Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 25 kwietnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Historia w obrazkach: Stracone złudzenia Rzymu

Esensja.pl
Esensja.pl
Od strony fabularnej w piątym tomie „Orłów Rzymu” dzieje się – przynajmniej w porównaniu z poprzednimi – chyba najmniej. Ale więcej wcale nie musi. Dość powiedzieć, że tym razem Enrico Marini – zarówno scenarzysta, jak i rysownik serii – dotarł wreszcie do długo wyczekiwanej bitwy w Lesie Teutoburskim.

Enrico Marini
‹Orły Rzymu #5›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOrły Rzymu #5
Scenariusz
Data wydanialuty 2017
RysunkiEnrico Marini
Wydawca Taurus Media
CyklOrły Rzymu
Format64s. 215x290 mm
Cena38,00
Gatunekhistoryczny
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Na tę chwilę czytelnicy czekali długich dziewięć lat, od samego początku serii. Od pierwszych plansz „Księgi I” (2007), kiedy zdając sobie sprawę, kto jest jednym z dwóch głównych bohaterów cyklu, zapewne byli przekonani, że jego finałem musi być stoczona w dziewiątym roku po narodzinach Chrystusa bitwa w Lesie Teutoburskim. I chociaż dzisiaj, po lekturze piątej odsłony „Orłów Rzymu”, wiemy już, że nie wieńczy ona całości (będzie przynajmniej jeszcze jeden wolumin), nie zmienia to faktu, że pojedynek Rzymianina Publiusza Kwinktyliusza Warusa z Germaninem Arminiuszem (czy też Ermanamerem) jest momentem kulminacyjnym komiksowej sagi Enrico Mariniego. Przypomnijmy: Arminiusz, syn księcia Cherusków Sigimera, wychowywał się w Rzymie, zrobił karierę w legionach i nawet został ekwitą. Jego najbliższym przyjacielem i przez długie lata najbardziej zaufanym powiernikiem był Marek Waleriusz Falko, w którego żyłach również płynie krew germańska, znad Renu pochodziła bowiem jego matka Albinia. Różnica między przyjaciółmi była jednak taka, że Marek wolałby o pochodzeniu rodzicielki zapomnieć, z kolei Arminiusz z dumą przyznawał się do swoich germańskich korzeni.
Z biegiem czasu drogi Marka i Arminiusza rozeszły się. Obaj mężczyźni spotkali się jednak ponownie po latach jako żołnierze w podbijającej Germanię armii Warusa. Syn Sigimera jest w niej dekurionem, dowódcą oddziałów pomocniczych; jego wsparcie jest nieocenione, ponieważ doskonale zna teren i mentalność miejscowych plemion. Rzymianie ufają mu, choć niektóre z jego postępków mogą wzbudzać niepokój. Tym, który traci wiarę w uczciwość Arminiusza, jest przede wszystkim Marek Falko. Problem w tym, że sam ma spore kłopoty, spowodowane romansem z Pryscyllą, żoną Lepidusa, jednego z dowódców podległych Warusowi. Z tego powodu nikt nie wierzy w jego ostrzeżenia. Efekt jest taki, że kiedy pod nosem Rzymian młody wódz germański jednoczy kolejne szczepy i podstępnie planuje zasadzkę, Marek zostaje aresztowany i umieszczony w klatce. Zdaje sobie sprawę z nadciągającej katastrofy, ale nic nie może zrobić, jest kompletnie bezsilny.
W geście rozpaczy Rzymianin prosi o rozmowę z Lepidusem, a kiedy ten przybywa do miejsca jego uwięzienia – ostrzega go po raz kolejny. Mąż Pryscylli nienawidzi go jednak z całego serca i to dużo bardziej niż Arminiusza, którym zresztą z racji jego pochodzenia zwyczajnie gardzi. Jest tak pewny siebie, że bagatelizuje wszelkie zagrożenie. Do głowy nie przychodzi mu nawet myśl, że barbarzyńcy mogliby pokonać rzymskie legiony. Niebawem okazuje się, jak tragiczne w skutkach jest zadufanie w sobie Synów Wilczycy. Bitwa w leśnych, bagnistych ostępach zajmuje większą część „Księgi V”, a Enrico Marini (znany chociażby z takich serii, jak „Drapieżcy” czy „Skorpion”) prezentuje ją nadzwyczaj plastycznie. Zresztą w poprzednich odsłonach cyklu także udowodnił, że sceny batalistyczne są akurat jego bardzo mocną stroną.
Swoją drogą, warto porównać, jak bardzo wizja twórcy ze Szwajcarii odbiega od tego, co zaproponowali w pokrewnej tematycznie trylogii „Za Imperium” (2010-2011) dwaj francuscy autorzy, Merwan Chabane i Bastien Vivès. Wcale nie po to, aby komuś z nich przyznawać laur zwycięzcy, ale przekonać się, jak odmienne stylistycznie mogą być spojrzenia na zbliżony motyw. Jeśli ktoś woli kreskę realistyczną, bez chwili wahania wybierze „Orły Rzymu”. Czym bowiem ujmuje batalistyka Mariniego? Malarską dosłownością. Perfekcją w oddaniu realiów epoki (również tych bitewnych). W końcu także rozmachem – vide dwuplanszowa panorama pola walki. Narastająca groza sytuacji Rzymian staje się z czasem wręcz namacalna, co dodatkowo podkreślają ponure – mroczno-krwiste – barwy. W takiej scenerii nie ma miejsca na happy end, więc go nie oczekujcie. Mimo że „Księgę V” wieńczy klęska Warusa, napięcie w finale wcale nie opada. Możecie być zatem pewni, że kontynuacja serii, która prawdopodobnie za rok czy dwa trafi do rąk spragnionych czytelników, również dostarczy wielu wrażeń. Wszak bitwa w Lesie Teutoburskim wcale nie była ostatnią, jaką Arminiusz stoczył ze swymi śmiertelnymi wrogami.
koniec
13 marca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Misja w oblężonym mieście
Paweł Ciołkiewicz

