Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 21 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Bogowie z kosmosu: Podróże w przestrzeni i (niekoniecznie) czasie

Esensja.pl
Esensja.pl
Dlaczego na ziemi brak pozostałości po bazie kosmitów? Bo ta została zniszczona wraz z Atlantydą. „Zagłada wielkiej wyspy” powstała w- i opisuje czasy, gdy przyjaciele byli prawdziwymi przyjaciółmi, wrogowie prawdziwymi wrogami, a konflikt Serca i Rozumu nikomu nie kojarzył się z reklamą.

Alfred Górny, Arnold Mostowicz, Bogusław Polch
‹Zagłada Wielkiej Wyspy›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZagłada Wielkiej Wyspy
Scenariusz
Data wydania1987
RysunkiBogusław Polch
Wydawca KAW
CyklEkspedycja
ISBN-1083-03-01541-9
Format48s. 205×287mm
GatunekSF
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Po rozwiązaniu problemu agresywnych gigantów (patrz „Bunt olbrzymów”), Funky… to jest, chciałem powiedzieć, Chat i Ais wracają do kosmolotu, wznawiając przerwaną podróż na macierzystą planetę Des. Jak pamiętamy z „Lądowania w Andach”, lot taki był realizowany z prędkością zbliżoną do prędkości światła i trwał na tyle długo, by warto było usypiać całą załogę. Jak wówczas stwierdził naukowiec Zan, powrót byłby bezsensowny, gdyż Des „byłaby już wtedy starsza o tysiące lat”. Początek „Zagłady wielkiej wyspy” częściowo to potwierdza słowami narratora: „Podróż trwała długo. Starzeli się i umierali kosmici na Des […] oraz rozumni mieszkańcy niebieskiej planety. Tu i tam przychodziły na świat nowe pokolenia.” Ogromna odległość była jednym z powodów, dla których to nie Wielki Mózg kierował akcją, lecz sami kosmici. Mniejsza już nawet o to, że w poprzednich albumach przypomniano sobie (?) o możliwości telepatycznego połączenia się z Wielkim Mózgiem… Oto Ais i Chat, będąc już na Des, dowiadują się, że ów wszystko wie, że „analizowaliśmy tu waszą działalność"! Po czym… (stwierdzając przy okazji, że nikogo i niczego nie poznają) idą odwiedzić starego przyjaciela z Akademii Władców, czyli bynajmniej nie jakiegoś młokosa w chwili ich wylotu.
Wielki Mózg okazuje się być niezadowolonym z poczynań ekipy Ais, która zamiast wyposażyć w rozum insekty, mające już rozwinięty system społeczny, skupiła się na istotach podobnych do nich samych. Szkoda, że nie przekazał tego wcześniej, dając przecież Ais wolną rękę… No i nijak się to ma do deklaracji Ais z końcówki poprzedniego tomu, jakoby „Wielki Mózg polecił kontynuować misję na niebieskiej planecie, chociażby dla ciebie i twego potomstwa”. Niemniej, kierując się wyłącznie intelektem, postanawia wyeliminować zagrożenie dla kosmosu, niszcząc Atlantydę przy pomocy asteroidy z przyczepionymi (kiedy i przez kogo?) silnikami manewrowymi. Przy okazji powodując odchylenie osi obrotu Ziemi i topnienie lodowców. Ais postanawia stać się pierwszą osobą, która sprzeciwi się rozkazom „urzeczywistnienia mądrości i inteligencji” – i uratować swój eksperyment…

