Nicolas Juncker to autor zafascynowany tematyką związaną z I Wojną Światową, ale w myśl ludowej, francuskiej mądrości- jak dobry komiks, to spod znaku płaszcza i szpady- tym razem sięgnął po ołówek, żeby rzucić nowe światło na dobrze znaną (z licznych ekranizacji kinowych, filmów animowanych, piosenki Bryana Adamsa „All for love”, a przede wszystkim z kart powieści Alexandre Dumas’a) historię muszkieterów.

Wzajemna przyjaźń wykuwa się tutaj w walce o najwyższą stawkę, bowiem muszkieterowie zostają uwikłani w ostrą rywalizację o władzę pomiędzy kardynałem Richelieu- legenda ludowa głosi, że jak groźny wróg, to Kardynał - i królem Ludwikiem XIII.

Nicolas Juncker zabiera nas w czasy równie barwne, co jego komiks, będący częściowo próbą przełożenia klasycznej powieści na karty komiksu, a częściowo opowiedzeniem jej na swój sposób.

Siła tego komiksu tkwi w ironicznym poczuciu humoru, które autor uzyskał nie poprzez tekst, nie poprzez rysunek, ale dzięki znakomitemu wyczuciu proporcji między tymi elementami i pomysłowej kompozycji plansz, która bez reszty wciąga w rytm przygodowej opowieści, sprawiając, że nie ma w niej miejsca na nudę, oraz poprzez dystans, jaki ma wobec samego siebie autor dziennika, d’Artagnan.

Komiks Junckera może inspirować tak, jak Dumas’a zainspirowały pamiętniki gaskońskiego muszkietera Charlesa de Batza, pierwowzoru d’Artagnana.

Mimo że tę historię znamy, ulegamy magii prostych prawd, które sprowadzają się do tego, co każdy francuski wieśniak wie od zawsze- Jak wierni przyjaciele, to bracia muszkieterowie; jak wierny koń, to… stara chabeta; jak dobra śmierć, to tylko za króla. A jak przygoda, to z d’Aragnanem i Dziennikiem Kadeta.

Nagroda im. René Goscinny’ego za najlepszy scenariusz komiksowy w 2000 roku.

Wstrząsający obraz tragicznych wydarzeń w Rwandzie i jednocześnie poruszające studium człowieka przeżywającego piekło spowodowane pogrążeniem się jego kraju w szaleństwie i ludobójstwie.

Akcja opowieści rozgrywa się pod koniec 1994 lub na początku 1995 roku w Rwandzie – małym, gęsto zaludnionym państwie położonym w środkowo-wschodniej Afryce. Kraj ten dochodził wówczas do równowagi po ludobójstwie, którego ofiarą padło 800 tysięcy ludzi. Ekstremiści z plemienia Hutu – dominującej w kraju grupy etnicznej – zrealizowali starannie zaplanowaną kampanię prowadzącą do wymordowania wszystkich mieszkańców wywodzących się z ludu Tutsi. Ale zabijali również Hutu, którzy sprzeciwiali się ich działaniom. To barbarzyństwo trwało ponad trzy miesiące, a świat w tym czasie obserwował wszystko spokojnie z boku i czekał na dalszy rozwój wypadków.

Niniejsza opowieść to historia Deogratiasa, chłopca o udręczonej duszy, będącego uczestnikiem wydarzeń, które nigdy nie powinny przytrafić się żadnemu człowiekowi. Wraz z bohaterem odbywamy wędrówkę w głąb jego wspomnień, które stopniowo układają się w obraz tego, co przeżył. Współczująca narracja autora i jego piękne, ekspresyjne, literackie mistrzostwo pozwalają nam wyobrazić sobie coś niewyobrażalnego, i to w sposób, który niewielu ludziom uda się zapomnieć.

Deogratias to trudne, ale wspaniałe i szczere arcydzieło jednego z najwybitniejszych twórców komiksowych naszych czasów, Jeana-Philippe’a Stassena.

Borykający się z problemami rysownicy: Ernest Hemingway, F. Scott Fitzgerald, Ezra Pound i James Joyce spędzają czas uparcie kadr po kadrze nakładając tusz na wielkich białych planszach, a wieczorami i nocami spotykają się w kafejkach, gdzie dyskutują o życiu, miłości, komiksach i o tym, jak zaspokoić kobiety. Ale życie w Paryżu lat dwudziestych nie jest proste... aż pewnego dnia Hemingway wpada na pomysł...

