Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 31 marca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Esensja czyta dymki: Listopad 2015

Esensja.pl
Esensja.pl
Powracamy z naszym cyklem krótkim notek o komiksach. Mamy nadzieję, że cyklicznie…
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka ‘Achika’ Szady [60%]
„Niedźwiedź” to pięć historyjek z życia pewnego kloszarda. Znają go czytelnicy „Osiedla Swoboda”, bo też „Niedźwiedź” to spin-off, czyli, po polsku mówiąc, odprysk tego cyklu. Może nawet ciekawiej czyta się go bez znajomości głównej opowieści? Komiks rysowany jest drapieżną kreską z bardzo ostrym cieniowaniem, co w połączeniu z pewną deformacją oraz, momentami, oryginalnym kadrowaniem (na przykład biegnący bohater widziany z perspektywy chodnika) może z początku sprawiać trudności odbiorcom przywykłym do mniej undergroundowego stylu. Trzeba przy tym zauważyć, że każda z pięciu historyjek została narysowana odrobinę inaczej.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka ‘Achika’ Szady [50%]
Po „Usagim w kosmosie” tematyka chyba przypadła Stanowi Sakai do gustu, bo tym razem dostajemy tom o inwazji Marsjan. Takich klasycznych, wellesowskich Marsjan, w pająkonogich maszynach z laserami spopielającymi wszystko, co żywe. Atakują oni siedemnastowieczną sakaiowską Japonię, w której bohaterowie znani z klasycznego cyklu o króliku-samuraju są o kilka lat starsi. Atmosfera zagrożenia została niezwykle przekonująco pokazana za pomocą paru prostych zabiegów, o których jednak w recenzji nie należy wspominać. Jednak fabuła jest wyjątkowo nieskomplikowana i składa się głównie z wszelkiego rodzaju walk (końcowa zapewne ucieszy miłośników pewnego filmowo-growego uniwersum). Kreska jest jak zwykle dobra, natomiast tłumaczenie w paru miejscach wypadło jak z automatycznego translatora: w języku polskim nie bierze się zemsty, tylko jej dokonuje, zaś angielskie „uh-oh”, to nie „ach, och”, tylko dźwięk wydawany w momencie niemiłego zaskoczenia (w rodzaju „zabiliśmy ich wszyst… o-oo”).
Dla czytelników, którzy dotąd nie zetknęli się z przygodami Usagiego Yojimbo, w dialogach lub myślach najważniejszych postaci umieszczone są informacje o relacjach między nimi, jednak po pierwsze wypada to nieco zbyt pompatycznie, a po drugie, nowy odbiorca i tak raczej nie zrozumie, kim jest Jei albo czemu jeden klan ninja zachowuje się przyjaźnie, a drugi wrogo. Natomiast starzy fani trafią na rzeczy, które mogą zdradzać co nieco z przyszłości bohaterów, jednak pewne zdarzenia wskazują, że należy tę opowieść traktować jako wątek całkowicie alternatywny – jak dawno temu opowiadanie Andrzeja Sapkowskiego o ślubie Geralta i Yennefer.
WASZ EKSTRAKT:
60,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Osuch [60%]
Do Smerfów mam olbrzymi sentyment, i to nie za sprawą wieczorynek ale właśnie komiksów. Na początku lat dziewięćdziesiątych „Nasza Księgarnia” wydała kilka albumów i muszę przyznać, że poziomem inteligentnego humoru dorównywały one pracom Goscinnego. Scenariusze do najnowszych albumów o niebieskich stworkach powstają przy współudziale Thierriego Culliforda, syna Peyo. Klimat jest niby utrzymany, chociaż brakuje tego błysku z oryginalnych historii stworzonych przez samego Peyo. „Smerf Reporter” to opowieść o potędze prasy przeniesiona do „niebieskiego wymiaru”. Przeniesiona oczywiście ze wszystkimi jej wynaturzeniami i słabościami, które muszą się skończyć kolejną awanturą z Gargamelem. Moje dzieci się wciągnęły.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka ‘Achika’ Szady [60%]
Popularność komiksów Ilony Myszkowskiej, szerzej znanej jako Kobieta-Ślimak, to swoisty fenomen. Pierwotną formą publikacji był blog komentujący codzienne życie autorki, dlatego próżno doszukiwać się fabuły dłuższej niż kilka kadrów. Z tego samego powodu kreska jest wyrazista, dostosowana do szybkiego rysowania. Styl zdradza niekiedy pewne podobieństwo do grafiki serialu „Adventure Time”.
Oczywiście w tym tomie główna oś fabuły (perypetie związane z tworzeniem gry planszowej) jest zrozumiała. Czy raczej mniej więcej zrozumiała dla ludzi, którzy pierwszy raz zetknęliby się z twórczością tej rysowniczki. W „iGraniu z gruzem” występują nieco hermetyczne nawiązania do poprzednich komiksów, na przykład samo pojęcie gruzu. Kobieta-Ślimak używa też popularnego w pewnych kręgach internetu specyficznego humoru polegającego na celowym łamaniu niektórych norm gramatycznych i ortograficznych, a to może zaskoczyć nieprzygotowanego odbiorcę. Jednym słowem – co ja pacze?!
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka ‘Achika’ Szady [80%]
Drugi tom recenzowanego już w Esensji komiksu, który istnieje również – a może przede wszystkim – w wersji online. Dalsze przygody ponurego barmana i jego ekscentrycznych, nie zawsze ludzkich, przyjaciół, oraz siostry, dla której opisu słowo „ekscentryczny” byłoby eufemizmem stulecia. Poznamy między innymi skutki kolejnego upicia się magicznym bimbrem (przypomnijmy, że pierwsza libacja zaowocowała kupnem baru) oraz kulisy życia zawodowego sukkubów. W wersji papierowej specjalnym dodatkiem są zamieszczone na końcu paski o przygodach w piekle – dlaczego akurat tam, wyjaśnia oczywiście sama fabuła.
Kreska jest jak zwykle charakterystyczna i czytelna, ciekawie użyte są też sporadycznie wprowadzane kolory inne niż „wyświechtana zieleń”, jak to określa sam autor. Bohaterowie mają wyraziście zarysowane charaktery, a humor jest dobrze wkomponowany w akcję.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Osuch [60%]
O „Eksepdycji” pisaliśmy obszernie przy okazji najnowszego wydania zbiorczego. Jest wiele osób (w tym ja), dla których ten komiks niesie olbrzymi ładunek emocjonalny. Niestety, trzeba przyznać, że w warstwie scenariusza jest to dzieło raczej średnie. Bohaterowie, jednowymiarowi (może poza Ramą), dialogi drewniane, fabuła prosta jak budowa cepa. Wartość „Ekspedycji” to przede wszystkim rysunki Polcha. Jeśli komiks to dla was przede wszystkim rysunek, to polecam, jeśli scenariusz to odradzam. A jeśli uważacie, że równowaga tych dwóch elementów – to sami dokonajcie wyboru.
koniec
22 listopada 2015
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Tintin nieprzerysowany
Marcin Osuch

