Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 października 2017
w Esensji w Esensjopedii

Filmy

Magazyn CLXX

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

kinowe

więcej »

dvd i blu-ray (wybrane)

więcej »

Zapowiedzi

DocPoint 2014: Recepta na miłość

Esensja.pl
Esensja.pl
Tonislav Hristov
Trzynastą już edycję międzynarodowego festiwalu filmów dokumentalnych DocPoint w Helsinkach otworzył film „Love&Engineering”. Ta pozornie lekka opowieść o inżynierach szukających towarzyszki życia kosztowała reżysera prawie cztery lata życia i szacunek kolegów po fachu.
Z reżyserem filmu „Love&Engineering”, Tonislavem Hristovem, obwołanego podczas gali otwarcia mianem „bułgarskiego prezentu dla Finlandii”, o stawianiu kobiet na piedestale, sprzedawaniu miłości i zabawnych rozwodach rozmawia Marta Bałaga.

‹DocPoint - Helsinki Documentary Film Festival›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
MiejsceHelsinki, Finlandia
Od28 stycznia 2014
Do2 lutego 2014
WWW
Marta Bałaga: Pierwszą rzeczą, która nasuwa się po obejrzeniu Twojego filmu to wrażenie, że naprawdę lubisz swoich bohaterów.
Tonislav Hristov: Kiedy tylko rozpoczęliśmy zdjęcia stało się dla mnie jasne, że widzom łatwo będzie polubić tych facetów. To moi przyjaciele - pochodzę z Bułgarii, a wiele Bułgarów żyjących w Finlandii to właśnie inżynierowie, łatwiej znaleźć tu dobrą pracę. Ich problem polega na tym, że mają problem z komunikacją i nie potrafią rozmawiać z kobietami. Z różnych przyczyn jest to dla nich bardzo trudne. Całe swoje życie spędzili najpierw w szkołach o profilu ścisłym, gdzie większość stanowią faceci, potem na studiach inżynierskich, gdzie większość stanowią faceci, i wreszcie w pracy, na przykład w Nokii, gdzie większość znów stanowią faceci. W pewnym momencie zdają sobie więc sprawę, że nadszedł czas na założenie rodziny, a nigdy tak naprawdę nie rozmawiali z kobietą.
MB: Po sukcesie sitcomu „Teoria wielkiego podrywu” wydaje się, że mamy do czynienia z prawdziwą „zemstą frajerów”. Nagle wszyscy polubili wykpiwanych przez lata nerdów.
TH: Myślę, że dzieje się tak dlatego, że w przypadku tego serialu i w przypadku naszego filmu ma się wrażenie, że ci faceci są prawdziwi. Że są szczerzy, i że ich zamiary są w pewnym sensie „czyste”. Widzą kobietę i pragną stworzyć z nią coś pięknego, co też w pewnym sensie stanowi ich problem, bo stawiają kobiety na piedestale jak święte.
MB: Kobiety w twoim filmie ukazane są jako marzenie, nie jako osoby z krwi i kości.
TH: Tak, takie było moje zamierzenie. Może się wydawać, że w moim filmie kobiety przemykają gdzieś na drugim planie, ale tak właśnie postrzegają je moi bohaterowie; jako marzenie, jako jakiś nieuchwytny cel. Problem w tym, że kiedy uda im się zainteresować sobą kobietę, postrzegają ją jako świętą, a to zła strategia.
MB: Jest w tym coś włoskiego, ten słynny podział na dziwkę i świętą.
TH: Tak, tylko że dla nich istnieją tylko święte (śmiech). Dlatego też są tak naiwni i jednocześnie tak...fajni. Nie spoglądają na kobietę jak na obiekt seksualny, ale jak na partnerkę na całe życie. Nawet jeśli film pokazuje wyłącznie męski punkt widzenia, zwykle podoba się także kobietom, bo sprawia, że czują się wyjątkowe.
MB: W filmie jest wiele zabawnych sytuacji i stwierdzeń. Zastanawia mnie, ile z tego było wcześniej zaplanowane i czy wspomagałeś się scenariuszem.
TH: Nie, wszystkie te sceny były improwizowane. Niczego nie planowaliśmy. W moim poprzednim filmie („Rules of Single Life” - przypis autorki) starałem się wcześniej rozpisać pewne sytuacje, ale kiedy go ponownie obejrzałem te sceny wydały mi się sztuczne. Mój wkład polegał tylko na tym, że organizowaliśmy im randki w ciemno albo imprezy, żeby mogli poznać jakieś dziewczyny. Reszta należała do nich.
MB: Brzmi to trochę jak reality show. Umieszczasz bohaterów w zamkniętej przestrzeni i obserwujesz, co się stanie.
TH: Dokładnie. To od nich zależało, czy coś nastąpi czy nie. Nawet jeśli wydaje się, że „Love&Engineering” jest zabawnym filmikiem, nie można zapomnieć o tym, że dotyczy rzeczywistości. To nie film hollywoodzki.