24 IV 2017

Trzeci tom serii „Serafin dni ostatnich” sprawia wrażenie adaptacji gry komputerowej. Drużyna Yuuichirou Hyakuyi przemierza drogę z miejscowości Shibuya do Shinjuku walcząc po drodze z grupkami wampirów. Kolejne starcia okazują się testem jego charakteru.

więcej »

Kapitan Żbik: Na dworcach w Poznaniu i Bydgoszczy
Sebastian Chosiński

23 IV 2017

Dotąd przy „Żbikach” Jerzy Wróblewski współpracował tylko z jednym scenarzystą – Władysławem Krupką. Razem stworzyli dwie trzyczęściowe miniserie, które na trwałe zapisały się w pamięci czytelników (zwłaszcza „trylogia harcerska”). Od tego momentu jednak przez ponad rok na biurko mieszkającego w Bydgoszczy grafika trafiały teksty stworzone przez innych autorów. Pierwszym był „Kryptonim Walizka” Zbigniewa Gabińskiego.

więcej »

DC Comics: Minus dziesięć do Punktów Poczytalności
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

22 IV 2017

Opublikowaną w czternastym tomie Wielkiej Kolekcji Komiksów DC Comics historię „Batman: Zagłada Gotham” znałem już z wcześniejszego wydania Egmontu, ale cieszę, że ją przypomniano, bo wciąż robi piorunujące wrażenie.

więcej »

Polecamy

Przynęta

Kadr, który…:

Przynęta
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Nieco prowokacyjnie
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Szaro, ponuro i do domu daleko
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Na straganie w dzień targowy
— Jacek „Korodzik” Dobrzyniecki

Biali nie potrafią skakać
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Demoniczna danina damy w dworku
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Sorry, Winnetou
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

A ja widzę samo lasso!
— Konrad Wągrowski

O jeden most za daleko
— Marcin Osuch

Wszyscy ninja są tacy nerwowi?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Z tego cyklu

Ostatni „wyklęty”
— Sebastian Chosiński

„Muszkieter” numer 37
— Sebastian Chosiński

Ci parszywi heretycy!
— Sebastian Chosiński

Honorowy Obywatel Stanów Zjednoczonych
— Sebastian Chosiński

Iron Man – żołnierz wyklęty
— Sebastian Chosiński

Towarzystwo Thule i narodziny nazizmu
— Sebastian Chosiński

Różaniec nie przetrwał…
— Sebastian Chosiński

„Alek” versus III Rzesza
— Sebastian Chosiński

Biała koszula w szafie i binokle w katyńskim dole
— Sebastian Chosiński

Człowiek przegrany – zwycięzcą
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Ukąsić Skorpiona!
— Sebastian Chosiński

…and the Winner is…
— Sebastian Chosiński

Wieczne Miasto grzechu i występku
— Sebastian Chosiński

Strzeż się Anioła!
— Sebastian Chosiński

Rozpusta na dworze papieskim
— Sebastian Chosiński

Krótko o komiksach: Lipiec-sierpnień 2005
— Artur Długosz, Daniel Gizicki, Wojciech Gołąbowski, Marcin Herman

Dekoltem i szpadą
— Artur Długosz

Krótko o komiksach: Kwiecień 2004, cz. 2
— Krzysztof Bartnik, Sebastian Chosiński, Artur Długosz, Tomasz Kontny

Osaczony skorpion kąsa
— Artur Długosz

Krótko o komiksach: Marzec 2004, cz. 2
— Sebastian Chosiński, Wojciech Gołąbowski, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Tu miejsce na labirynt…: Więcej takich płyt, panie Schmidt!
— Sebastian Chosiński

Zemsta za „potop”?
— Sebastian Chosiński

East Side Story: A Anna Karenina żyła długo i szczęśliwie…
— Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Na dworcach w Poznaniu i Bydgoszczy
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Berlin Wschodni to dobre miejsce na schadzkę
— Sebastian Chosiński

Łotrzykowska ballada bez happy endu
— Sebastian Chosiński

Wizja lokalna
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Hammondziści wszystkich krajów, łączcie się!
— Sebastian Chosiński

Za dużo kalkulacji
— Sebastian Chosiński

Nie ten człowiek!
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.