Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 grudnia 2017
w Esensji w Esensjopedii

Kadr, który…: Królowa owadoidalnych obcych

Esensja.pl
Esensja.pl
„Planeta czarów” to szósta część przygód Yansa – agenta temporalnego, którego stworzyli Grzegorz Rosiński i André Paul Duchâteau. W ucieczce przed złą królową bohater i jego ukochana rozbijają się na porośniętej dżunglą planecie, gdzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy, jak gdyby sama przyroda pragnęła ich chronić.
Ta space-opera dzisiaj ma już lekki powiew retro, szczególnie pompatycznych niekiedy dialogach („Żyjmy dniem dzisiejszym, moja słodka, i cieszmy się, że znaleźliśmy kryjówkę!”) oraz w przedstawianiu mieszkańców obcych planet. Poddani królowej Ardelii charakteryzują się bowiem czułkami na głowie oraz długimi nosami przypominającymi ptasie dzioby. Czułki ma również sama władczyni, stąd tytuł niniejszej notki. Aczkolwiek kolosalne naramienniki przypominają raczej otwarte pokrywy skrzydłowe jakiegoś chrząszcza. Co ciekawe, żołnierze wysłani w pościg za Yansem i Orchideą czułków nie mają, za to na czaszkach wyrasta im rodzaj grzebienia. Czyżby u tej rasy różnice w wyglądzie odzwierciedlały status społeczny? Zresztą być może w królestwie koegzystują różne gatunki obcych, skoro w sali tronowej widzimy panienki z wyglądu już zupełnie owadzie, ze skrzydłami i odwłokami.
Architektura pałacu jest również „kosmiczna” (a w każdym razie tak to się wtedy kojarzyło), pełna opływowych kształtów zarówno w konstrukcji ścian jak i w umeblowaniu. Dość niebanalnie przedstawiona jest też sama królowa: zamiast seksbomby w stalowym bikini widzimy zażywną kobietę w średnim wieku, wyglądającą faktycznie jak osoba, która ma już dorosłego syna.
Kadr pokazuje typowe dla stylu Rosińskiego cieniowanie przy pomocy drobnych kreseczek. Barwy są dość ograniczone i kładzione płaskimi, jednolitymi plamami, co wynikało zarówno z ręcznego kolorowania jak i mniej niż dzisiaj zaawansowanych technik druku. Wnętrza pałacu utrzymane są w ciepłej tonacji, natomiast dżungla na planecie – w chłodnej. Nie widać tutaj aż tak bardzo zamiłowania do szczegółów, z którego słynie ten rysownik, za to w scenach dziejących się na powierzchni planety nieraz trudno odnaleźć bohaterów wśród setek precyzyjnie narysowanych roślin.
Więcej o przygodach Yansa przeczytacie w zbiorczej recenzji Konrada Wągrowskiego.
koniec
7 grudnia 2017
dodajdo

Komentarze

07 XII 2017   12:09:45

Ale Rosiński odpuścił rysowanie Yansa bodajże przy części 5. "Planetę Czarów" rysował Kasprzak. Więc pisanie "Kadr pokazuje typowe dla stylu Rosińskiego cieniowanie przy pomocy drobnych kreseczek" pokazuje, jak dobrze go podrabiał :)

07 XII 2017   20:14:03

Dokładnie tak. "Prawo Ardelii" narysowali wspólnie Rosiński i Kasprzak (co ciekawe, Kasprzak tak wczuł się w styl starszego kolegi, że Rosiński po latach sam już nie był w stanie odróżnić swoich rysunków od tych Kasprzaka i przypomnieć sobie, które kadry są jego autorstwa). Kolejną część, właśnie "Planetę czarów" narysował już samodzielnie Kasprzak, jednak nazwisko Rosińskiego również pojawiło się na okładce komiksu ze względów marketingowych.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Kadr, który…: Panie władzo, mam pana gdzieś
Agnieszka ‘Achika’ Szady

14 XII 2017

Wzór i perfekcja w komponowaniu kadru. Każde miejsce odpowiednio zapełnione, poszczególne elementy nie przeszkadzają sobie wzajemnie, kolorystyka i światło pomagają wydobyć głębię i trójwymiarowość. Brawo, Cliffie Chiangu.

więcej »

Po komiks marsz: Grudzień 2017
Esensja Komiks

12 XII 2017

Z lekkim opóźnieniem ale są. Esensyjne polecanki komiksowe na grudzień

więcej »

Nie przegap: Listopad 2017
Esensja

30 XI 2017

Bez zbędnych ceregieli: oto co recenzowaliśmy w listopadzie.

więcej »

Polecamy

Nieskończoność megalomanii

Marvel:

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I ty możesz zostać arachnoidem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Oto wizja wpadki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Inne recenzje

O dwóch takich, co nie wiedzieli kiedy skończyć
— Konrad Wągrowski

Z tego cyklu

Panie władzo, mam pana gdzieś
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Jak z Grabińskiego
— Wojciech Gołąbowski

Sącząca się groza
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zwykły dzień w Puławach
— Wojciech Gołąbowski

Kraków w dwóch odsłonach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Eskadra Stefanottiego rusza do akcji!
— Konrad Wągrowski

W skwarze letniego popołudnia…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Esensja czyta dymki: Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Po prostu Relax!
— Marcin Osuch

Kapitan Żbik: Po nitce do zbrodniarza
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Piękna rudowłosa
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Historyk sztuki to bardzo niebezpieczny zawód
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kapitan Żbik: Królowa, dla której warto zabić
— Sebastian Chosiński

Raport z oblężonego Bag Dadhu
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Polska Gomułki, Polska Gierka
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Żbik ciężki jak ołów
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Esensja czyta: Listopad 2017
— Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Tu potrzebne są rozwiązania systemowe
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (3)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Asgard to nie miejsce…
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kobieta kobiecie półwilkiem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (2)
— Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta dymki: Listopad 2017 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pejzaż z polem pszenicy i śledztwem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Muzyka stop!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gazeciary
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.