Alfred Górny, Arnold Mostowicz, Bogusław Polch
‹Ekspedycja - Bogowie z kosmosu. Wydanie kolekcjonerskie›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułEkspedycja - Bogowie z kosmosu. Wydanie kolekcjonerskie
Scenariusz
Data wydania4 maja 2015
RysunkiBogusław Polch
Wydawca Wydawnictwo Komiksowe
CyklEkspedycja
ISBN978-83-7961-218-5
Cena99,00
GatunekSF
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl: 81,97 zł
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Pamiętamy, jak długo miały trwać poprzednie loty? Pewnie jest oczywistą zasługą rozwiniętych w między czasie na Des technologii kosmicznych fakt, że lot na Ziemię nowym pojazdem kosmicznym (obsługiwanym przez roboty) trwa ledwie kilkanaście – góra dwadzieścia lat (sądząc po wzmiance o kłopotach z płodnością Lamecha i późniejszym spotkaniem z młodzieńczym Noem)…
Wyliczać takie niespójności można długo, ale jednocześnie należy wspomnieć o świetnie wprowadzonym problemie konieczności współistnienia Rozumu i Serca. Doskonała Inteligencja, nie posiadając uczuć, jednocześnie pozbawione jest życia. Jest nieżyciowa. Staje się wręcz wrogiem życia. Szkoda, że autorzy scenariusza, Arnold Mostowicz i Alfred Górny, nie zainteresowali się losami mieszkańców Des, tak ochoczo żyjącymi pod niejako dyktatorskimi rządami Wielkiego Mózgu. Fantastyka socjologiczna spod znaku Janusza A. Zajdla (i nie tylko) rozwinęła się mniej więcej w tym samym okresie schyłkowego PRL-u…
Największym atutem komiksu pozostają rysunki Bogusława Polcha. Mniejsza o teatralne gesty czy mimikę bohaterów – młody czytelnik z piątym albumem serii dostał kolejną dawkę świetnie narysowanych pojazdów kosmicznych (nowych!), robotów, walk, wybuchów… oraz działającą na wyobraźnię scenę wyuzdanej zabawy. Album ma w miarę klasyczne kadrowanie (pamiętajmy, że komiks powstał pod koniec lat 70.!), ładne, pastelowe kolory stosowne do miejsca i nastroju akcji – a do tego całkiem udane sceny w deszczu z efektami świetlnymi (pioruny, światło reflektora przepuszczone przez kryształową czaszkę). I znów – niektóre sceny niepokojąco przypominają późniejszego przecież Funky′ego Kovala.
Jak „Lądowanie w Andach” bazowało na tajemnicach kultur żyjących w Ameryce Południowej, a „Walka o planetę” na staroindyjskich eposach, tak „Zagłada wielkiej wyspy” nie tylko (pod względem nawiązań) kontynuuje „Bunt olbrzymów”, lecz nawet mocniej rozwija więź z opowieściami zawartymi w Biblii (oraz niektórymi mitologiami).
koniec
12 maja 2015
dodajdo

Komentarze

12 V 2015   09:13:39

Niestety wiele elementów jest bez mała identyczne z serią o Funky.Przyznaje, że dopiero teraz zwróciełem na to uwagę :)

