Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 21 lipca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Kapitan Żbik: Genialny wynalazca kontra chciwi kapitaliści

Esensja.pl
Esensja.pl
Po kilku komiksach przeznaczonych dla młodych czytelników wielbiciele kapitana Żbika doczekali się wreszcie poważnej opowieści dla dorosłych. Dwuczęściowe „Wodorosty i pasożyty” to klasyczna historia szpiegowska (choć chodzi tu jedynie o szpiegostwo przemysłowe), w której scenarzyści, czyli Jerzy Bednarczyk oraz Zbigniew Gabiński, zadbali o zachowanie wszelkich reguł gatunku. Nawet z pewnymi niedorzecznościami.

Jerzy Bednarczyk, Zbigniew Gabiński, Jerzy Wróblewski
‹Kapitan Żbik #40: Wodorosty i pasożyty cz.1›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #40: Wodorosty i pasożyty cz.1
Scenariusz
Data wydania1976
RysunkiJerzy Wróblewski
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Trzy poprzednie zeszyty serii – „Gdzie jest jasnowłosa?”, „SP-139-WA zaginął!” oraz „Wyzwanie dla silniejszego” (wszystkie z 1975 roku) – powstały z myślą o młodych czytelnikach i za bohaterów miały nastolatków. Starsi wielbiciele komiksów mogli więc już stracić nadzieję, czy Żbikowi przyjdzie jeszcze rozwiązywać naprawdę poważne sprawy. Wiara została im ostatecznie przywrócona w 1976 roku, kiedy to światło dzienne ujrzała rozpisana na dwa odcinki klasycznie szpiegowska – i tym sposobem w dużym stopniu przypominająca pentalogię rozpoczętą „Zapalniczką z pozytywką” (1970-1971) – opowieść „Wodorosty i pasożyty”. Za jej scenariusz odpowiadał sprawdzony duet autorski: Jerzy Bednarczyk i Zbigniew Gabiński, którzy począwszy od początku lat 70. mieli już na koncie – razem bądź osobno – pięć „żbikowych” zeszytów. Gabiński odpowiadał za „Czarny parasol”, „Studnię” oraz „Kryptonim Walizka”; Bednarczyk za „SP-139-WA zaginął!”, a obaj za znakomitą „Skodę TW 6163”.
Po „Wodorostach i pasożytach” można było zatem spodziewać się najlepszego. I rzeczywiście jest to całkiem przyzwoicie skonstruowana historia, chociaż nie pozbawiona mielizn i trochę zbyt natrętnej propagandy. Jej głównym bohaterem, oczywiście oprócz kapitana Żbika, jest genialny polski wynalazca, inżynier Stefan Gajda. To prawdziwe „złote dziecko” polskiej nauki. Co rusz coś wymyśla; dzięki jego pomysłom jesteśmy w stanie technologicznie wyprzedzić Zachód (wszak to sam środek epoki Gierkowskiej, kiedy Polska Ludowa „rosła w siłę, a ludziom żyło się dostatniej”, kiedy byliśmy „dziesiątą gospodarczą potęgą świata”). Teraz otrzymuje właśnie kolejną nagrodę od ministra za stworzenie receptury farby antykorozyjnej „Stega”. Pokryte nią kadłuby statków będą odstraszać wodorosty i żyjące w morzach i oceanach pasożyty. A to sprawi, że da się zaoszczędzić ogromne pieniądze na ich czyszczeniu. Czy więc można dziwić się, że wynalazkiem Gajdy interesują się firmy z całego świata?
Że jest szansa na to, iż w uczciwym przetargu cena za patent na farbę może osiągnąć gigantyczne rozmiary? Problem w tym, że nie wszystkie firmy chcą uczciwej licytacji. Niektórzy wolą pójść na skróty. W efekcie wokół Gajdy zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Najpierw ktoś włamuje się do jego willi w Juracie i rozpruwa zamontowany w ścianie sejf; później w czasie jego pobytu w Paryżu, dokąd udaje się na zjazd naukowców-chemików na Sorbonie, spotykają go jeszcze dramatyczniejsze przeżycia. Ktoś wyraźnie zagiął parol na polskiego inżyniera. W takiej sytuacji Komenda Główna MO kieruje do rozwiązania tej sprawy swego najlepszego człowieka – jest nim oczywiście kapitan Żbik, który przy okazji przechodzi przyspieszony kurs chemii (jakimś cudem bowiem z tego przedmiotu, do czego zresztą sam się przyznaje, akurat nie jest „orłem”). Dla Żbika najważniejsze jest dorwać złodziei, którzy włamali się do domu Gajdy; mając ich w swoim ręku, będzie w stanie po nitce dotrzeć do kłębka – przekonać się, o co tu naprawdę chodzi – o pieniądze czy może też coś znacznie poważniejszego.
