Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Kapitan Żbik: Genialny wynalazca kontra chciwi kapitaliści

Esensja.pl
Esensja.pl
Po kilku komiksach przeznaczonych dla młodych czytelników wielbiciele kapitana Żbika doczekali się wreszcie poważnej opowieści dla dorosłych. Dwuczęściowe „Wodorosty i pasożyty” to klasyczna historia szpiegowska (choć chodzi tu jedynie o szpiegostwo przemysłowe), w której scenarzyści, czyli Jerzy Bednarczyk oraz Zbigniew Gabiński, zadbali o zachowanie wszelkich reguł gatunku. Nawet z pewnymi niedorzecznościami.

Jerzy Bednarczyk, Zbigniew Gabiński, Jerzy Wróblewski
‹Kapitan Żbik #40: Wodorosty i pasożyty cz.1›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #40: Wodorosty i pasożyty cz.1
Scenariusz
Data wydania1976
RysunkiJerzy Wróblewski
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Trzy poprzednie zeszyty serii – „Gdzie jest jasnowłosa?”, „SP-139-WA zaginął!” oraz „Wyzwanie dla silniejszego” (wszystkie z 1975 roku) – powstały z myślą o młodych czytelnikach i za bohaterów miały nastolatków. Starsi wielbiciele komiksów mogli więc już stracić nadzieję, czy Żbikowi przyjdzie jeszcze rozwiązywać naprawdę poważne sprawy. Wiara została im ostatecznie przywrócona w 1976 roku, kiedy to światło dzienne ujrzała rozpisana na dwa odcinki klasycznie szpiegowska – i tym sposobem w dużym stopniu przypominająca pentalogię rozpoczętą „Zapalniczką z pozytywką” (1970-1971) – opowieść „Wodorosty i pasożyty”. Za jej scenariusz odpowiadał sprawdzony duet autorski: Jerzy Bednarczyk i Zbigniew Gabiński, którzy począwszy od początku lat 70. mieli już na koncie – razem bądź osobno – pięć „żbikowych” zeszytów. Gabiński odpowiadał za „Czarny parasol”, „Studnię” oraz „Kryptonim Walizka”; Bednarczyk za „SP-139-WA zaginął!”, a obaj za znakomitą „Skodę TW 6163”.
Po „Wodorostach i pasożytach” można było zatem spodziewać się najlepszego. I rzeczywiście jest to całkiem przyzwoicie skonstruowana historia, chociaż nie pozbawiona mielizn i trochę zbyt natrętnej propagandy. Jej głównym bohaterem, oczywiście oprócz kapitana Żbika, jest genialny polski wynalazca, inżynier Stefan Gajda. To prawdziwe „złote dziecko” polskiej nauki. Co rusz coś wymyśla; dzięki jego pomysłom jesteśmy w stanie technologicznie wyprzedzić Zachód (wszak to sam środek epoki Gierkowskiej, kiedy Polska Ludowa „rosła w siłę, a ludziom żyło się dostatniej”, kiedy byliśmy „dziesiątą gospodarczą potęgą świata”). Teraz otrzymuje właśnie kolejną nagrodę od ministra za stworzenie receptury farby antykorozyjnej „Stega”. Pokryte nią kadłuby statków będą odstraszać wodorosty i żyjące w morzach i oceanach pasożyty. A to sprawi, że da się zaoszczędzić ogromne pieniądze na ich czyszczeniu. Czy więc można dziwić się, że wynalazkiem Gajdy interesują się firmy z całego świata?
Że jest szansa na to, iż w uczciwym przetargu cena za patent na farbę może osiągnąć gigantyczne rozmiary? Problem w tym, że nie wszystkie firmy chcą uczciwej licytacji. Niektórzy wolą pójść na skróty. W efekcie wokół Gajdy zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Najpierw ktoś włamuje się do jego willi w Juracie i rozpruwa zamontowany w ścianie sejf; później w czasie jego pobytu w Paryżu, dokąd udaje się na zjazd naukowców-chemików na Sorbonie, spotykają go jeszcze dramatyczniejsze przeżycia. Ktoś wyraźnie zagiął parol na polskiego inżyniera. W takiej sytuacji Komenda Główna MO kieruje do rozwiązania tej sprawy swego najlepszego człowieka – jest nim oczywiście kapitan Żbik, który przy okazji przechodzi przyspieszony kurs chemii (jakimś cudem bowiem z tego przedmiotu, do czego zresztą sam się przyznaje, akurat nie jest „orłem”). Dla Żbika najważniejsze jest dorwać złodziei, którzy włamali się do domu Gajdy; mając ich w swoim ręku, będzie w stanie po nitce dotrzeć do kłębka – przekonać się, o co tu naprawdę chodzi – o pieniądze czy może też coś znacznie poważniejszego.
