Same zasady są banalnie proste. Każdy z graczy reprezentuje dom licytacyjny, który ma na sprzedaż obrazy. W każdej kolejce można wystawić jeden lub dwa dzieła na sprzedaż, zaś licytacja o nie jest uzależniona od symbolu aukcji na danej karcie. Są zatem aukcje otwarte, czyli standardowe proponowanie coraz wyższych cen do czasu, gdy nikt nie będzie już chciał dać za dany obraz więcej. Są aukcje jednorazowe, w których każdy może podać tylko raz swoją stawkę. Są aukcje zamkniętej dłoni, w których każdy potajemnie decyduje, jak wiele jest skłonny zapłacić i wygrywa ten, kogo oferta będzie najwyższa. Są wreszcie aukcje wyznaczonej ceny, w których gracz wystawiający obraz decyduje sam ile chce za dane dzieło sztuki, a pozostali mogą to albo zaakceptować, albo spasować. Istnieją również aukcje łączone, w których zamiast jednego, licytuje się dwa obrazy. Pod koniec każdej tury określana jest wartość rynkowa obrazów danych artystów (jest ich pięciu) w oparciu o liczbę sprzedanych płócien. Następnie każdy z graczy musi sprzedać do banku zakupione obrazy, inkasując za nie określoną kwotę (trzydzieści, dwadzieścia lub dziesięć tysięcy, w zależności od popularności artystów).

Celem gry, jakże by inaczej, nie jest zgromadzenie jak najlepszej kolekcji obrazów, ale zarobienie jak największej ilości pieniędzy. Niekiedy trzeba zdrowo się nakombinować, by sprzedać je drogo, kupić tanio, a na koniec jeszcze zdobyć dodatkowe fundusze z ich sprzedaży do banku. Nie zawsze się udaje, ale po kilku partiach można już z dużą dozą prawdopodobieństwa określić, który z przeciwników snuje plany obłowienia się na obrazach Koriko, a któremu marzy się sukces Nexa. Przez fakt, iż koniec tury następuje zawsze wtedy, gdy na stole pojawia się piąty obraz jednego z artystów, można w sprytny, a niekiedy bezczelny sposób psuć innym szyki. Jednak dopiero w okolicach trzeciej i czwartej tury gra nabiera rumieńców, kiedy stawki są naprawdę wysokie, a gracze gotowi niemal na wszystko, by zdobyć wymarzone dzieła. Jednocześnie rzadko kiedy pojawiają się sytuacje konfliktowe, w których gracze rzucają się sobie do gardła. Z drugiej strony często wynik rozgrywki już w trzeciej turze okazuje się przesądzony – kogoś kto w niej porządnie się obłowił, nie zostanie strącony z piedestału lidera nawet przez skoncentrowane wysiłki pozostałych graczy.

Gra została bardzo dobrze zbalansowana, a jedynym elementem losowym, jaki w niej występuje, są dobierane na początku każdej tury karty z obrazami. Zwykle to w zależności od tego, jakimi będziemy dysponować, zależy nasza taktyka podczas rozgrywki. Jednak dalsze działania to już kwestia tylko i wyłącznie zależna od nas. Neutralny i pokojowy temat „Modern Art” sprawia, iż jest to idealna gra rodzinna, do której można zaprosić wszystkich krewnych i znajomych królika by sprawdzić, jak dobrze radzą sobie w dysponowaniu pieniędzmi. Prostota zasad w połączeniu z szybkością rozgrywki to jej solidne plusy. Jednocześnie nie jest to nic tak ciężkostrawnego jak logiczna „Mozaika”, ani nierodzinnego jak choćby „Wojny Ryżowe”. Jedynym minusem gry jest jej cena, za którą można zdobyć o wiele bardziej rozbudowane i klimatyczne gry zapewniające dobrą zabawę na dłuższe godziny, a nie tylko na popołudniową sjestę.