Rozgrywka dzieli się na siedem lub osiem tur, w zależności od tego, czy decydujemy się na mniejszą, czy też większą planszę. Tura dzieli się na kilka faz, począwszy od zbierania dochodu (zależnego od ilości chłopów na polach ryżowych), przez fazę opłacania i zatrudniania ludzi, aż po fazę akcji (w której można atakować chłopów przeciwnika, wystawiać swoich własnych, zagrywać karty czy wykorzystywać przysługi doradców). Dzięki znacznikowi tury i jej bardzo wyraźnemu podziałowi (widocznemu po lewej stronie planszy) nigdy się nie zgubimy.

Ciężko zarobione pieniądze możemy inwestować w chłopów (maksymalnie trzech na turę), ashigaru (dwóch) lub ronina (tylko jeden). Rolą chłopów jest uprawianie pól, rolą ashigaru i ronina obrona naszych lub atak wrogich rolników. Nie dajcie się zwieść: to trio pozwala nam tworzyć niecodzienne kombinacje i zapewnia szybkie tempo rozgrywki przy jednoczesnej prostocie. Miejsce wystawienia chłopa ma niebagatelne znaczenie, tym bardziej, że jeśli jest on odcięty od zamku (czyli nie tworzy się „łańcuszek” łączący chłopów z naszą twierdzą), jego praca nie przynosi dochodu. Ashigaru broniący chłopa jest zawsze silniejszy od ashigaru atakującego, więc nie jest wcale tak łatwo przegonić wrogich chłopów, zaś wysłanie ronina (by walczył z wrogim daimyo) wzbudza we współgrających nie lada niepokój.

Co z kartami, o których wspomniałem? Działają na kilka sposobów. Po pierwsze można wykorzystać zawartą na nich zasadę jako jedną ze swoich akcji w odpowiedniej fazie. Może to być np. zdobycie dodatkowych pieniędzy, zamiana miejscami chłopa przeciwnika z naszym (co może doprowadzić do odcięcia przeciwnika od zamku) czy nasłanie złodzieja na innego gracza. Po drugie, każda karta ma określoną wartość, przedstawioną w czerwonym zwoju w jej lewym górnym rogu. Wykorzystuje się ją podczas walki, gdy chcemy zwiększyć siłę swoich wojsk. Po trzecie, występują również karty specjalne, umożliwiające modyfikację wyników walk oraz takie, które można użyć tylko w określonych sytuacjach. Zwykle im silniejsza jest karta, tym większą wartość ma bonus do walki, niejednokrotnie więc przyjdzie nam podejmować ciężkie decyzje: czy bardziej się opłaci wygrać bieżącą walkę, czy też użyć karty w późniejszej fazie. Nie grozi też przestój, brak kart czy używanie ciągle tych samych akcji. W bardzo sprytny sposób rozwiązano problem dobierania kart; choć każdy z graczy może mieć ich na ręce tylko pięć, za każdym razem po zakończonej walce jej uczestnicy dobierają po jednej dodatkowej karcie, zaś pod koniec każdej tury każdy z graczy otrzymuje dwie dodatkowe sztuki. Jeśli jednak bawimy się w skąpców chomikujących karty na ręce, nie dostaniemy nic. Z tego powodu nie opłaca się grać zbyt oszczędnie, ba, niekiedy wręcz warto wykorzystać niektóre karty tylko po to, by zdobyć w następnej turze nowe.

Rozgrywanie walki, niejako najważniejszej części „Wojen ryżowych”, bez której zwycięstwo jest praktycznie nieosiągalne, nie stwarza problemów. Najpierw decydujemy, jakimi ludźmi przeprowadzamy atak, później czekamy na reakcję przeciwnika, a na koniec dorzucamy karty modyfikujące wynik. Łatwe, przyjemne i niepozbawione emocji, bo nigdy nie możemy być pewni, jakich kart użyje przeciwnik. I choć zwykle przy obronie, wystawiając taką samą liczbę ashigaru co przeciwnik, mamy przewagę (wynikającą z obecności chłopa dodającego jeden punkt siły), niekiedy warto najzwyczajniej w świecie dobrowolnie „stracić” chłopa, by chwilę później wykorzystać słabość przeciwnika i odzyskać oddaną pozycję.

„Wojny ryżowe” są wyjątkowo udaną grą ekonomiczną. Prostota zasad i szybkość rozgrywki zapewniają dobrą zabawę na wiosenne wieczory przy czarce herbaty lub sake. Jak zwykle można narzekać na niewielką interakcję pomiędzy graczami, która sprowadza się jedynie do podejmowania decyzji o obronie lub ataku, jednak tym razem nie kłuje ona tak boleśnie w oczy jak w „Mozaice” czy „Wolsungu”. Wykonanie stoi na wysokim poziomie, a zabawa naprawdę przednia. Jedynym większym zgrzytem może być wysoka cena, która sprawia, że ciężko „Wojnom ryżowym” konkurować z zachodnimi produktami, niejednokrotnie bardziej rozbudowanymi i zapewniającymi więcej dobrej zabawy, a przy tym niewiele droższymi. I niestety, w grze brakuje czystego, japońskiego sake.