Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Marvel: Wyższe poziomy abstrakcji

Esensja.pl
Esensja.pl
„Avengers: Na zawsze” nie zmieścili się w pierwszej serii Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela. Szczęśliwie jest ona kontynuowana, dzięki czemu możemy poznać tę historię. Jej początek trafił do sześćdziesiątego pierwszego tomu.

Kurt Busiek, Carlos Pacheco
‹Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #61: Avengers: Na zawsze. Część 1›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielka Kolekcja Komiksów Marvela #61: Avengers: Na zawsze. Część 1
Tytuł oryginalnyAvengers: Forever, Part 1
Scenariusz
Data wydania25 marca 2015
RysunkiCarlos Pacheco
PrzekładTomasz Sidorkiewicz
Wydawca Hachette
CyklWielka Kolekcja Marvela
ISBN978-83-2820-302-0
Format160s. 170×260mm; oprawa twarda
Cena39,99
Gatunekprzygodowy, superhero
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Dziełem życia Kurta Busieka bez wątpienia pozostanie genialny „Marvels” (WKKM-13). Nie tylko przedstawił on w nim inne spojrzenie na świat superbohaterów, ale wykazał się szeroką wiedzą na temat wydawnictw Domu Pomysłów, co stało się jego znakiem rozpoznawczym. W „Avengers: Na zawsze” również znajdziemy elementy wskazujące na to, że mamy do czynienia ze znawcą. Dla przeciętnego polskiego czytelnika, który bazuje tylko na rodzimych edycjach komiksów, są one wręcz nie do wyłapania. Na szczęście Busiek, tworząc tę miniserię, starał się jak najbardziej oddać w niej klimat retro, w związku z czym o najważniejszych wydarzeniach rozkręcających fabułę dość obszernie informuje nas w licznych przypisach lub rozbudowanych dialogach.
Z początku jest dość łatwo: Rick Jones, najlepiej znany jako kumpel Hulka, zapadł na nieuleczalną chorobę. Zrozpaczeni przyjaciele z Avengers, po wyczerpaniu wszystkich możliwości pomocy, udają się na Księżyc, gdzie więziona jest Najwyższa Inteligencja – superkomputer będący żywym mózgiem – podstawa życia rasy Kree, by prosić go o radę. I w tym miejscu sprawa zaczyna się plątać, albowiem Jonesem interesuje się władca czasu – Immortus, który nie chce dopuścić do tego, by ten wyzdrowiał. W opozycji do niego staje zatwardziały wróg Mścicieli Kang, który jest… wcześniejszym wcieleniem Immortusa. Aby wyrównać szanse, Jones sprowadza do pomocy Avengers. Aby jednak nie było za prosto, niemal każdy z siedmiu superbohaterów pochodzi z całkiem innego czasu. Mamy więc Kapitana Amerykę z etapu w swoim życiu, kiedy zwątpił w amerykański sen, Hawkeye′a, który dopiero uczy się strzelać, współczesną nam Wasp, Songbird z przyszłości, która w poprzednim odcinku WKKM stała po stronie Normana Osborna i Thunderbolts, najmniej ciekawego w tym towarzystwie Kapitana Marvela, również z przyszłości i wreszcie dwóch Hanków Pymów – Giant Mana (ten w miarę normalny) i Yellowjacketa (ten pomylony z wyraźną manią wyższości).
Jeśli myślicie, że to koniec plątania, to jesteście w błędzie. Teraz dopiero zaczyna się całkowita jazda bez trzymanki. Akcja rozgrywa się w innych wymiarach, poza czasem (bohaterowie dryfują w Sfinksie, który okazał się pojazdem Kanga), kilku wariantach rzeczywistości, a także w różnych epokach (na Dzikim Zachodzie, gdzie można ujeżdżać dinozaury; za czasów Nixona, będącego tak na prawdę zmiennokształtnym Scrullem, i w zrujnowanej wojną przyszłości). Wszystko to zostało podlane sporą dawką metafizycznej gadki, której osobiście nie cierpię w komiksach i doprawione dawką patosu (czyli coś tam o ostatniej nadziei ludzkości – standard).
Przyznaję, można się w tym wszystkim zgubić. Lektura pierwszej połowy komiksu nie należy do lekkich, mimo że akcja rwie na łeb na szyję. W kółko ktoś się z kimś bije, a bohaterowie skaczą między wymiarami. Przyznam, że to akurat jest najmniej zajmująca część opowieści. O wiele lepiej wypadają starcia osobowości wśród tak egzotycznych Avengers. Na pierwszy plan wysuwa się Wasp, która stara się ogarnąć tę zbieraninę i przejmuje dowodzenie, a także Yellowjacket, rzucający co chwilę suchary i pokazujący, jaki z niego jest wielki macho. Może nie ma w tym porażającej głębi, ale dzięki takim chwilom oddechu całość daje się czytać.
W odbiorze nie pomagają rysunki Calosa Pacheco. Choć doskonale radzi sobie z postaciami i dynamiką akcji, to jednak pomysł, by starał się naśladować oldschoolowy sposób kadrowania, kiedy to strony były przepełnione rysunkami, sprawia, że robi się z tego rzecz mało czytelna. Zwłaszcza w połączeniu z intensywnością kolorów i ogromną ilością dymków z dialogami i uwagami narratora. Potrzeba czasu, by się do tego przyzwyczaić.
Nie jest łatwo jednoznacznie ocenić ten komiks. Docenić na pewno należy sprawność, z jaką Busiek porusza się po świecie Marvela i umiejętnie oddany klimat lat 70. i 80. Kilka pomysłów również zasługuje na uwagę, jak choćby umieszczenie w jednej drużynie dwóch Pymów. Niemniej mam wrażenie, że ta fajność została przesadzona. Po zakończeniu tego tomu, który niczego nie rozwiązuje i każe czekać na kontynuację, wcale nie miałem zamiaru się z nią zapoznawać.
koniec
2 stycznia 2016
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Adaptacja komiksowa, która igra z ogniem
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