29 III 2017

Nawet rozumiem decyzję Egmontu sprzed ośmiu lat aby wydawać zbiorcze, małe albumy z przygodami Tintina (i nie tylko). Biorąc pod uwagę zasobność czytelniczych portfeli oraz długość serii może to był jedyny sposób na szybkie przybliżenie tego legendarnego cyklu polskim fanom komiksu. Na szczęście przyszedł czas aby pokazać ten album w pełnej okazałości czyli w formacie A4.

więcej »

Trzynastka potomkiem faraonów?
Marcin Osuch

27 III 2017

Dwudziesty czwarty tom „XIII” jest kontynuacją nie tylko formalną tomu, jak łatwo się domyśleć dwudziestego trzeciego. Naśladuje on także sposób prowadzenia narracji oraz podział na poszczególne wątki. Ze wszystkim tego plusami i minusami.

więcej »

Kapitan Żbik: Milicjant – „Rycerz Prawa”
Sebastian Chosiński

26 III 2017

„Niewygodny świadek” to dokończenie dylogii rozpoczętej zeszytem „Na zakręcie”. To zarazem ostatni odcinek „Kapitana Żbika”, który wyszedł spod ręki innego rysownika niż Jerzy Wróblewski. Od strony fabularnej rewelacji nie ma; akcja jest niepotrzebnie rozwleczona, na dodatek w wyjaśnieniu sprawy pomaga milicjantom zabieg z gatunku „deus ex machina”.

więcej »

Polecamy

Na straganie w dzień targowy

Kadr, który…:

Na straganie w dzień targowy
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Biali nie potrafią skakać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Demoniczna danina damy w dworku
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Sorry, Winnetou
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

A ja widzę samo lasso!
— Konrad Wągrowski

O jeden most za daleko
— Marcin Osuch

Wszyscy ninja są tacy nerwowi?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Manty w pomarańczach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Póki dysze jeszcze dyszą
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Namnożone namorzyny
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta dymki: Lipiec 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Bogowie z kosmosu: Kto przysięgnie, że tak rzeczywiście nie było?
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Otworzyły się niebiosa
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Świadek niepojętej techniki
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Piękny, choć nieludzki ląd…
— Sebastian Chosiński

Bogowie z kosmosu: Podróże w przestrzeni i (niekoniecznie) czasie
— Wojciech Gołąbowski

Bogowie z kosmosu: Blask stu tysięcy słońc
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Szatan przybył na Atlantydę
— Konrad Wągrowski

Bogowie z kosmosu: Lądowanie na Niebieskiej Planecie
— Sebastian Chosiński

Z tego cyklu

Marzec 2017
— Wojciech Gołąbowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Styczeń 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Listopad 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Wrzesień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Sierpień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Lipiec 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Styczeń 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Grudzień 2015
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Kapitan Żbik: Milicjant – „Rycerz Prawa”
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Bo ja jestem, proszę pana, „na zakręcie”…
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Żbik vs. „Kruk”
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Cyrkowcy na sto fajerek
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Wąż z Kraju Kwitnącej Wiśni
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: „Kruk” „Bocianowi” oka nie wykole
— Sebastian Chosiński

Gaijin z rapierem i zwinnopalca lisica
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kapitan Żbik: Przebierańcy w niemieckich mundurach
— Sebastian Chosiński

Wierszem i mieczem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Saga o Geralcie z Rivii
— Paweł Ciołkiewicz

Tegoż autora

Tintin nieprzerysowany
— Marcin Osuch

Esensja ogląda: Marzec 2017 (4)
— Piotr Dobry, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Trzynastka potomkiem faraonów?
— Marcin Osuch

Kadr, który…: Biali nie potrafią skakać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja ogląda: Marzec 2017 (3)
— Piotr Dobry, Marcin Osuch, Jarosław Robak

Leonidas i Kubuś Puchatek czyli władcy wyobraźni
— Marcin Osuch

Weekendowa Bezsensja: Wszystko, czego nigdy nie chcielibyście wiedzieć o… Esensji (22)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Demoniczna danina damy w dworku
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Esensja czyta: Luty 2017
— Przemysław Ciura, Dawid Kantor, Joanna Kapica-Curzytek, Anna Nieznaj, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Chaps #754: CHAPS-MAN
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.