W „Wodorostach i pasożytach” – zgodnie z wytycznymi „propagandy sukcesu” – Polska jest krajem mlekiem i miodem płynącym. Pokazana jest – z wyjątkiem pijackiej meliny – na bogato (vide willa inżyniera, wnętrza komendy w Gdańsku, zakład kryminalistyki). Nawet w porównaniu z Paryżem nie mamy czego się wstydzić. A gdy dodamy do tego jeszcze genialnego naukowca, o którego pomysły biją się największe koncerny – tylko szaleniec mógłby nie być dumnym z takiego kraju. W komiksie wszystko jest jednoznaczne. Jeden rzut oka na plansze wystarczy, by określić, która z postaci stoi po „jasnej”, a która po „ciemnej stronie”. Ci dobrzy są przystojni, eleganccy, uczesani, źli – albo długowłosi i nieogoleni, albo na ich twarzach malują się wrodzone kapitalistom nienawiść i chciwość. A jeżeli ktoś służy zgniłemu Zachodowi, nie wyglądając przy tym od razu na potomka zatwardziałego esesmana – tym bardziej należy się go bać! Bo duszę na pewno ma czarniejszą od węgla. I w to gniazdo żmij zostaje wrzucony skromny, aczkolwiek genialny, polski naukowiec. Gdyby nie Żbik, na pewno dałby się omotać i wykorzystać.
Ale nie zdradzajmy zbyt dużo, bo przecież czeka nas jeszcze druga część tej historii. Warto jednak podkreślić, że mimo podstępności, kapitalistyczni siepacze okazują się w zasadzie amatorami. Do domu Gajdy włamują się od frontu, aby milicja mogła z samego rana dostrzec dziurę w drzwiach wejściowych; robią przegląd jego walizki w taki sposób, że nawet sam inżynier jest w stanie się w tym połapać. A to jeszcze nie wszystkie ich wpadki! Cóż, planując kolejną akcję, powinni najpierw skonsultować się z Bednarczykiem i Gabińskim, jak unikać poważnych błędów. Pierwsze wydanie „Wodorostów i pasożytów” ukazało się w 1976 roku i niemal natychmiast doczekało się wznowienia, co świadczy o wielkiej popularności całej serii, a tej dylogii w szczególności. Te wznowienia doprowadziły też jednak do pewnego zamieszania. W liście do czytelników zamieszczonym w drugim wydaniu pierwszego odcinka „Wodorostów…” Żbik hucznie odtrąbił swój wielki jubileusz – związany z wydaniem pięćdziesiątego „kolorowego zeszytu” (słowa „komiks” konsekwentnie unikano). Tyle że nie dotyczył on pięćdziesiątego premierowego „zeszytu”, lecz liczonego razem ze wznowieniami.
W komiksie pojawiły się także tradycyjne dodatki. W rubryce „Nauka i technika w służbie MO” przedstawiono urządzenia służące do wykrywania fałszerstw dokumentów (z opisem działania lampy kwarcowej wyposażonej w promiennik nadfioletu). Co ciekawe, jako pretekst wykorzystano sprawę – ciekawe czy prawdziwą? – pewnego ucznia szkoły zawodowej, który ponoć własnoręcznie zmieniał wpisy dotyczące wpłat na książeczkę PKO. W minikomiksie z cyklu „Za ofiarność i odwagę” przedstawiono bohaterski czyn członka ORMO, a na co dzień strażnika Okręgowego Zarządu Wodnego w Augustowie Mieczysława Ostrowskiego. 18 lutego 1974 roku uratował on na Jeziorze Krzywym trzyosobową rodzinę Gałażynów (Antoniego, Danielę i ich pięcioletniego syna Piotra), pod którą zarwał się lód. Z kolei w „Kronice MO” (pamiętajmy cały czas, że chodzi o wydanie drugie komiksu z 1977 roku) tym razem, o dziwo, nie opisywano bohaterskiej przeszłości funkcjonariuszy milicji, ale odniesiono się do czasów współczesnych. Zgodnie z nimi w latach 1971-1977 poprawiło się bezpieczeństwo obywateli: przestępczość została ograniczona o ponad 30 procent, a jej wykrywalność wzrosła o ponad 8 procent. I jak tu nie kochać towarzysza Gierka i kapitana Żbika?
koniec
21 maja 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Adaptacja komiksowa, która igra z ogniem
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