12 V 2015   09:56:46

Świetny album. Oczywiście niespójności i absurdy scenariusza tym razem w natężeniu chyba największym od początku serii. Widać, że autorom (autorowi) scenariusza już chyba nie chce się zastanawiać nad logiką przedstawianych zdarzeń (a może nie ma na to czasu), skupia się raczej na popychaniu fabuły do przodu (a ta, trzeba przyznać jest naprawdę wciągająca).
Odnośnie wywodu autora recki na temat ile trwała podróż z Des na Ziemię, to wydaje mi się że trwała około kilku, nie kilkunastu lat. Dlaczego? W streszczeniu do (bodajże) "Walki o planetę" (ale w wydaniu oddzielnym, nie integralu) jest podane, że Des była oddalona od Ziemi o kilka lat świetlnych. Z kolei w "Lądowaniu w Andach" na początku jest informacja, że Desjanie odkryli energię pozwalającą poruszać się z prędkością zbliżoną do prędkości światła oraz, że dzieje się to w piątym roku wyprawy. A "Lądowanie w Andach" zaczyna się, gdy kosmici praktycznie dolatują do Ziemi. Z tego wg mnie wynika, że podróż trwa ok. 5 lat.
Jesli chodzi o absurdy, to kto założył silniki na meteorycie, skąd Wielki Mózg wie co się dzieję na Ziemi (może Satham jednak jest nie tyle psychopatą, co jego agentem i przekazuje mu wszystko telepatycznie), i po co wzywa Ais, skoro wszystkie informacje może przekazać jej telepatycznie w czasie snu? Tego nie wiadomo.
Zniknięcie Tamiela (jest tylko na jednym rysunku) i przede wszystkim Allad, który od dawna powinien nie żyć (w dodatku pomijając siwą brodę w ogóle nie wygląda jak starzec) to rzeczywiście zonk. O mścicielu w przebraniu robota już nawet nie wspomnę. Ale niech tam.
Niezaprzeczalnym atutem albumu jest niewątpliwie zwarta i gęsta akcja, która rzeczywiście nie pozwala na nudę. No i przede wszystkim p. Bogusław, który od poprzedniego odcinka wszedł na wyżyny swojej formy graficznej i jak na razie wcale nie zamierza z nich spadać. Kreska jakby cieńsza i (jeszcze!) precyzyjniejsza niż poprzednio rzeczywiście zbliża się nieuchronnie do tej, którą zaprezentował w dwóch pierwszych Kovalach (i niestety już nigdy później). Kto by mógł przewidzieć, że ten sam rysownik, w przyszłości popełni "Wrogie przejęcie" i "Powrót na plażę w Pourville"? Ech...
Tutaj jednak Polch pracuje na najwyższych obrotach i to widać. Znakomicie dobrane kolory wprowadzają jakiś taki niepokój (jak pierwszy raz przeczytałem ten komiks to potem śnił mi się po nocach i nie były to wcale przyjemne sny. Teraz już się tego komiksu nie boję ;-), aczkolwiek nadal twierdzę, że nastrój jest jakiś taki trochę thrilerowy).
Niestety jest to ostatni naprawdę znakomity odcinek serii. No i pożegnanie z bohaterami, z którymi zdążyliśmy się już zżyć przez te pięć albumów. No, ale w chwili obecnej, nie znając następnych trzech części, jeszcze o tym nie wiemy. Seria jest w sowim apogeum i cieszyć się należy z tego.

12 V 2015   11:11:36

Też lubię ten odcinek, to ostatni naprawdę wciągający, choć ilość nieprawdopodobieństw osiąga chyba najwyższy poziom w całej serii. I właściwie nie wiem, po co oni targali Enocha aż na Des. Na początku następnej części Ais kazała robotom odesłać go na Ziemię. Kosmolotem! Czyżby aż tak tanie było paliwo, żeby kosmoloty mogły robić za kosmiczne taksówki?

@Zan
"skąd Wielki Mózg wie co się dzieje na Ziemi"

Ba, Mózg chyba nie był gorszy od Sathama, a ten przecież na ogół też wiedział wiele z tego, co się działo w obozie Ais, a później Aistar. Jak to się działo, że ona nie miała pojęcia, co robi on? W dwóch ostatnich odcinkach Satham z Azazelem co rusz obserwują działania Aistar i Marduka w swojej bazie, na ekranach. Wydaje się, że mieli wszędzie, nawet w pałacu Sargona czy Nemroda, zamontowane ekrany, detektory, sretektory i co tam jeszcze. Permanentna inwigilacja! :)

Jeszcze co do telepatii, to w "Buncie robotów" Satham mówi, że Zan nie potrafi telepatycznie porozumieć się z Wielkim Mózgiem. A z Ais to już potrafi? Wychodzi na to, że tak...

Dodam też, że lokalizacja Wielkiej Wyspy, którą przedstawił Polch i spółka (a może to Daeniken tak wymyślił?), od dzieciństwa działa na moją wyobraźnię i zawsze kiedy jest mowa o Atlantydzie, umiejscawiam ją właśnie tam i w takim kształcie. A wiemy, że lokalizacja mitycznej wyspy sięga w świecie nauki nawet i okolic Cypru... A niedoczekanie wasze! :)

12 V 2015   12:22:06

Enocha zabrali żeby się zgadzało z przekazami, wg których został wniebowzięty, ale zabrać go w kosmos tylko po to żeby zaraz go odesłać z powrotem? Bezsens i tyle. No chyba, że Ais chciała go zabrać w jakimś celu, np. żeby pokazać Wielkiemu Mózgowi swoje dziełko, ale po śmierci Chata się załamała i zaczęło jej wszystko zwisać? No, ale wyjaśnienie powinno zostać chociaż zasugerowane, a nie ani me ani be.