Porywająca historia przygodowa z elementami mistycznymi jest adaptacją powieści Aleksego Tołstoja „Przygody Niewzorowa”, czyli „Ibikus”.

Symeon Niewzorow to petersburski niebieski ptak – niby księgowy, ale tak naprawdę nierób i utrzymanek. Jest przystojny – więc łożą na niego kochanki, jest leniwy – toteż dnie spędza na nicnierobieniu, a że lubi się bawić – wieczorami przesiaduje w kawiarniach i kabaretach nadnewskiej metropolii. Nie ma własnych pieniędzy, żyje w małym mieszkanku, ale nie traci nadziei na lepszą przyszłość i bogactwo, gdyż… wierzy słowom starej Cyganki! Kilka lat wcześniej kobieta odczytała z jego linii życia, że przyszedł na świat pod znakiem Ibikusa – gadającej trupiej czaszki, dlatego przeznaczona jest mu wielka kariera w ponurych, złych czasach. Tak rozpoczyna się pasmo niewiarygodnych przygód człowieka pozbawionego zasad moralnych i wszelkich skrupułów, który w zamęcie rewolucji – najpierw lutowej, a potem październikowej – nie zawaha się przed zbrodnią, byle tylko wypełniło się widzenie starej Cyganki.

Pascal Rabaté otrzymał za album „Ibikus” dwie nagrody na Festiwalu Komiksu w Angoulême.

Zbiorcze wydanie kryminalnej serii komiksowej, której głównym bohaterem jest inspektor Forester Hill. Cykl, którego pierwszy tom ukazał się w 2003 roku, a ostatni – w 2009, przyniósł zasłużone uznanie jego twórcom: scenarzyście Mythicowi (autorowi m.in. hiperrealistycznej serii sensacyjnej „Alpha”) i rysownikowi Zbigniewowi Kasprzakowi („Yans”, „Podróżnicy”).

Akcja komiksu rozgrywa się w latach 50 w USA. W tajemniczych okolicznościach zostaje zamordowana młoda hollywoodzka gwiazda filmowa, Dana Anderson. Jej mąż, inspektor policji, staje się głównym podejrzanym. Niestety, stracił pamięć i sam nie ma pewności, czy nie popełnił zbrodni. Nie wie tego także… duch Dany, który codziennie ukazuje się Foresterowi, aby go dręczyć i zmusić do rozwikłania zagadki.

Zjawa Dany jest jednym z elementów spajających całą serię, której każdy epizod jest poświęcony innej tajemnicy kryminalnej. Mythic napisał niezwykle gęsty i precyzyjnie skonstruowany scenariusz, w którym wątki ściśle się ze sobą przeplatają, trzymając czytelnika w nieustannym napięciu. Cała fabuła to umiejętne połączenie realizmu z mistycyzmem. Dla rysownika zaś była to okazja do radykalnej zmiany stylu. Elegancki, czysty rysunek, zostawiający wiele miejsca dla koloru (tradycyjnie już autorstwa żony rysownika, Grażyny Kasprzak) i drobiazgowo zrekonstruowany obraz Ameryki połowy XX wieku stanowią efektowne dopełnienie bogatego scenariusza.

3 listopada 1957 radziecki satelita po raz pierwszy wyniósł na orbitę okołoziemską żywe stworzenie. Na pokładzie „Sputnika 2” była mała suczka o imieniu Kudriawka. To ona otworzyła człowiekowi drogę w kosmos.

Łajka Nicka Abadzisa to opowieść głęboko osadzona w faktach, choć nie pozbawiona odautorskich domysłów. Poznajcie historię wychowanego na ulicach Moskwy kundelka, który staje się jednym z pierwszych bohaterów wyścigu w kosmos… i tragiczną ofiarą ludzkich dążeń.

Łajka nie jest jedynie dokumentem, suchą relacją o faktach. To komiks naładowany dużą dawką emocji. W 2008 r. komiks został uhonorowany Nagrodą　Eisnera w kategorii „Najlepsza publikacja dla młodzieży” oraz otrzymał nominację w kategorii „Najlepsza praca oparta na faktach”.

Mistrzowska adaptacja wybranych fragmentów ze skarbca „Baśni z tysiąca i jednej nocy”, stworzona przez klasyka komiksu europejskiego – Sergio Toppiego.

Wybitny włoski artysta wybrał najpiękniejsze klasyczne arabskie opowieści, nadał im formę scenariusza komiksowego i w niezwykły sposób zilustrował, czyniąc z każdej planszy tego albumu dzieło sztuki.

