Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 grudnia 2017
w Esensji w Esensjopedii

Brzydka prawda lepsza od pięknego kłamstwa

Esensja.pl
Esensja.pl
Zgodnie z obawami Jonathan Mostow nie sprawdził się jako reżyser – to inne elementy, między innymi scenariusz, decydują o tym, że „Surogaci” prezentują jednak przyzwoity poziom.

Jonathan Mostow
‹Surogaci›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSurogaci
Tytuł oryginalnySurrogates
Data premiery25 września 2009
ReżyseriaJonathan Mostow
ZdjęciaOliver Wood
Scenariusz
ObsadaBruce Willis, Radha Mitchell, Rosamund Pike, Boris Kodjoe, James Francis Ginty, James Cromwell, Ving Rhames, Jack Noseworthy, Devin Ratray
MuzykaRichard Marvin
Rok produkcji2009
Czas trwania89 min
WWW
Gatunekakcja, SF, thriller
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Trzeba mimo wszystko oddać Mostowowi, że jest w swoim podejściu do kina science fiction konsekwentny. Podobnie jak w „Terminatorze 3” wzbogacił kino akcji dojmującym pesymizmem i poczuciem beznadziei co do kreowanej przyszłości – tutaj chyba nawet jeszcze wyraźniejszym. Takiego podejścia można się było dopatrzeć już w zwiastunach i na plakatach. Co prawda dominowały tam roztrzaskujące się helikoptery i rozwalane androidy, ale widać też było, że tematyka sztucznych ludzi nie będzie jedynie pretekstem. W filmie problem alienacji i chowania się za surogatami dominuje nad elementami sensacyjnymi.
Tom Greer jest agentem FBI, któremu przypada śledztwo w sprawie pierwszego od wielu lat zabójstwa człowieka. W świecie przyszłości, w którym żyje Greer, do takich zbrodni już nie dochodzi: ludzie kryją się w bezpiecznych ścianach domów, na ulice – do pracy, na imprezy, na wycieczki – wypuszczając swoje zrobotyzowane kopie, tytułowych surogatów. Tak samo robi też Greer, choć podchodzi sceptycznie do tego nowego porządku społecznego. Co innego jego żona, zaniedbana, wyniszczona lekami kobieta – piękna surogatka jest jej jedynym ratunkiem przed depresją i obłędem, w jaki zaczęła popadać po śmierci syna. W społeczeństwie dominują postawy takie, jaką prezentuje żona Greera – jedynie niewielki procent ludzi chroni się w rezerwatach wolnych od wszelkiej robotyzacji, gdzie żyją niczym futurystyczni neoamisze. Ten idealny świat okazuje się jedynie ułudą, gdy Greer trafia na trop zabójstwa syna pomysłodawcy surogatów, który zginął, będąc podłączony do swojej kopii. Okazuje się, że ktoś dysponuje bronią, która skierowana przeciw robotowi, zabija też kierującego nim człowieka.
Najważniejsza w filmie jest jednak nie intryga, ale psychologia zachowań, które każą normalnym ludziom – bo surogaci byli pomyślani jako ułatwienie dla niepełnosprawnych, dopiero później zaczęli z nich korzystać dosłownie wszyscy – kryć się za sztucznymi kopiami. Bohaterowie filmu przejawiają przeróżne lęki, z których najważniejszym nie jest wcale obawa przed fizyczną krzywdą, jaka może ich spotkać na zewnątrz, ale lęk przed brakiem akceptacji. Surogaci to idealne wersje nas samych: bez zmarszczek, siwych włosów, piwnych brzuszków i cellulitisu (choć powiedzmy sobie szczerze – Bruce Willis dużo lepiej wygląda jako zmęczony życiem facet w sile wieku niż jako wypacykowana kopia partnera Barbie). Wchodząc w ich ciała, użytkownicy nakręcają niekończącą się spiralę – nie wychodząc z domu, nie mając czasu na życie w swoim ciele, naprawdę zamieniają się w zaniedbane potworki, straszące nieogoloną, obwisłą skórą, pełną zmarszczek i przebarwień. Przy tej okazji warto też pochwalić aktorów i charakteryzatorów, którzy sprawili, że te same twarze nabierają zupełnie innego wyglądu – piękne surogackie lalki są równie wiarygodne w swej sztuczności, co brzydkie, zaniedbane prawdziwe wersje.
Dizajnerski model okularów przeciwsłonecznych był prawdziwym przebojem lata, po latach detronizując matrixowe lustrzanki.
Dizajnerski model okularów przeciwsłonecznych był prawdziwym przebojem lata, po latach detronizując matrixowe lustrzanki.
Dobre są też w „Surogatach” drobne, porozsiewane tu i ówdzie ślady, uwiarygodniające cały obraz nowego społeczeństwa. Choćby słownictwo – prawdziwy człowiek to tutaj obraźliwie „meatbag”, a jeśli przychodzi osobiście, to wszyscy się dziwią, że przychodzi „in the flesh”. Nieźle pokazano szok Greera związany najpierw z osobistym wyjściem na ulicę, a później z doznaniami typu pobicie (choć jak przystało na bohatera, szybko – zbyt szybko – się z niego otrząsa). Ekstrapolacją dzisiejszej anonimowości internetowej są sceny, w których okazuje się, że piękną surogacką blondynką sterować może obleśny, stary grubas w poplamionym podkoszulku. Fajne są też poutykane tu i ówdzie drobnostki, takie jak plakat meczu futbolowego, nawiązujący do pokazywanych często w kinie futurystycznych walk na śmierć i życie – robot, surogat jednego z zawodników, trzyma na nim oderwaną głowę innego gracza-androida.
Jednak, pomijając wątpliwości co do samego pomysłu (dlaczego ludzie grzecznie chodzą z teczuszkami do pracy, zamiast wykorzystywać możliwości sztucznych ciał w jakiś bardziej szalony sposób? jakim cudem w jedną dekadę udało się zmienić porządek społeczny i wyprodukować kilka miliardów surogatów? dlaczego „zwykłe” śmierci surogatów i w ogóle fakt przebywania w innym ciele nie powoduje żadnych poważniejszych problemów psychicznych? czy z punktu widzenia użytkowników – bo z całym systemem społecznym byłoby już gorzej – nie prościej byłoby po prostu podpiąć się do VR, by zyskać poczucie życia w lepszym świecie? i dlaczego wirus komputerowy przenosi się z pistoletu za pomocą niebieskich błysków?!), szwankuje tu sama intryga. Niby konwencją jest kryminał, ale rozwiązywania zagadek tu nie ma – agent Greer ma wszystko podane na tacy, a kluczową postacią okazuje się jak zwykle (vide „Tajemnice Los Angeles” czy „Ja, Robot”) bohater grany przez Jamesa Cromwella. Wyjaśnienie też jest zresztą mało prawdopodobne i niesatysfakcjonujące – nie mówiąc o finałowym starciu z komputerowym wirusem, głupawym jak zwykle w filmach, które sprowadza się do szybkiego walenia w klawiaturę i naciskania Y/N.
W dużej mierze to wina długości filmu: w 90 minutach nie dało się zmieścić jeszcze czwartego – oprócz pomysłu SF (wprowadzenie w konwencję i historię przyszłości też jest zresztą dość skrótowe, w formie prostackiego głosu z offu na napisach początkowych), kina akcji oraz dramatu jednostki i społeczeństwa – elementu czy wręcz gatunku filmowego. „Surogaci” sporo na tym tracą, bo prezentują ciekawe pomysły, ale w formie, która utrudnia śledzenie fabuły, nie pozwala w pełni zidentyfikować się z bohaterami, a w efekcie film jako antyutopia jest równie mało poruszający co choćby „Wyspa” Baya. Szkoda, bo gdyby nieco obraz wydłużyć i poprawić intrygę, dziełko Mostowa mogłoby się plasować gdzieś w okolicach wspomnianego „Ja, Robot”. Jednak nawet w tej formie jest lepsze niż wskazują na to kiepskie wyniki finansowe, a Bruce na pewno nie ma się czego wstydzić – znów uratował świat.
koniec
2 października 2009
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Poczuć się jak dziesięciolatek
Konrad Wągrowski

