Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 29 czerwca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Komiksy

Magazyn CLXVII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Kapitan Żbik: Cyrkowcy na sto fajerek

Esensja.pl
Esensja.pl
„Wąż z rubinowym oczkiem” dawał trochę nadziei na to, że fabuła miniserii nieco rozkręci się, a akcja zyska na tempie. Jednak nic z tego. Nastąpił powrót do znanej już z „Nocnej wizyty” rozwlekłości. W efekcie odcinek ten nie wnosił niczego specjalnego do całości, a gdyby go skompresować do kilku zaledwie plansz, dałoby się połączyć w jedno z zeszytem podsumowującym ten minicykl.

Władysław Krupka, Bogusław Polch
‹Kapitan Żbik #25: Pogoń za lwem›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #25: Pogoń za lwem
Scenariusz
Data wydania2002
RysunkiBogusław Polch
Wydawca Muza
CyklKapitan Żbik
Cena8,90
Gatunekkryminał
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Nocna wizyta” wprowadzała nas w temat, pokazując, w jaki sposób działa banda kierowana przez przestępcę o pseudonimie „Kruk”, na którego usługach pozostają jeszcze „Czarny” i „Bocian”. Z kolejnego zeszytu, „Węża z rubinowym oczkiem”, wynikało, jak planują oni kolejne skoki i przede wszystkim, jak pomysłowym, ale i bezwzględnym szefem jest pierwszy z nich. Niestety dla niego, okazało się także, że jego „podwładni” niekoniecznie już zasługują na to miano. Okradając doktora Leśniewskiego, pozostawili bowiem w jego mieszkaniu, choć oczywiście nieświadomie, bardzo konkretny ślad, który mógł okazać się niezwykle przydatny milicji. Było to nagranie rozmowy, podczas której wymienili nie tylko swoje ksywki, ale i… „Kruka”. Na ich usprawiedliwienie można dodać jedynie fakt, że nie zdawali sobie sprawy z tego, iż leżący na szafce miniaturowy magnetofon, na który zresztą zwrócili uwagę, uruchamiał się automatycznie na dźwięk głosu.
W każdym razie niechcący przestępcy dali potężnego kopa milicyjnemu śledztwu. Informacje na ten temat ekspresowo docierają do Komendy Głównej w Warszawie na biurko kapitana Żbika, który przecież już od dawna próbuje wpaść na ślad tej szajki. Nic więc dziwnego, że teraz podejmuje decyzję o natychmiastowym wyjeździe do Szczecina. Tam w lokalnej prasie ukazują się natomiast ogłoszenia, wzywające do wstawienia się na przesłuchanie „inżyniera Wurczyna” i Karin. Funkcjonariusze nie mają wątpliwości, że jeżeli poszukiwane osoby nie są zaplątane w kradzież – powinny się zgłosić. Ich milczenie będzie oznaczało, że najprawdopodobniej maczały palce w skoku na mieszkanie szczecińskiego lekarza. Karin czyta to ogłoszenie i namawia swego partnera, aby, skoro nie mają nic do ukrycia, porozmawiali z milicją. „Kruk” jednak nic nie chce na ten temat słyszeć. I najszybciej jak to możliwe opuszcza z dziewczyną miasto.
Ale to jeszcze nie koniec złych wieści dla bandytów. W dniu, w którym „Czarny” i „Bocian” włamali się do Leśniewskiego, widziani byli przez kilkoro z jego sąsiadów. Po rozmowach z nimi zostają sporządzone i opublikowane w prasie ich portrety pamięciowe. W efekcie pod „Krukiem” coraz bardziej pali się ziemia. A jakby tego było mało, dowiaduje się od Karin, że „Bocian” zaczyna mieć jakieś wątpliwości. Co to oznacza? Dla bandy na pewno nic dobrego. W każdym razie „Kruk” musi zacząć działać. Zarządza więc odprawę w swoim mieszkaniu w Zagórsku i wydaje „Czarnemu” dyspozycję, by udał się do Szczecina i uciszył raz na zawsze doktora Leśniewskiego. A potem sam rozprawia się z „Bocianem”. Nie wszystko jednak idzie po myśli herszta szajki, co sprawia, że oczy milicji ogniskują się nie tylko na tytułowym lwie, ale i na podróżującym po całej Polsce cyrku „Jeno”. Czytelnik nie ma wątpliwości, że pętla powoli się zaciska. Wszak gdy kapitan Żbik złapie trop, nie odpuszcza aż do chwili, gdy bandyci trafiają za kratki!
Na pozór w „Pogoni za lwem” dzieje się dużo, ale w rzeczywistości są to – po raz kolejny – wątki mocno rozwleczone, co służyło chyba głównie napompowaniu objętości. Wszak literacki oryginał – opowiadanie Władysława Krupki i Aleksandra Minkowskiego – było zaledwie kilkudziesięciostronicowym tekstem, który po scenariuszowych przeróbkach rozdęty został do czteroodcinkowego komiksu (co w sumie daje około stu dwudziestu plansz), podczas gdy mięsa fabularnego jest w nim nie więcej niż na dwie części. Pocieszające mogło natomiast być to, że z zeszytu na zeszyt coraz lepiej radził sobie Bogusław Polch. Wczuł się w konwencję; podejmował udane próby zdynamizowania kadrów, choć jeszcze nie zawsze przykładał odpowiednią wagę do drugiego planu (a przynajmniej nie taką, jak wielokrotnie chwalony za to wcześniej Grzegorz Rosiński).
Temat listu kapitana Żbika do czytelników tym razem został wywołany informacjami, które – jeśli wierzyć piszącemu za każdym razem wstępniak Władysławowi Krupce – docierały od młodzieży do Komendy Głównej, a dotyczyły pożarów, w których ofiarami padały dzieci. Żbik postanowił więc uczulić młodzież na podobne wypadki. Przekonywał, aby starsi zwracali uwagę na młodszych, nie dopuszczali do zabaw z zapałkami, ale także, by chronili lasy przed pożarami, sprzątając w nich butelki, słoiki, kawałki szkła. W rubryce „Za ofiarność i odwagę” postanowiono tym razem wyróżnić grupę funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej pracujących w Komendzie Rzecznej na Wiśle w Warszawie, którzy w każdym sezonie ratują lekkomyślnych pływaków. Szczególnie jednak podkreślono zasługi sierżanta Wirgiliusza Gawora, który w latach 1967-1970 uratował trzynaścioro osób. W „Kronice MO” z kolei skupiono się na wydarzeniach z lat 1944-1947, jakie miały miejsce na terenie późniejszego województwa skierniewickiego. Tekst ten – przynajmniej w takiej formie – pojawił się jednak dopiero w drugim wydaniu „Pogoni za lwem” (z 1981 roku). W oryginalnym musiał wyglądać inaczej, albowiem województwo skierniewickie pojawiło się na mapie Polski Ludowej dopiero w 1975 roku. A co tam się działo? To, co wszędzie – „bandy rabunkowo-terrorystyczne” napadały na funkcjonariuszy MO i SB oraz działaczy partyjnych i państwowych.
koniec
5 lutego 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