12 V 2015   15:22:12

Niestety ta część jest tak nielogiczna, że daje się oglądać tylko dla cieszenia oczu rysunkami Polcha. Jasne, że fantastyka wymaga od odbiorcy umiejętności zawieszenia na kołku niewiary ale tutaj trzeszczy w szwach sama materia opowieści... Przestrzeń jakoś nie przekłada się na czas potrzebny do jej pokonania (mimo wyraźnych sugestii, że jest odwrotnie). Z Wielkim Mózgiem raz trzeba się komunikować nie wiedzieć czemu w jakiś specjalnych centrach, kiedy indziej znów ucina on sobie pogawędki z ekranów sal konferencyjnych a wszystko to po jakie licho nie wiadomo, skoro wcześniej dawało się telepatycznie. Z jednej strony ów beznamiętny włodarz Des zdaje się wszechwiedzący (wszak nie chce nawet słuchać raportu Ais) ale z drugiej jakoby nic nie wie o "rebeliancki" planach Ais snutych pod jego "nosem". A już kryształowa czaszka to czysty absurd - raz działa znakomicie jako obezwładniacz robotów nie czyniąc ludziom (ani reszcie elektroniki) krzywdy by znów w rękach Sathama okazać się równie dobrym poskramiaczem ludzi. Zresztą same człekokształtne roboty są dla mnie jakimś niepojętym absurdem - po jakie licho (poza okolicznościami zemsty na Ais) akurat taki model wprowadzać masowo do produkcji i upychać je gdzie popadnie? Dlaczego właściwie nie ma żadnych innych? To ma być zaawansowana cywilizacja techniczna? Poza tym ten przerost formy - Wielki Mózg postanawia zniszczyć eksperyment Ais na wielkiej wyspie ale jak rozumiem planeta jest mu nadal potrzebna we w miarę nietkniętym stanie, więc po co ten cały cyrk z bombardowaniem z kosmosu ogromniastą skałą skoro można by wysłać ekspedycję na jednym z tych nowych ślicznych błyskawicznych kosmolotów i zwyczajnie mieszkańców owego skrawka lądu otoczonego wodą wybić co do jednego używając mniej lub bardziej zaawansowanej technologi. Niestety czuć, że zachciało się scenarzystom upchnąć w ten odcinek i Atlantydę i potop i piramidy i kryształową czaszkę i rozterki między sercem a rozumem - i tylko sensu zapomnieli dołączyć do kompletu. A już pożegnanie z sztandarową bohaterką cyklu w stylu "murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść" to czysta porażka. Tak, wiem, że niby "nie wszystka umarła" ale jakoś mnie taka roszada zupełnie nie przekonała. Już wolałbym jakiś epicki koniec z poświęceniem w tle - jak choćby wtedy, gdy wypalano obcych z ich księżycowej bazy. Najsmutniejsze, że później już było tylko gorzej...

13 V 2015   08:19:36

Jak już wytykamy błędy to znalazłem jeszcze jeden. :) Na zdjęciach planety, które są wyświetlane przy okazji omawiania planów ewakuacji z Wielkiej Wyspy Nil płynie normalnie, tymczasem w "Tajemnicy piramidy" Nil płynie przez obszar Sahary i dopiero Satham z Azazelem zmieniają jego bieg na dzisiejszy. No, ale to już oczywiste czepialstwo -autorzy na etapie tworzenia "Zagłady Wielkiej Wyspy" nie wszystkie późniejsze pomysły mieli doprecyzowane i widać że przynajmniej część rozwiązań fabularnych powstawała na bieżąco. Ale tak, jak wcześniej pisałem to już typowe czepialstwo z mojej strony ;-)

26 V 2017   12:18:59

Jeden pomysł scenarzystów należy pochwalić: lokalizacja i kształt Atlantydy. Polecam skorzystać z Google Earth i znaleźć wyspy Azory i przyjrzeć się kształtowi dna morskiego wokół wysp. Widzimy wypiętrzenie dna łudząco podobne do Atlantydy z komiksów, które może wyglądać jak zatopiony kontynent. Niestety w rzeczywistości jest to tzw. "Węzeł potrójny Azorów", czyli wzniesienie dna morskiego powstałe w wyniku zderzenia trzech płyt kontynentalnych: amerykańskiej, afrykańskiej i euroazjatyckiej, a najwyższe punkty wzniesienia to wyspy Azory. nie jest to więc zatopiony kontynent, ale dobrze że autorzy komiksu kierowali się informacjami o dnie Atlantyku i nie umieszczali Atlantydy na "chybił trafił".