14 XII 2017

„Ostatni Jedi” nie jest nowym „Imperium kontratakuje”, nie „wychodzi ze swojej strefy komfortu”, pozostając filmem raczej bezpiecznym, ale jest bardziej efektowny, bardziej złożony i po prostu zwyczajnie lepszy od „Przebudzenia Mocy”.

więcej »

East Side Story: Skandal?… Wiele hałasu o nic!
Sebastian Chosiński

10 XII 2017

Nazwisko reżysera Aleksieja Uczitiela i podjęty temat – czyli rzekomy romans cara Mikołaja II Romanowa i primabaleriny petersburskiego Teatru Maryjskiego Krzesińskiej – sprawiały, że po „Matyldzie” można było spodziewać się naprawdę dużo. Niestety, cały potencjał tkwiący w tej opowieści został zmarnowany, utopiony we łzach ckliwego melodramatu, na dodatek prawdopodobnie daleko odbiegającego od prawdy historycznej.

więcej »

Esensja ogląda: Grudzień 2017 (1)
Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

4 XII 2017

W dzisiejszej edycji „Esensja ogląda” trzy tytuły – wydania DVD „Baby Drivera” i nowej „Mumii” oraz „Małi mężczyźni”.

więcej »

Polecamy

Chwała na wysokości?

Dobry i Niebrzydki:

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Samotny brzydal wśród pięknych manekinów
— Jakub Gałka

Odrysowanka futurystyczna
— Ewa Drab

Tegoż twórcy

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (5)
— Jakub Gałka

Terminator: Maszyny bynajmniej nie zbuntowane
— Kamila Sławińska

Terminator: Domknięcie
— Janusz A. Urbanowicz

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ludzie jak krewetki
— Jakub Gałka

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Trzy siostry Thorgala
— Jakub Gałka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.