„Boskość” niejedno ma oblicze
Sebastian Chosiński

28 VI 2017

Mogłoby się wydawać, że w dwunastu poprzednich tomach Jeremiah i Kurdy Malloy przemierzyli już całą postapokaliptyczną Amerykę Północną wzdłuż i wszerz. Ale nic z tego! W albumie trzynastym, zatytułowanym, „Strike”, dotarli do miejsca, w którym ich jeszcze nie było. I w którym pewnie nigdy nie chcieliby się znaleźć. Wiedząc oczywiście co kryje się pod pozorem panującej w nim nieskrępowanej zabawy…

więcej »

Zamknięty świat „Fistaszków”
Marcin Osuch

27 VI 2017

„Mafalda” zwana argentyńskimi „Fistaszkami” uwielbiała Beatelsów1), przejmowała się kwestią głodu i innymi problemami współczesnego jej świata. W jaki sposób do tych spraw podchodził Charlie Brown i jego paczka? Nijak. I absolutnie nie można z tego czynić zarzutu.

więcej »

Łaska Sybilli
Paweł Ciołkiewicz

26 VI 2017

Świat przedstawiony w mandze „Inspektor Akane Tsunemori” na pierwszy rzut oka wydaje się idealny. Oto spełniły się marzenia naukowców – ludzka psychika nie ma już przed okiem badacza żadnych tajemnic. Da się ją wymierzyć, wyrazić liczbowo, a wynik pomiaru staje się skutecznym narzędziem oceny jednostek. Czy jednak naprawdę o to chodziło?

więcej »

Polecamy

Wymarsz o świcie

Kadr, który…:

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

W ciemnym, zabagnionym lesie
— Wojciech Gołąbowski

Pędzący Niedźwiedź (ale nie Indianin)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Hrabia narozrabia?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Z tego cyklu

Nadzorca z trzeciego planu
— Sebastian Chosiński

Syn i córka leśnika
— Sebastian Chosiński

„Polska ma wspaniałych milicjantów!”
— Sebastian Chosiński

Nie straszni nam szpiedzy z Zachodu!
— Sebastian Chosiński

Genialny wynalazca kontra chciwi kapitaliści
— Sebastian Chosiński

Oj, ten niedobry Zdzisiek!
— Sebastian Chosiński

„Zeppelin” pod Warszawą
— Sebastian Chosiński

Oczy i uszy szeroko otwarte
— Sebastian Chosiński

Na dworcach w Poznaniu i Bydgoszczy
— Sebastian Chosiński

Zaczyna być lepiej, gdy nie może być już gorzej
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Esensja czyta dymki: Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Esensja czyta dymki: Grudzień 2015
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Saga o Geralcie z Rivii
— Paweł Ciołkiewicz

Esensja czyta dymki: Listopad 2015
— Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Bogowie z kosmosu: Kto przysięgnie, że tak rzeczywiście nie było?
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Otworzyły się niebiosa
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Świadek niepojętej techniki
— Paweł Ciołkiewicz

Bogowie z kosmosu: Piękny, choć nieludzki ląd…
— Sebastian Chosiński

Bogowie z kosmosu: Podróże w przestrzeni i (niekoniecznie) czasie
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż autora

„Boskość” niejedno ma oblicze
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Gdy już wszyscy opuszczą prywatkę…
— Sebastian Chosiński

East Side Story: (Nie) chcieć, (nie) żyć, (nie) kochać
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Wspiąć się na najwyższy szczyt
— Sebastian Chosiński

Zbrodniarz i panna
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Noise rock vs. free jazz
— Sebastian Chosiński

Okazja czyni tchórza
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Zbyt leniwi, by poddać się panice
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Ręka w rękę z „czerwonymi”
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Przejście przez ogień
— Sebastian Chosiński

W trakcie

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.