Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Dzień Dziecka: My nie chcemy do pudełka!

Esensja.pl
Esensja.pl
Powiada się, że sequele zwykle są gorsze od pierwszych części, ale zasada ta z pewnością nie dotyczy filmu „Toy Story 2”. Druga część przygód kowboja Chudego, astronauty Buzza, nerwicowego tyranozaura i reszty zabawek ma wszystkie zalety pierwszego filmu – plus kilka nowych. Powiem jedno: miłośnicy nawiązań gwiezdnowojennych z pewnością będą zachwyceni.

John Lasseter
‹Toy Story 2›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
100,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułToy Story 2
Dystrybutor Syrena
Data premiery7 maja 2010
ReżyseriaJohn Lasseter
ZdjęciaSharon Calahan
Scenariusz
MuzykaRandy Newman
Rok produkcji1999
Kraj produkcjiUSA
CyklToy Story
Czas trwania92 min
WWW
Gatunekanimacja, familijny, przygodowy
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Powrót na ekrany „Toy Story 2” jest nie tylko zręcznym posunięciem marketingowym przed premierą trzeciej części, ale też znakomitą okazją, by ci, którzy dotąd tego filmu nie widzieli, mogli się z nim zapoznać, a pozostali odświeżyli go sobie w pamięci. Pixarowska animacja została przerobiona na wersję 3D, ale – jak to się często dzieje – trójwymiarowość widoczna jest tylko przez kilka pierwszych minut, później widz przyzwyczaja się i właściwie jej nie zauważa. Zresztą, nie ona jest tu najważniejsza.
W pokoju dziecinnym Andy’ego zabawki wiodą sielski żywot, grając w karty i na komputerze, tresując należącego do rodziny szczeniaka oraz przekomarzając się między sobą. Niespodzianie pani domu postanawia urządzić wyprzedaż garażową (popularny w USA sposób na pozbywanie się przedmiotów, które jeszcze komuś mogą się przydać) – w pudle oznakowanym „wszystko po 25 centów” ląduje stary pingwinek z popsutą piszczałką. Kowboj Chudy podejmuje śmiałą próbę wykradzenia towarzysza spośród wystawionych przed dom przedmiotów – niestety, w trakcie akcji sam trafia do rąk kolekcjonera zabawek. Przyjaciele z okna mogą tylko bezradnie śledzić jego odjazd w siną dal. Astronauta Buzz organizuje wyprawę ratunkową: na podstawie skrótu literowego na tablicy rejestracyjnej auta zgaduje miejsce pracy mężczyzny i wraz z Panem Bulwa, sprężynowym jamnikiem Cienkim oraz znerwicowanym dinozaurem Rexem rusza w miasto, ukrywając się przed ludzkim wzrokiem.
Tymczasem Chudy okazuje się być gwiazdą popularnego przed laty serialu dla dzieci. W mieszkaniu kolekcjonera poznaje pozostałe lalki z kompletu: swojego mustanga, wielkooką kowbojkę Jessie, zachowującą się początkowo jakby miała ADHD, oraz poszukiwacza złota Pete’a. Od nich dowiaduje się, że jako kompletna kolekcja mają zosta sprzedane do muzeum zabawek w Japonii. Chudy chce natychmiast uciec, choć znajduje się w rozterce: bez niego pozostała trójka skazana jest na niekończące się uwięzienie w pudełkach. Kiedy Jessie opowiada mu, jak z ukochanej zabawki pewnej małej dziewczynki stała się nikomu niepotrzebnym przedmiotem oddanym na akcję charytatywną, nasz bohater zmienia zdanie i bojąc się podobnego losu postanawia jechać do Japonii. A tymczasem ekipa ratunkowa jest już tuż-tuż…
Wręcz nie sposób streścić bogactwa zawartych w filmie wątków: mamy tu konflikt lojalności, lęk przed porzuceniem, ukazanie przewagi realnych przygód nad tymi przeżywanymi tylko w grze komputerowej, wreszcie bardzo pięknie ukazany sens istnienia zabawek, który wszakże możemy odnieść także do ludzkiej sytuacji – bo czyż nie żyjemy tak naprawdę i w pełni dopiero w towarzystwie innych? Wzruszająca jest scena ze wspomnień Jessie, kiedy to laleczka przytula się z czułością do boku swej pani, a przecież nie trzeba być zabawką, by czerpać radość z obecności ukochanej osoby i lękać się rozstania. Tego rodzaju emocje są bliskie każdemu z nas, dlatego rozterki Chudego przeżywa się znacznie mocniej niż, powiedzmy, ratowanie świata przez księcia Persji w równolegle wyświetlanym filmie.
Dawno nie widziałam tak pięknego, wzruszającego – bez natrętnego moralizatorstwa! – filmu; nie można też zapomnieć o niezwykle dynamicznej akcji, w której jeden punkt kulminacyjny goni drugi, a niektóre rozwiązania fabularne potrafią zaskoczyć nawet dorosłego widza. No i ten smaczek z gwiezdnowojennym „To ja jestem twoim ojcem”, umieszczony od niechcenia, niby apetyczny rodzynek w cieście. Jednym słowem – brawo, Pixar!
koniec
1 czerwca 2010
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

