał się poznać jako współautor dramatu wojennego Siergieja Mokrickiego „Nauczyciel” (2016). Za zdjęcia odpowiada natomiast Daniił Fomiczow, dla którego – podobnie jak dla Chanta – „Witia Czesnok…” był pełnometrażowym debiutem. W ścieżce dźwiękowej usłyszeć można z kolei głównie współczesny rosyjski hip-hop, choć pierwotnie Chant planował wykorzystać jedynie „Błękitną rapsodię” George’a Gershwina. Ostatecznie z pomysłu tego zrezygnował i była to słuszna decyzja. Muzyka klasyczna, choćby podszyta jazzem, byłaby pewnie intrygującym eksperymentem formalnym, ale zdecydowanie pobrzmiewałaby fałszywą nutą. W świecie obu Czesnokowów nie miałaby racji bytu.
koniec
31 grudnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Współczesny western górniczy
Sebastian Chosiński

14 I 2018

Nieczęsto zdarza się, aby uznany reżyser zdecydował się stanąć przed kamerą po… ćwierćwieczu milczenia. Mówiąc jednak precyzyjniej: po dwudziestu pięciu latach przerwy w realizacji filmów fabularnych. Bo dokumentalne jednak w tym czasie kręcił. Chodzi o Ormianina Karena Geworkiana, który „Całą naszą nadzieją…” postanowił zabrać głos w dyskusji nad bardzo ważną dla Rosji (choć nie tylko dla niej) kwestią społeczną.

więcej »

Blaski i cienie świata liliputów
Konrad Wągrowski

11 I 2018

Najnowszy film Alexandra Payne’a zaskakuje formą i tematem, ale budzi przy tym raczej mieszane uczucia.

więcej »

6. Konkurs na Recenzję Filmową: Problemy wiekuiste
Jakub Tyszkowski

10 I 2018

Katechizmy trzeba spisać na nowo. Okazuje się, że po śmierci ludzie zamieniają się w duchy – w prześcieradła z wyciętymi na oczy, czarnymi otworami. Uwaga, spoiler, film Davida Lowery′ego nie jest horrorem. W „A Ghost Story” duchy bywają smutne i nigdzie im się nie śpieszy.

więcej »

Polecamy

Partia na party w czasach Brexitu

Dobry i Niebrzydki:

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Orlen Cinergia 2017: Kino drogi po rosyjsku
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Współczesny western górniczy
— Sebastian Chosiński

Bardzo starzy oboje i ich wnuczka
— Sebastian Chosiński

Zdesperowani i nieromantyczni
— Sebastian Chosiński

…i nie stanie się nic – aż do końca!
— Sebastian Chosiński

Skandal?… Wiele hałasu o nic!
— Sebastian Chosiński

Zdążyć przed Amerykanami
— Sebastian Chosiński

Półwysep zbuntowany
— Sebastian Chosiński

Schemat goni schemat
— Sebastian Chosiński

Wiedźmy kontra kapitalizm
— Sebastian Chosiński

Gogol kontra Czarny Jeździec
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Non omnis moriar: W poszukiwaniu własnego języka
— Sebastian Chosiński

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Wulkaniczny wehikuł czasu
— Sebastian Chosiński

Kto z Ligą wojuje…
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Awangardowa potańcówka
— Sebastian Chosiński

Napalona doktor Quinn
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Pre-Embryo w epoce niewinności
— Sebastian Chosiński

Wampirza podróż w czasie i przestrzeni
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Tak samo, ale zupełnie inaczej
— Sebastian Chosiński

Dobra mina do złej gry
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.