Historia skrojona dokładnie pod gusta Akademii, broniąca się tylko tym, że jest prawdziwa. Ciężko uwierzyć, ale rozwiedziony pracoholik, uczący się od kloszarda pasji i dobroci oraz upadły geniusz, nie mogący odnaleźć się w społeczeństwie, to postacie prawdziwe. Do tego znakomicie zagrane przez Jamiego Foxxa i Roberta Downeya Jr. Oscarowy faworyt? No nie, do tego jest „Soliście” jednak daleko. Reżyserowi nie starczyło finezji, by obiecującą historię opowiedzieć z pasją i odwagi by wyrazić w niej własne zdanie. Film porusza bowiem sporo ważkich tematów – poczynając od kontrastu ubogiej wolności z pełnym blichtru niewolnictwem pracy, pośpiechu, kariery – ale nie idzie dość daleko by wyraźnie zaakcentować co jest dobre, a co złe. Pokazuje tylko obrazki. Czasem zresztą wyjątkowo banalne, jak choćby te ilustrujące muzykę głównego bohatera – to przedpotopowe kolorowe światełka, latające przez kilka minut po ciemnym ekranie. Szkoda, że reżyser nie zapanował nad historią i tempem filmu, ale na obu pierwszoplanowych aktorów popatrzeć jak najbardziej można i to dzięki nim seans nie jest straconym czasem.

Dokładnie to, co na raperskich teledyskach: mnóstwo bluzgów, kręcących tyłkami nagich lasek i grubi Murzyni w śmiesznych czapkach, obwieszeni złotem. No, tutaj właściwie tylko jeden jest gruby – tytułowy The Notorious B.I.G. – ale za to co druga postać to bardziej znana: Lil′ Kim, Puff Daddy, Faith Evans czy 2Pac. W centrum jednak jest Notorious – najpierw jako mały wrażliwy chłopiec, później zadufany w sobie nastolatek wkraczający w środowisko gangsterskie i wreszcie milioner, który spełnił się jako człowiek, ojciec, mąż, brat, kochanek, syn… Moment, zapędziłem się, a właściwie reżyser George Tillman przesadził. Bo zamiast zafundować rzetelną biografię znakomitego rapera w trudnych czasach (wojna raperskiego Wschodniego i Zachodniego Wybrzeża jest tutaj gdzieś na marginesie i przez to słabo zrozumiała dla przeciętnego widza, brak też wzmianki, że handel narkotykami to nie margines, ale czas jednej z największych epidemii narkotykowych w Stanach), to próbuje gloryfikować wielkoluda, który wcale nie miał małego rozumku i dużego serduszka, ale raczej na odwrót. Uparty, bezwzględny, pomiatający kobietami i je zdradzający – jego życie i wybory zupełnie nie tworzą dojrzałego mężczyzny, jakim nazywa się Notoriousa w finale filmu. I to, obok niepotrzebnego rozdęcia do prawie 130 minut, główna wada filmu. Poza tym nie jest wcale tak źle: niezłe aktorstwo, trochę humoru, a na okrasę odważne sceny seksu. Ot, teledysk.

Intrygujący pomysł, który (jak zgaduję) świetnie sprawdzał się w zwartej formie krótkiego metrażu – jako film kinowy „9” ma niewiele do zaoferowania. Ciężko mieć właściwie jakieś zastrzeżenia do strony wizualnej, może jedynie takie, że grafika jest jedynie poprawna i nie powala na kolana – ale przecież nie każdy nowy film ma być przełomem. Dużo gorzej jest za to z fabułą: skrótowa, niewciągająca źle równoważąca przesłanie i akcję. Widz zostaje wrzucony w środek akcji, wydarzenia się dzieją i właściwie nie ma czasu by przyzwyczaić się do bohaterów nie mówiąc o ich polubieniu. Gdy się ze sobą kłócą, płaczą po porwanych przyjaciołach i podejmują patetyczne decyzje ich uwolnienia – trzeba im wierzyć na słowo, że przeżywają silne emocje, bo nie czuć tego zupełnie (wcale nie dlatego, że to szmaciane laleczki – mimikę mają narysowaną ładnie). Na plus zasługuje za to przebijający z historii (bo nie z filmu jako całości!) klimat: odpychający, brudny świat, potwory rodem z koszmaru (zwłaszcza pseudo-gąsienica!) i retro-steampunkowa otoczka – to trzeba naprawdę docenić. Szkoda, że twórcy nie potrafili zbudować na tym wciągającej, albo chociaż rozrywkowej fabuły.