23 IX 2017

Komiksowe adaptacje powieści są zawsze bardzo ryzykownym przedsięwzięciem, raczej skazanym na porażkę, niż spektakularny sukces. Szczęśliwie historia zna chlubne wyjątki. Można do nich śmiało dołączyć wydaną przez Egmont wersję obrazkową środkowej części trylogii (choć to już nieaktualne określenie) „Millennium” Stiega Larssona „Dziewczyna, która igrała z ogniem”.

więcej »

Miłość w czasach internetu
Paweł Ciołkiewicz

22 IX 2017

Życie młodego singla w Nowym Yorku nie jest łatwe. Zawód miłosny sprawia, że K pogrąża się w nałogu… randkowania. Za namową kumpla zakłada konto na portalu Lovebug i rzuca się w wir „miłosnych” przygód, które niestety czynią go coraz bardziej nieszczęśliwym.

więcej »

Paryskie perypetie
Paweł Ciołkiewicz

20 IX 2017

Noemi i jej kuzyn Emilien wspólnie z piękną i niebywale inteligentną guwernantką Amelią, pomysłowym Terencem oraz małomównym Winfreyem kontynuują swoją niezwykłą podróż. Kolejne tajemnice i niebezpieczeństwa sprawiają, że robi się coraz ciekawiej.

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Na tropie narkotykowej szajki
— Sebastian Chosiński

Korzeń też psuje się od głowy
— Sebastian Chosiński

Miłość, która prowadzi na manowce
— Sebastian Chosiński

Gdy do akcji wkracza SB, zabawa kończy się
— Sebastian Chosiński

Magik na wiejskim odpuście
— Sebastian Chosiński

Romantyczne tête-à-tête i wargi, które mogą cię zdradzić
— Sebastian Chosiński

Danuta czy Krystyna? – zawodna pamięć Żbika
— Sebastian Chosiński

Gorące plaże Adriatyku
— Sebastian Chosiński

Z Bratysławy do Budapesztu
— Sebastian Chosiński

Niespodziewany awans i afera „Żelazo”
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

O kowboju, co kulom się nie kłaniał
— Sebastian Chosiński

Kowboje i obcy
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Marynistyczny komiks płaszcza i szpady
— Sebastian Chosiński

Przez prerię wzdłuż i wszerz
— Sebastian Chosiński

Bandyci w Dolinie Królów
— Sebastian Chosiński

Czy kapitan Żbik miał przyrodniego brata?
— Sebastian Chosiński

Na tropie nazistów
— Sebastian Chosiński

Z Bydgoszczy do serca dżungli
— Sebastian Chosiński

Szwejk Ludowego Wojska Polskiego
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

East Side Story: Cztery kobiety w (prawie) średnim wieku
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Łącznik z Kraju Tulipanów
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Gdy nie chce się nic, a sens życia ucieka…
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Ciężkie jest życie rockmana
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Na styku kultur i światów
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Przeprowadzka, która wyszła na dobre
— Sebastian Chosiński

Przeznaczenie, którego należy uniknąć
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Śmiało! Świat zna tyle dźwięków…
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Z żoną to nie przelewki
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Rozdarty między dwoma brzegami Atlantyku
— Sebastian Chosiński

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.