Szeherezada, by uniknąć śmierci, każdej nocy opowiada arabskiemu władcy jedną historię. Jej opowieści wzbudzają tak wielką ciekawość kalifa, że odwleka egzekucję, by móc słuchać ich nadal… Mity-przypowieści pustynne przesycone są mroczną, nasyconą duchem przerażającej codzienności średniowiecznego Wschodu atmosferą. Ilustracje Toppiego doskonale współgrają z fabułą komiksu.

Mężczyzna po raz ostatni czule całuję swoją żonę i córkę, by za chwilę wejść na pokład statku, którym przemierzy ocean. To bolesne rozstanie jest początkiem najważniejszej podróży w jego życiu – opuszcza dom w poszukiwaniu nowego, lepszego miejsca dla swojej rodziny.

Kiedy w końcu zejdzie na ląd jego oczom ukaże się absolutnie niezwykły świat. Zamieszkały przez mówiących w dziwnym języku ludzi, pełen fantastycznych stworzeń i zapierających dech w piersiach budowli. I choć często towarzyszyć będzie mu uczucie zagubienia, w końcu obudzi się w nim nadzieja.

Shaun Tan, przy pomocy zachwycających ilustracji i wyjątkowego daru opowiadania wyłącznie obrazem, potrafił w przekonujący sposób oddać uczucia towarzyszące emigrantom – obcym w obcym kraju.

Komiks Shauna Tana obywa się bez słów i trudno też znaleźć słowa, które w pełni oddałyby jak piękną, pod każdym względem, jest opowieścią.

Pewnego dnia przed chatą Louisa i Lisy, bohaterów niezwykłej, przepięknej wizualnie powieści graficznej Cyrila Pedrosy, pojawiają się trzy cienie. Majaczą na horyzoncie, obserwują, czają się… Przyszły po ich syna i nie spoczną dopóki nie dostaną go w swoje ręce. By im uciec rodzina wyruszy w podróż na koniec świata, ale czy można wymknąć się przeznaczeniu?

„Trzy cienie”, wzruszające i niepokojące jednocześnie, to przejmująca baśń o miłości, opętaniu i stracie. Dzieło Cyrila Pedrosy, byłego animatora pracującego dla Disneya (m.in. przy filmach „Dzwonnik z Notre Dame” i „Herkules”), jest jednym z największych komiksowych objawień ostatniego roku. Zachwycający szatą graficzną, poruszający album otrzymał na ostatnim festiwalu w Angoulême „Prix Essentiel”, jedną z głównych nagród tej imprezy. Rysunki Pedrosy połączone z historią zdradzającą wpływy Borgesa, Garcii Marqueza i Tolkiena zachwyciły też jurorów przyznających nagrodę dla najlepszego komiksu francuskojęzycznego Festiwalu w Angoulême – Polski Wybór 2008. „Trzy cienie” zasłużyły w ich oczach na najwyższe laury.

Intymny autoportret i kronika kariery człowieka, dzięki któremu komiks stał się sztuką. Will Eisner zaczął rysować komiksy w czasach wielkiego kryzysu. Stworzył ponad dwadzieścia powieści graficznych, dziesiątki książek instruktażowych i setki publikowanych co tydzień historii komiksowych, w tym serię Spirit, która ukazywała się najdłużej. Na każdym etapie swojej ponad siedemdziesięcioletniej kariery Eisner wytyczał nowe granice wybranemu przez siebie medium, nadając komiksowi status prawdziwej sztuki, sobie zaś – miano jednego z wielkich amerykańskich gawędziarzy XX wieku. W ostatnich latach życia zebrał najbardziej osobiste historie i wydał je w tomie Życie w obrazkach.

Trzy powieści graficzne i dwie krótsze historie, ułożone w takiej kolejności, w jakiej powstawały, tworzą dzieło zbliżone do autobiografii.

Tom rozpoczyna „Zmierzch w Mieście Słońca”, oda do wspomnień i tęsknoty, wywołanych przejściem Eisnera na emeryturę w roku 1985 i przeprowadzką na Florydę.

„Marzyciel”, stworzony w roku 1986, to rodzaj powieści z kluczem, opisującej wczesne lata branży komiksowej przed II wojną światową. Historia własnej rodziny, a także rodziny żony Ann, ukazana jest w dwóch powieściach graficznych, W środek burzy i Cel gry, przedstawiających zarazem historię Żydów w Ameryce.

Ostatnia opowieść w tomie, „Dzień, w którym zostałem profesjonalistą”, mówi najwięcej o tożsamości artystycznej autora.

Zagłosuj TUTAJ.