Kiepski sequel przeciętnego filmu – właściwie to nawet bardzo, bardzo słaby sequel. Problemem „13 dzielnicy – ultimatum” jest fakt, że zamiast skupić się na kaskaderskich ewolucjach, reżyser próbuje budować jakąś fabułę. To błąd. Nie z tak kiepskimi aktorami i nie z tak słabym scenariuszem. Zamiast pustych dialogów o niczym i durnowatej historii próbującej nawiązywać do realnych zamieszek we Francji, trzeba było skupić się na skokach po wieżowcach i głaskaniu piętą twarzy przeciwników. Co prawda film składający się tylko z takich scen też mógłby być ciężkostrawny, zwłaszcza, że odpowiadający za sceny kopane Cyril Raffaelli próbuje nieudolnie i bez wdzięku naśladować Jackie Chana, ale nie do końca mu to wychodzi. Parkourową sprawność Davida Belle wypada podziwiać, ale – powiedzmy sobie szczerze – widzieliśmy już w kinie sceny zdecydowanie ciekawsze wizualnie. Co z tego, że podrasowane komputerowo lub kaskaderskimi gadżetami w rodzaju podwieszanych pod sufitem linek – liczy się efekt. W sumie… jednak w ogóle nie trzeba było kręcić tego filmu.

Jest dokładnie tak, jak napisał w recencji Konrad Wągrowski – film ma całkiem sporo wyraźnych zalet. Plenery są bardzo ładne, rozsiania akcji po całym świecie dodaje egzotyki i jest zgodne z współczesnymi trendami, również w świecie finansowym, wątek relacji Largo z ojcem jest poszerzony i wypada nieźle, odtwórca tytułowej roli jest przystojny co pokazuje, jak przystało na nie-purytańską produkcję europejską, w całej krasie w scenach łóżkowych ze ślicznymi kobietami. Niby wszystko jest, ale nieświeże jest samo „mięso” filmowej rozrywki, czyli reżyserskie prowadzenie fabuły, ustawianie tempa i klimatu filmu. Wątki sensacyjne, dramatyczne i filozoficzne rozsiane są bez wyczucia po całej fabule, a narrację przeniesiono żywcem z komiksu powodując ciągłe przeskoki czasowe i retrospekcje w których ciężko się połapać. To, co w medium komiksowym ma rację bytu (zawsze można wrócić do poprzedniej strony i sobie coś przypomnieć, tudzież się zastanowić), w pędzącym na łeb na szyję filmie jest zupełnie niewskazane – a zrozumiałość wielopiętrowej intrygi też na tym traci. Do tego rozmach jest jedynie pozorny – na pewno nie oszałamia widza tak jak superprodukcje zza oceanu, a pojedynki i pościgi owszem, są, ale – jak wyżej. Zabrakło też lekkości i humoru. Na Bonda to za sztywne, na Bourne’a za mało trzymające w napięciu. Ot, taka sobie wycieczka Francuzów na hollywoodzkie poletko.

Plotki o nakręceniu trzeciej części to dobry pretekst żeby przypomnieć sobie oryginał – który wciąż „daje radę”. „Bad Boys” to Michael Bay w swoim najlepszym wydaniu – szybkie samochody, seksowne kobiety (oczywiście nie mam tu na myśli Tei Leoni) i dużo strzelanin. Tematycznie to zrzyna z „Zabójczej broni”, ale dzięki biegłości Baya film się broni jako równoprawny przedstawiciel podgatunku buddy cop, a nie tylko naśladownictwo. A dzięki zdolnościom Martina Lawrence’a oraz dobrze rozpisanym rolom jego i Willa Smitha, czego efektem są świetne sceny humorystyczne, film przeskakuje z pozycji niezłej rozrywki na pozycję rozrywki bardzo dobrej. W sam raz na nudny wieczór, również przy którymś seansie z kolei.