Zasada, jak to w dobrych grach bywa, jest banalnie prosta: kulka, poruszająca się po labiryncie, ma „zgarnąć” wszystkie „bonusy” po drodze i na koniec trafić na „metę”. „Labiryntami” są niewielkich rozmiarów plansze ze ścianami poziomymi, pionowymi, ukośnymi, z przerwami przy krawędziach ekranu. W przerwy te można wstawiać teleporty ścienne (dostępne są zawsze dwa) – tak, by kulka wpadłszy do jednego z nich, mogła się pojawić w zupełnie innym miejscu ekranu, często niedostępnym w żaden inny sposób. 30 plansz podzielono na kilka sekcji, w których dodano nowe możliwości (czasem ułatwiające, czasem przeszkadzające w osiągnięciu celu). Mamy więc opcję powrotu w czasie (dostępna w wybranych ekranach), mamy zmiany kierunku lub całkowite wyłączenia grawitacji, mamy czarne dziury teleportacyjne umieszczone na trasie lotu kulki. Możemy także w dowolnym momencie kulkę „zamrozić”, czyli zatrzymać na czas np. przesuwania na nowe miejsca teleportów ściennych.