Pierwsze co rzuca się w oczy po otwarciu pudełka to oczywiście bardzo ładna dwustronna plansza. Jedna strona przedstawia mapę USA, druga Niemiec, wybór należy do graczy. To oczywiście urozmaica rozgrywki, a w dostępnych dodatkach do gry można znaleźć również mapę Polski. Jak się później okazuje, nie ma to specjalnego znaczenia, chyba że graczom robi różnicę czy chcą elektryfikować San Diego, Dortmund czy Kraków.

Na pierwszy rzut oka gra wygląda na kompozycję znanych na polskim rynku pozycji. Plansza wygląda zadziwiająco znajomo dla miłośników „Ticket to Ride”, żetony sprawiają wrażenie jakby wypadły z pudełka po „Tikalu”, natomiast pieniądze każdemu przypomną „Monopol”. To złudne skojarzenia – gra nie ma bowiem praktycznie nic wspólnego z żadnym z tych tytułów. Pierwsze podejście do załączonej, ośmiostronicowej instrukcji nieco przeraża – gra wygląda na bardzo skomplikowaną. To również złudne wrażenie, bo reguły przyswajane są dobrze już podczas drugiej rozgrywki – łącznie z zestawem wypadających z pamięci drobnych zasad, słusznie wypunktowanych na ostatniej stronie instrukcji.

Średnia długość jednej rozgrywki to około godziny do dwóch, należy więc na „Wysokie napięcie” zarezerwować wieczór. Miłą niespodzianką jest fakt, że w grę można z równa przyjemnością grać zarówno we dwójkę, jak i w sześć osób (okej, w szóstkę pewnie jednak ciekawiej, ale gra na parę też dostarcza niemałych emocji, co nie jest bardzo częste przy bardziej złożonych planszówkach). Interakcje między graczami są silne – zaczynają się już podczas licytacji elektrowni, następnie zaostrzają przy kupnie surowców (można np. próbować złośliwie wykupić przeciwnikowi cały zapas, o ile ma się miejsce na zmagazynowanie) oraz podczas blokowania przeciwnikowi możliwości rozbudowy sieci na planszy. Gracz musi myśleć strategicznie – mocno rozważać sensowność zakupu kolejnych elektrowni, z wyprzedzeniem planując ile miast będą mogły zasilić, rozsądnie gospodarować gotówką, aby wystarczało jej na odpowiednia liczbę surowców i stacji przekaźnikowych, kontrolować postępy przeciwników w rozbudowie ich sieci. Duża ilość różnorodnych elektrowni (oprócz zasilanych przez cztery główne surowce mamy jeszcze elektrownie hybrydowe i ekologiczne) i zróżnicowanie planszy powodują, że rozgrywki bywają bardzo odmiennie. Bardzo ważna jest koncentracja od samego początku, bo błędy w pierwszych etapach gry mogą być już nie do odrobienia, choć zasady dają szansę najsłabszym w danym momencie graczom, pozwalając im w każdej fazie rozpoczynać niektóre istotne czynności (jak zakup surowców czy stawianie stacji) – kolejność graczy ustalana jest bowiem za każdym razem.

„Wysokie napięcie” to gra wymagająca. Nie ma w niej gwałtownych potyczek, dramatycznych zwrotów sytuacji na planszy na skutek wyroków losu wywracających w jednej chwili całą przygotowaną strategię. Mamy tu twarde zmagania ekonomiczne – planowanie i stanowcze realizowanie ustalonej strategii. Być może przez to wywołuje nieco mniej emocji niż „Osadnicy z Catanu”, „Tikal” nie mówiąc już o „Ryzyku”, ale satysfakcja z odniesienia sukcesu jednak z pewnością jest nie mniejsza – wiemy bowiem, że zwycięstwo zawdzięczamy sobie samym, nie zaś szczęśliwemu rzutowi kostki. Tak jak dobre wino jest z każdym rokiem lepsze, tak „Wysokie napięcie” daje coraz więcej satysfakcji z każdą rozgrywką, gdyż im więcej doświadczenia mają gracze, tym lepiej orientują się w efektach, jakie mogą wywołać ich decyzje. Czas poświęcony na zbieranie takich doświadczeń nie będzie stracony.