W pierwszym tomie „Wojów Mirmiła” pożegnaliśmy naszą dzielną drużynę z Mirmiłem, Wojmiłem, Łamignatem i oczywiście Kajkiem i Kokoszem po meczu piłkarskim, w którym, powiedzmy nie do końca zgodnie z przyjętymi przepisami, pokonali plemię Omsów. Tą pozornie bezkrawą formę rywalizacji przyjęto, aby wypełnić plan bitew z plemieniem zza miedzy. Niestety, podobnie jak to bywa w przypadku polskiej reprezentacji, początkowy sukces o niczym nie przesądził. W następnych potyczkach ekipa z Mirmiłowa zebrała baty niczym Polska w ostatnich meczach eliminacyjnych z Łotwą i Szwecją. Skutki tego jednak były dużo gorsze niż tylko gorycz sportowej porażki – Mirmił i jego drużyna utracili połowę księstwa. To dało pretekst kanclerzowi wizytującemu gród do realizacji swego spisku – przeniesienia Mirmiła w stan spoczynku i osadzenia na jego stanowisku swego kuzyna Dajmiecha. Książe wraz z Lubawą i drużyną opuszczają gród, na służbie u Dajmiecha pozostają jednakże Kajko i Kokosz, zdeterminowani, by zdemaskować spisek i przywrócić panowanie księcia Mirmiła (tak jest – księcia, kasztelanem został Mirmił dopiero w następnych częściach).