Tonislav Hristov
‹Love & Engineering›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLove & Engineering
ReżyseriaTonislav Hristov
ZdjęciaPeter Flinckenberg
Scenariusz
MuzykaPetar Dundakov
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiBułgaria, Finlandia, Gruzja
Czas trwania81 min
Gatunekdokument
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
MB: Nie da się jednak ukryć, że udało Ci się sprowokować żywiołową reakcję publiczności. Jest już dla mnie jasne, dlaczego podczas naszej wcześniejszej rozmowy określiłeś ten film jako „dokument romantyczny”.
TH: Zabawne było to, że mój poprzedni film, „The Rules of Single Life”, ostatecznie miał szczęśliwe zakończenie – jednemu z bohaterów urodziło się dziecko. W przypadku tego filmu wszyscy oczekiwali czegoś podobnego, a my postawiliśmy na otwarte zakończenie. Ważniejsze było zrozumienie, czym jest miłość. Że nie jest to coś wyimaginowanego, że to coś, co boli, co sprawia, że krwawimy. O tym jest mój film. Dla moich bohaterów miłość jest zagadką, a więc próbują spojrzeć na nią jak na algorytm do rozwiązania. Problem w tym, że to trzeba po prostu poczuć, żeby cokolwiek zrozumieć. Nie ma na nią recepty.
MB: Gdyby zapytać jakiegoś przypadkowego przechodnia, z czym kojarzą mu się filmy dokumentalne, odpowiedziałby pewnie, że z wojnami i cierpieniem. „Love&Engineering” zmierza w zupełnie odwrotnym kierunku.
TH: Ja dodałbym jeszcze, że ze zwierzętami (śmiech). To absurdalne, bo takie dokumenty robi się już od dziesięcioleci a filmów podobnych do mojego jest niewiele. Czasem dokumenty kreują „getta”, przemawiają do małej grupki ludzi, która uważa się za wybrańców. Może jestem dziwny, ale wydaje mi się, że powinny być dla wszystkich, a nie tylko dla tych, którzy czują się lepsi od innych. Parę lat temu poszedłem do kina na film dokumentalny z, o zgrozo, paczką popcornu i wszyscy patrzyli na mnie jak na kosmitę.
MB: W przypadku „Love&Engineering” nie ma mowy o takich podziałach.
TH: Tak, bo ja pragnę, żeby moje filmy oglądano podgryzając popcorn. Problem z takimi filmami jak mój polega na tym, że sporo kosztują. Z powodu tego, jak wyglądają, z powodu czasu, jakiego wymagają. Wielu osobom wydaje się, że takie filmy jak „Love&Engineering” robi się łatwiej, bo wydaje się stosunkowo nieskomplikowany, nie opowiada o wojnie czy śmiertelnych chorobach. Jest dokładnie na odwrót. W przypadku zwykłych dokumentów jedzie się w jakieś miejsce i stara się znaleźć na odpowiedź na jakiś problem. Ten film stanowił natomiast duże ryzyko, bo istniała możliwość, że nic ciekawego się nie wydarzy. Gdy mówisz potencjalnym producentom, że chcesz nakręcić film o miłości nie powiedzą ci: „Dobra, tu masz pół miliona”. Tak się nie dzieje. Musisz przekonać ludzi, że ta miłość się pojawi, a to ryzykowne. To zabrzmi okropnie, ale wojnę i cierpienie łatwiej sprzedać. Natomiast jeśli zrobisz coś takiego, jak „Love&Engineering”... Wielu dokumentalistów uważa takie filmy jak mój za jakiś żart, ale ja uwielbiam tych facetów, jestem z niego zadowolony i na pewno zrobię jeszcze kolejny film o miłości. Nawet jeśli znowu zajmie mi to cztery lata.
MB: Z pewnością nie brak Ci determinacji. Podobno podczas ważnego spotkania z producentami zacząłeś tańczyć i śpiewać.
TH: To był zupełny obłęd. Przedstawialiśmy nasz projekt jako pierwszy i wszystko, co mogło pójść źle – poszło źle. Kiedy tylko włączyliśmy projektor od razu się zawiesił, a na sali byli wszyscy ważni producenci. Stanąłem na środku sali i powiedziałem, że potrzebujemy pół miliona. Uznali to za niezły żart. Zacząłem od nowa, a tu to samo, więc po prostu zacząłem tańczyć i robić z siebie przedstawienie. Po chwili dołączył do mnie producent, wszyscy wybuchnęli śmiechem i potem poszło już dobrze. Gdyby ta sama sytuacja powtórzyła się za trzecim razem chyba bym się zastrzelił.
MB: Przed rozpoczęciem seansu wspomniałeś coś o nowym projekcie, nad którym pracujesz.
TH: Mam kilka pomysłów, ale szczerze mówiąc chętnie zrobiłbym kolejny film w podobnym stylu. Jestem po rozwodzie, mój producent też, więc wpadliśmy na pomysł, żeby zrobić zabawny film o rozwodzie. Chciałem go zatytułować „The Mathematics of Divorce”. Pewien profesor, który miał w nim wystąpić twierdził, że jest w stanie przewidzieć, kiedy dana para się rozstanie. Myślał, że o rozwodzie wie wszystko, a tu nagle zostawiła go żona. Fascynują mnie te absurdy powiązane ze związkami, miłością, naukowcami i wydaje mi się, że poświęcę im kolejne piętnaście lat.
koniec
1 lutego 2014
dodajdo