East Side Story: Współczesny western górniczy
Sebastian Chosiński

14 I 2018

Nieczęsto zdarza się, aby uznany reżyser zdecydował się stanąć przed kamerą po… ćwierćwieczu milczenia. Mówiąc jednak precyzyjniej: po dwudziestu pięciu latach przerwy w realizacji filmów fabularnych. Bo dokumentalne jednak w tym czasie kręcił. Chodzi o Ormianina Karena Geworkiana, który „Całą naszą nadzieją…” postanowił zabrać głos w dyskusji nad bardzo ważną dla Rosji (choć nie tylko dla niej) kwestią społeczną.

więcej »

Blaski i cienie świata liliputów
Konrad Wągrowski

11 I 2018

Najnowszy film Alexandra Payne’a zaskakuje formą i tematem, ale budzi przy tym raczej mieszane uczucia.

więcej »

6. Konkurs na Recenzję Filmową: Problemy wiekuiste
Jakub Tyszkowski

10 I 2018

Katechizmy trzeba spisać na nowo. Okazuje się, że po śmierci ludzie zamieniają się w duchy – w prześcieradła z wyciętymi na oczy, czarnymi otworami. Uwaga, spoiler, film Davida Lowery′ego nie jest horrorem. W „A Ghost Story” duchy bywają smutne i nigdzie im się nie śpieszy.

więcej »

Polecamy

Partia na party w czasach Brexitu

Dobry i Niebrzydki:

Partia na party w czasach Brexitu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Jak smakują Porgi?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Chwała na wysokości?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Podręczne z Kairu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Atak paniki
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Coco jest spoko, ale czy to kolejne arcydzieło?
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Czeska babcia w roli Kaja
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Męska wrażliwość nie ma racji bytu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

To nie Ragnarok, tylko Ragnaroczek
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Grimm Girl, czyli diabeł tkwi w szczegółach
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Inne recenzje

Co nam w kinie gra: Człowiek, który gapił się na kozy, Zakochany Nowy Jork, Toy Story 2
— Jakub Gałka, Michał Oleszczyk

Co nam w kinie gra: Kick-Ass i Toy Story 2
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Esensja gra z dziećmi
— Miłosz Cybowski, Alicja Kuciel, Marcin Mroziuk

10 najlepszych piosenek z kreskówek Disneya (2)
— Kamil Witek

Książki naszego dzieciństwa
— Esensja

Wszystko i jeszcze więcej
— Agnieszka Szady

10 najlepszych piosenek z kreskówek Disneya (1)
— Agnieszka Szady

Tegoż twórcy

Autum of Solace
— Michał Kubalski

Zabawki rządzą!
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Kadr, który…: Duchy, zjawy, upiory
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Siostrilla
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Kadr, który…: W dziwnym oświetleniu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Grudzień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Duch zmarłego boga
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Uegiptowieni
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Panie władzo, mam pana gdzieś
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Królowa owadoidalnych obcych
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.