26 V 2017   12:29:54

@Kapral Hicks
Możliwe, że taki kształt i umiejscowienie Atlantydy było wynikiem koncepcji samego Danikena

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Paryskie perypetie
Paweł Ciołkiewicz

20 IX 2017

Noemi i jej kuzyn Emilien wspólnie z piękną i niebywale inteligentną guwernantką Amelią, pomysłowym Terencem oraz małomównym Winfreyem kontynuują swoją niezwykłą podróż. Kolejne tajemnice i niebezpieczeństwa sprawiają, że robi się coraz ciekawiej.

więcej »

Dobra robota, robocie
Agnieszka ‘Achika’ Szady

18 IX 2017

Jak pamiętamy, „Przebudzenie Mocy” otwiera scena, w której obiwanopodobny starzec przekazuje pilotowi Ruchu Oporu pendrive z namiarami na kryjówkę Luke’a. Z komiksu pod bezpretensjonalnym tytułem „Poe Dameron. Eskadra Czarnych” dowiemy się, jak długa i skomplikowana była droga do odnalezienia siwowłosego informatora.

więcej »

Kapitan Żbik: Na tropie narkotykowej szajki
Sebastian Chosiński

17 IX 2017

Drugie życie kapitana – a w późniejszym czasie majora – Żbika rozpoczęło się na początku stulecia. Nietrudno to zrozumieć. Od upadku PRL-u minęło wystarczająco dużo czasu, by opadły związane z minionym ustrojem emocje; dawni wielbiciele komiksu dorośli zaś na tyle, aby zacząć odczuwać nostalgię na myśl o bohaterze swego dzieciństwa. Zaczęto więc przypominać stare i wydawać nowe historie. Ba! za sprawą Macieja Jasińskiego i Łukasza Ciaciucha Żbik postanowił przysłużyć się również policji w III (...)

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta dymki: Listopad 2015
— Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Bogowie z kosmosu: Kto przysięgnie, że tak rzeczywiście nie było?
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Otworzyły się niebiosa
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Świadek niepojętej techniki
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Piękny, choć nieludzki ląd…
— Sebastian Chosiński

Bogowie z kosmosu: Blask stu tysięcy słońc
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Szatan przybył na Atlantydę
— Konrad Wągrowski

Bogowie z kosmosu: Lądowanie na Niebieskiej Planecie
— Sebastian Chosiński

Z tego cyklu

Kto przysięgnie, że tak rzeczywiście nie było?
— Paweł Ciołkiewicz

Otworzyły się niebiosa
— Paweł Ciołkiewicz

Świadek niepojętej techniki
— Paweł Ciołkiewicz

Piękny, choć nieludzki ląd…
— Sebastian Chosiński

Seks aniołów z ziemskimi kobietami
— Konrad Wągrowski

Blask stu tysięcy słońc
— Paweł Ciołkiewicz

Szatan przybył na Atlantydę
— Konrad Wągrowski

Lądowanie na Niebieskiej Planecie
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Kapitan Żbik: Miłość, która prowadzi na manowce
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kapitan Żbik: Milicjant – „Rycerz Prawa”
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Bo ja jestem, proszę pana, „na zakręcie”…
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Żbik vs. „Kruk”
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Cyrkowcy na sto fajerek
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Wąż z Kraju Kwitnącej Wiśni
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: „Kruk” „Bocianowi” oka nie wykole
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Przebierańcy w niemieckich mundurach
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Tegoż autora

Miejsca, które warto odwiedzić: Skrawek Japonii na ziemi oświęcimskiej
— Wojciech Gołąbowski

Niektórym wszystko się kojarzy…
— Wojciech Gołąbowski

Miejsca, które warto odwiedzić: Fauna i flora morska na Podbeskidziu
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Jak zniechęcać do komiksów
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Kadr, który…: Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.