23 IX 2017

Komiksowe adaptacje powieści są zawsze bardzo ryzykownym przedsięwzięciem, raczej skazanym na porażkę, niż spektakularny sukces. Szczęśliwie historia zna chlubne wyjątki. Można do nich śmiało dołączyć wydaną przez Egmont wersję obrazkową środkowej części trylogii (choć to już nieaktualne określenie) „Millennium” Stiega Larssona „Dziewczyna, która igrała z ogniem”.

więcej »

Miłość w czasach internetu
Paweł Ciołkiewicz

22 IX 2017

Życie młodego singla w Nowym Yorku nie jest łatwe. Zawód miłosny sprawia, że K pogrąża się w nałogu… randkowania. Za namową kumpla zakłada konto na portalu Lovebug i rzuca się w wir „miłosnych” przygód, które niestety czynią go coraz bardziej nieszczęśliwym.

więcej »

Paryskie perypetie
Paweł Ciołkiewicz

20 IX 2017

Noemi i jej kuzyn Emilien wspólnie z piękną i niebywale inteligentną guwernantką Amelią, pomysłowym Terencem oraz małomównym Winfreyem kontynuują swoją niezwykłą podróż. Kolejne tajemnice i niebezpieczeństwa sprawiają, że robi się coraz ciekawiej.

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I ty możesz zostać arachnoidem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Oto wizja wpadki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Głos suwerena wysłuchany
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ogniu krocz za mną
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Film jednak lepszy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dwie twarze X-Men
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Coś się kończy, coś się zaczyna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieźle jak na Fantastyczną Czwórkę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wyrwane z kontekstu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż twórcy

Superbohaterowie zdegenerowani
— Sebastian Chosiński

Esensja czyta dymki: Marzec-kwiecień 2009
— Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Kowal Strzała i niezła kabała
— Paweł Sasko

Tegoż autora

Adaptacja komiksowa, która igra z ogniem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie taki wampir straszny jak o nim mówią
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Grzech nie przeczytać
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 nie tak oczywistych piosenek Grzegorza Ciechowskiego
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zainteresować zainteresowanych
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Czarna Wdowa na ostro
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wielowymiarowa posągowa Amazonka
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bez przebaczenia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

To się nie może tak skończyć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

In the End
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.