Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 27 marca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

DC Comics: Święta, święta…

Esensja.pl
Esensja.pl
O „Długim Halloween” mówi się jako o jednej z najlepszych opowieści o Batmanie. Cóż, nie przesadzałbym z takim gloryfikowaniem, co nie znaczy, że nie jest to pozycja bardzo dobra. W siódmym tomie Wielkiej Kolekcji Komiksów DC Comics otrzymujemy jej pierwszą część.

‹Wielka Kolekcja DC #7: Batman: Długie Haloween. Część 1›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielka Kolekcja DC #7: Batman: Długie Haloween. Część 1
Data wydania16 listopada 2016
Wydawca Eaglemoss
CyklWielka Kolekcja DC
Cena39,99
Gatuneksuperhero
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Mam wrażenie, że Eaglemoss popełniło błąd, prezentując „Długie Halloween” po historii „Hush” (WKKDC – 1 i 2). Do obu przypadkach scenariusz napisał Jeph Loeb i co tu dużo mówić, są one bliźniaczo do siebie podobne. I tu i tu mamy bowiem do czynienia z tajemniczym, kryjącym się w cieniu prześladowcą, którego tożsamość niemal do końca pozostaje zagadką. Jednak o ile w „Hush” uparł się on na Nietoperza i postanowił zatruć mu życie, to w „Długim Halloween” chodzi o eliminowanie gangsterów panoszących się w Gotham.
Zabójca uderza w święta, stąd gazety nadały mu ksywkę Holiday. Zbrodnie popełnia nad wyraz profesjonalnie, nie pozostawiając żadnych śladów, które mogłyby naprowadzić policję na jego trop. Niewiele mogą wskórać nawet połączone siły komisarza Gordona, Batmana i prokuratora Harveya Denta (zanim jeszcze został Two Face′em – wszystko dzieje się bowiem w alternatywnym rozdaniu przygód Nietoperza, na krótko po tym, kiedy Bruce Wayne postanowił zostać samozwańczym obrońcą miasta). Pojawiają się przypuszczenia, ale tylko po to, by zaraz zostać odrzucone. Wypada to o tyle intrygująco, że w omawianym tomie otrzymujemy tylko część historii, w której w zasadzie niewiele się dowiadujemy. Atmosfera pod koniec staje się tak gęsta, że czytelnik nie może doczekać się kontynuacji, pozostając w zawieszeniu przez dwa tygodnie (chyba że ktoś jest na tyle niecierpliwy, że skoczy do sklepu po zbiorcze wydanie „Długiego Halloween”, które w 2013 zaserwowała nam Mucha Comics).
Jednak nie tylko to łączy niniejsza pozycję z „Hush”. Tak jak tam, i tu główny wątek przeplatany jest pojedynkami z najpopularniejszymi superłotrami. Wśród nich nie zabrakło oczywiście Jockera, choć akurat ten występ (zresztą jak i w „Hush”) został wciśnięty nieco na siłę i nie wypada zbyt przekonująco. O wiele lepiej jest z Poison Ivy, która otumania Wayne′a i wprowadza się do jego rezydencji. Niemniej mam wrażenie, że te wszystkie atrakcje są całkiem niepotrzebne, a służą jedynie temu, by jakoś zapełnić czas w historii, która jest rozpisana na cały rok.
Wreszcie dochodzimy do miejsca, w którym porównywane pozycje autorstwa Josepha Loeba różnią się od siebie. Nie ma to jednak związku ze scenariuszem, a z rysunkami. Kiedy w „Hush” mogliśmy podziwiać perfekcyjną kreskę Jima Lee, tak w „Długim Halloween” mamy do czynienia z czymś z goła odwrotnym. Prace Tima Sale′a na pierwszy rzut oka wydają się niedbałe i odpychające, ale kiedy się im przyjrzeć, nietrudno wychwycić kadry, które są małymi dziełami sztuki. Mi najbardziej podobają się te, w których przedstawiono sposób, w jaki Poison Ivy oplata bluszczem Wayne′a. Co jednak ważniejsze, wraz z ciemną kolorystyką nadają historii niepowtarzalnego posmaku opowieści noir, w której najważniejsza jest zagadka kryminalna, a superbohaterstwo znajduje się w niej niejako przy okazji. Przyznam, że takiego Batmana lubię najbardziej. Bo właśnie to, że skupia się bardziej na roli detektywa, a nie na okładaniu złych gości wypasionymi gadżetami, różni go od innych trykociarzy.
Na deser w tomie znajdziemy dwa archiwalne zeszyty o „Batmanie”. Poświęcone są pierwszym występom Riddlera (z 1948 roku) i Poison Ivy (z 1966 roku). Cóż, są to niewątpliwie produkty swoich epok i nie można ich rozpatrywać inaczej jak ciekawostek dla fanów. Choć trzeba przyznać, że ich umowne scenariusze i radosna kolorystyka stanowią przyjemne odprężenie po mrocznej historii podstawowej.
Przyznam, że nie padłem na kolana przed „Długim Halloween”, ale niewątpliwie jest to pozycja interesująca i wciągająca. Poza tym nie należy zapominać, że pojawiła się kilka lat przed „Hushem”, więc w swojej epoce wnosiła swoisty powiew świeżości. Zwłaszcza że w oryginalnej serii poświęconej Batmanowi kończył się właśnie wtedy przydługi i miejscami męczący okres, kiedy to nasz bohater musiał oddać pałeczkę młodszym po tym, jak Bane przekręcił mu kręgosłup. Na szczęście po upływie dwudziestu lat od premiery komiks ten wciąż świetnie się czyta.
koniec
21 stycznia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Trzynastka potomkiem faraonów?
Marcin Osuch