Komentarze

02 II 2014   10:35:39

Bardzo miła rozmowa! Z przyjemnością zobaczę film.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Dobry western powinien być prosty
John Maclean

20 XI 2015

Z Johnem Macleanem o stawianiu sobie ograniczeń i o tym, dlaczego wszystkie westerny są rewizjonistyczne rozmawia Marta Bałaga.

więcej »

Jak zrobić „Indianę Jonesa” lepszego od „Poszukiwaczy Zaginionej Arki”?
Menno Meyjes

23 XI 2014

Usłyszałem od Spielberga, że nie powinienem kręcić, dopóki nie poznam emocjonalnego sedna sceny, dopóki nie spojrzę na nią z sercem- mówi Menno Meyjes, scenarzysta „Koloru purpury” i „Imperium słońca”, które wkrótce ponownie wejdą do polskich kin.

więcej »

Cyniczna chęć uczynienia świata bezpieczniejszym
Andrew Bovell

29 X 2014

„Po jedenastym września utraciliśmy zdolność do rozpoznawania niewinności. Jesteśmy zbyt podejrzliwi” – mówi australijski dramaturg i scenarzysta, Andrew Bovell, autor scenariusza do filmu „Bardzo poszukiwany człowiek” i dramatu „Językami mówić będą”.

więcej »

Polecamy

#MeToo według Kinga

Dobry i Niebrzydki:

#MeToo według Kinga
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ludzie bez duszy, replikanci bez ciała
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Kobieta na rozdrożu
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Brokeback Mountain z punktu widzenia owiec
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Ferris Bueller kontra Władysław Frasyniuk
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Cezar - szympans, który został Mojżeszem
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.