Rozgrywka toczy się na kolistych arenach, których brzegi mają moc przyciągania i wyrzucania do areny sąsiedniej. Ty możesz się przemieszczać, przeciwnicy nie. O tyle dobrze, że można odetchnąć po szczególnie uciążliwej walce, a niektóre dają w kość, oj, dają… Za kierunki przesuwania się (przepływania?) odpowiadają definiowalne klawisze, za strzelanie – ruchy i kliknięcia myszką.

Limity? Będąc na danej arenie, nie widać, co jest na sąsiednich. Jest za to dość prymitywna mapa, tworzona w trakcie gry – pokazuje, którędy już wędrowałeś. Końca aren nie widać – można wędrować dłuuugo. Do znudzenia. Bo gra po jakimś czasie jednak nudzi. Rozbudowa czołgu ma, jak się okazuje, swoje granice, można też napotkać takie areny i takich przeciwników, na których nawet najlepszy czołg niewiele jest w stanie poradzić – w dodatku nagromadzenie ruchomych elementów potrafi „posadzić” komputer (nawet na najsłabszej jakości flasha). Może zresztą właśnie to jest przyczyną, dla której nie potrafiłem tych aren przejść, czyli oczyścić?

Niestety, nie zachowuje się stan gry, więc za każdym odpaleniem zaczynamy od zera. Co dodatkowo zniechęca. Jednak na godzinkę odprężenia gra jak znalazł.