W „Wodorostach i pasożytach” – zgodnie z wytycznymi „propagandy sukcesu” – Polska jest krajem mlekiem i miodem płynącym. Pokazana jest – z wyjątkiem pijackiej meliny – na bogato (vide willa inżyniera, wnętrza komendy w Gdańsku, zakład kryminalistyki). Nawet w porównaniu z Paryżem nie mamy czego się wstydzić. A gdy dodamy do tego jeszcze genialnego naukowca, o którego pomysły biją się największe koncerny – tylko szaleniec mógłby nie być dumnym z takiego kraju. W komiksie wszystko jest jednoznaczne. Jeden rzut oka na plansze wystarczy, by określić, która z postaci stoi po „jasnej”, a która po „ciemnej stronie”. Ci dobrzy są przystojni, eleganccy, uczesani, źli – albo długowłosi i nieogoleni, albo na ich twarzach malują się wrodzone kapitalistom nienawiść i chciwość. A jeżeli ktoś służy zgniłemu Zachodowi, nie wyglądając przy tym od razu na potomka zatwardziałego esesmana – tym bardziej należy się go bać! Bo duszę na pewno ma czarniejszą od węgla. I w to gniazdo żmij zostaje wrzucony skromny, aczkolwiek genialny, polski naukowiec. Gdyby nie Żbik, na pewno dałby się omotać i wykorzystać.
Ale nie zdradzajmy zbyt dużo, bo przecież czeka nas jeszcze druga część tej historii. Warto jednak podkreślić, że mimo podstępności, kapitalistyczni siepacze okazują się w zasadzie amatorami. Do domu Gajdy włamują się od frontu, aby milicja mogła z samego rana dostrzec dziurę w drzwiach wejściowych; robią przegląd jego walizki w taki sposób, że nawet sam inżynier jest w stanie się w tym połapać. A to jeszcze nie wszystkie ich wpadki! Cóż, planując kolejną akcję, powinni najpierw skonsultować się z Bednarczykiem i Gabińskim, jak unikać poważnych błędów. Pierwsze wydanie „Wodorostów i pasożytów” ukazało się w 1976 roku i niemal natychmiast doczekało się wznowienia, co świadczy o wielkiej popularności całej serii, a tej dylogii w szczególności. Te wznowienia doprowadziły też jednak do pewnego zamieszania. W liście do czytelników zamieszczonym w drugim wydaniu pierwszego odcinka „Wodorostów…” Żbik hucznie odtrąbił swój wielki jubileusz – związany z wydaniem pięćdziesiątego „kolorowego zeszytu” (słowa „komiks” konsekwentnie unikano). Tyle że nie dotyczył on pięćdziesiątego premierowego „zeszytu”, lecz liczonego razem ze wznowieniami.
W komiksie pojawiły się także tradycyjne dodatki. W rubryce „Nauka i technika w służbie MO” przedstawiono urządzenia służące do wykrywania fałszerstw dokumentów (z opisem działania lampy kwarcowej wyposażonej w promiennik nadfioletu). Co ciekawe, jako pretekst wykorzystano sprawę – ciekawe czy prawdziwą? – pewnego ucznia szkoły zawodowej, który ponoć własnoręcznie zmieniał wpisy dotyczące wpłat na książeczkę PKO. W minikomiksie z cyklu „Za ofiarność i odwagę” przedstawiono bohaterski czyn członka ORMO, a na co dzień strażnika Okręgowego Zarządu Wodnego w Augustowie Mieczysława Ostrowskiego. 18 lutego 1974 roku uratował on na Jeziorze Krzywym trzyosobową rodzinę Gałażynów (Antoniego, Danielę i ich pięcioletniego syna Piotra), pod którą zarwał się lód. Z kolei w „Kronice MO” (pamiętajmy cały czas, że chodzi o wydanie drugie komiksu z 1977 roku) tym razem, o dziwo, nie opisywano bohaterskiej przeszłości funkcjonariuszy milicji, ale odniesiono się do czasów współczesnych. Zgodnie z nimi w latach 1971-1977 poprawiło się bezpieczeństwo obywateli: przestępczość została ograniczona o ponad 30 procent, a jej wykrywalność wzrosła o ponad 8 procent. I jak tu nie kochać towarzysza Gierka i kapitana Żbika?
koniec
21 maja 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Zrodziło go Piekło
Sebastian Chosiński

