Ważniejsze od grzybów są jednak inne stałe elementy krajobrazu – a są nimi runiczne teleporty, rozmieszczone na trasie od domku Williama do Magazynu. Niestety, przestały działać, więc William, który akurat jest zajęty sporządzaniem mapy okolicy, prosi swego liska o ich sprawdzenie – o powtórne „włączenie”. Jest to banalnie proste: wystarczy go odnaleźć i dotrzeć z wróżkami pałętającymi nam się koło nosa. Masa krytyczna wróżek, pozwalająca na „odpalenie” teleportu wynosi pięć sztuk, a efekt – napromieniowanie lisa białą magią – jest tak potężny, że bez trudu może on zniszczyć wszystkich wróżkożerców, z którymi się zetknie… w krótkim, niestety, okresie, po którym nasz bohater wraca do zwykłej postaci. W niej będąc lepiej przed chowającymi się w trawie stworami uciekać w podskokach, bo o ile liskowi nic nie są w stanie zrobić, o tyle szkoda nazbieranych wróżek.

Gdy po uruchomieniu kilku pierwszych teleportów Sly wraca do Williama, dostaje w prezencie ukończoną wreszcie mapę. Odtąd kolejnych teleportów szuka się nieco łatwiej, widać też, którą drogą najlepiej podążyć (choć, Bogiem a prawdą, wielkiego wyboru nie ma). Niestety, mapa Williama nie wskazuje wejść do jaskiń i tajemnych korytarzy, nie ma też na niej zaznaczonych gnomich skrzyń ze skarbami ani, co oczywiste, kluczy do nich. Mapa jest więc w sumie niewielkim ułatwieniem – ot, pozwala się zorientować, gdzie akurat jesteśmy.

Głównym zadaniem Slya jest uruchomienie wszystkich teleportów. Ostatni, trzynasty, znajduje się już w Magazynie – kilkupiętrowej jaskini z wąskim wejściem. Tu zastajemy potencjalną przyczynę niedziałania teleportów. Czeka nas Wielki Finał, w którym przyjdzie nam pokonać… sami zobaczycie. Czym lis może pokonać przeciwnika? Oczywiście – sprytem i zwinnością. I tymże trzeba się będzie wykazać. Zadanie jest wykonalne, choć nieraz w trakcie „walki” przychodzi zwątpienie… Wreszcie – zwycięstwo przynosi koniec gry, w którym podsumowaniu (zaliczeniu do punktacji) podlega czas gry (im mniej, tym lepiej), zjedzone grzybki, zniszczeni wróżkożercy i znalezione skarby (oraz ewentualne magiczne mosty, uruchomione znajdującymi się w trudno dostępnych zakamarkach przełącznikami). I koniec. Ale można wrócić i skakać sobie dalej – w perspektywie mając jednak powtórkę Wielkiego Finału.

Grafika jest nieskomplikowana, ale ładna. Muzyka, choć krótka i zapętlona, brzmi nieźle i nie nuży. Do tego dochodzą grzmoty burzy, ćwierkanie ptaków i nieustanny szum deszczu – jest czego posłuchać przez dłuższą chwilę.

To jak będzie z tym muchomorkiem?