27 III 2017

Dwudziesty czwarty tom „XIII” jest kontynuacją nie tylko formalną tomu, jak łatwo się domyśleć dwudziestego trzeciego. Naśladuje on także sposób prowadzenia narracji oraz podział na poszczególne wątki. Ze wszystkim tego plusami i minusami.

więcej »

Kapitan Żbik: Milicjant – „Rycerz Prawa”
Sebastian Chosiński

26 III 2017

„Niewygodny świadek” to dokończenie dylogii rozpoczętej zeszytem „Na zakręcie”. To zarazem ostatni odcinek „Kapitana Żbika”, który wyszedł spod ręki innego rysownika niż Jerzy Wróblewski. Od strony fabularnej rewelacji nie ma; akcja jest niepotrzebnie rozwleczona, na dodatek w wyjaśnieniu sprawy pomaga milicjantom zabieg z gatunku „deus ex machina”.

więcej »

Marvel: Może zamiast bić woli pan o tym porozmawiać?
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

25 III 2017

Choć w zbiorowej świadomości Hulk zakorzenił się jako zielony stwór, rzucający na lewo i prawo elokwentnym „Hulk będzie bił”, jego postać jest o wiele bardziej złożona i przez lata bardzo ewoluowała. Można się o tym przekonać sięgając po piąty tom kolekcji Superbohaterowie Marvela.

więcej »

Polecamy

Biali nie potrafią skakać

Kadr, który…:

Biali nie potrafią skakać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Demoniczna danina damy w dworku
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Sorry, Winnetou
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

A ja widzę samo lasso!
— Konrad Wągrowski

O jeden most za daleko
— Marcin Osuch

Wszyscy ninja są tacy nerwowi?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Manty w pomarańczach
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Póki dysze jeszcze dyszą
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Namnożone namorzyny
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Podwójny atak
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Z tego cyklu

Catwoman w Sin City
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Telefony, telefony…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

…i po świętach
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kobieta ich bije…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tata w opałach
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zmartwychwstanie według Kevina Smitha
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Komiks Cichego Boba
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Hush, skarbie
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Kolekcja DC wystartowała!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Marvel: Może zamiast bić woli pan o tym porozmawiać?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Te pasy i jasne gwiazdy dumnie łopoczące…
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Tony Stark vs. HAL-9000
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Snikt!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Weekendowa Bezsensja: 40 najgorszych okładek płyt 2016 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: I ty możesz zostać Spider-Manem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 największych rozczarowań muzycznych 2016 roku
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Spider-Man w pigułce
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Po płytę marsz: Styczeń 2017
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Marvel: Wojna skrullo-kree pod flagą Avengers
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.