19 VII 2017

Cztery lata! Tyle musieli czekać wielbiciele Yves’a Swolfsa na kolejny tom jego sztandarowej w latach 80. i 90. ubiegłego wieku serii komiksowej – „Durango”. Na szczęście Elemental okazał się być dla swoich czytelników łaskawszy – pomiędzy publikacją „Dziedziczki” i „Bez litości” minęło zaledwie kilka miesięcy. I słusznie. Bo czas spędzony bez towarzystwa niebieskookiego rewolwerowca to – na swój sposób – czas stracony.

więcej »

Co by tu jeszcze spieprzyć?
Paweł Ciołkiewicz

17 VII 2017

W życiu niemal każdego człowieka przychodzi taki moment, w którym nieuchronnie uświadamia on sobie, że spieprzył swoje życie. Bohaterowie komiksu Wiktora Talagi i Jakuba Topora dochodzą, do tej dość przygnębiającej konstatacji na różnych etapach swojej egzystencji i różna jest także skala problemów, z jakimi muszą się zmierzyć. Łączy ich natomiast jedno – za każdym razem są nieco zdziwieni całą sytuacją.

więcej »

Kapitan Żbik: Niespodziewany awans i afera „Żelazo”
Sebastian Chosiński

16 VII 2017

W 1978 roku kryzys ogarniał kolejne dziedziny peerelowskiej gospodarki. Zajrzał w oczy również twórcom „Kapitana Żbika”. Dość powiedzieć, że w ciągu dwunastu miesięcy ukazał się tylko jeden premierowy „kolorowy zeszyt” – otwierająca nową (trzyczęściową) miniserię „Granatowa cortina”. Zaszła w tym odcinku jedna bardzo istotna zmiana – tytułowy bohater po dziesięciu latach od premiery cyklu doczekał się w końcu zasłużonego awansu – na majora!

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Niespodziewany awans i afera „Żelazo”
— Sebastian Chosiński

Skok na radziecką rybę
— Sebastian Chosiński

Tarzan w leśnej kniei
— Sebastian Chosiński

Nadzorca z trzeciego planu
— Sebastian Chosiński

Syn i córka leśnika
— Sebastian Chosiński

„Polska ma wspaniałych milicjantów!”
— Sebastian Chosiński

Nie straszni nam szpiedzy z Zachodu!
— Sebastian Chosiński

Oj, ten niedobry Zdzisiek!
— Sebastian Chosiński

„Zeppelin” pod Warszawą
— Sebastian Chosiński

Oczy i uszy szeroko otwarte
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

O kowboju, co kulom się nie kłaniał
— Sebastian Chosiński

Kowboje i obcy
— Konrad Wągrowski

Esensja czyta dymki: Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Marynistyczny komiks płaszcza i szpady
— Sebastian Chosiński

Przez prerię wzdłuż i wszerz
— Sebastian Chosiński

Bandyci w Dolinie Królów
— Sebastian Chosiński

Czy kapitan Żbik miał przyrodniego brata?
— Sebastian Chosiński

Na tropie nazistów
— Sebastian Chosiński

Z Bydgoszczy do serca dżungli
— Sebastian Chosiński

Szwejk Ludowego Wojska Polskiego
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Jazz w cieniu Holokaustu
— Sebastian Chosiński

Zrodziło go Piekło
— Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: W piekielnym ogniu płonące dusze…
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Wojna, miłość i śmierć
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Koniec epoki niewinności
— Sebastian Chosiński

Ten okrutny XX wiek: Krew na peerelowskich rękach!
— Sebastian Chosiński

Esensja ogląda: Lipiec 2017
— Sebastian Chosiński, Piotr Dobry, Jarosław Loretz, Anna Nieznaj, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

O kowboju, co kulom się nie kłaniał
— Sebastian Chosiński

East Side Story: Miłość wypowiedziana wierszem
— Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: W czterdzieści minut dokoła świata
— Sebastian Chosiński

W trakcie

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.