Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 września 2017
w Esensji w Esensjopedii

Esensja czyta dymki: Czerwiec 2017

Esensja.pl
Esensja.pl
Coś dla dzieci i coś dla dorosłych, czyli krótkie komiksowe recenzje czerwcowe.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Osuch [90%]
Choć w tym komiksie maczał palce sam mistrz Baranowski to nie znajdziecie w nim purnonsensowych dialogów, gry słów i wszystkiego tego dlaczego dzieła takie jak „Skąd się bierze woda sodowa”, „W pustyni i w paszczy” czy „Antresolka Profesorka Nerwosolka” mają status kultowych. Jest tak, bo komiks ten jest dokładnie tym czym miał być. „Jak ciotka Fru-Bęc uratowała świat od zagłady” jest komiksem dla dzieci i w tej roli sprawdza się znakomicie. Historia walki maleńkich Fruwaczków z Czarnym Ptaszylem jest opowiedziana z humorem i w sposób jak najbardziej dostosowany do dziecięcych oczekiwań. A że przy okazji mali odbiorcy mogą otrzeć się mistrzowską kreskę Baranowskiego? Tylko przyklasnąć. Wydanie o tyle ciekawa, że oryginały plansz zginęły (zostały skradzione) dawno temu i całość trzeba było odtworzyć z materiałów pośrednich. Natomiast komiks został pokolorowany od nowa już nie przez rysownika a przez Aleksandrę Spanowicz.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Mroziuk [70%]
Z przyjemnością mogę stwierdzić, że historyjki o Wendy i Marine cały czas trzymają solidny poziom, a autorzy starają się, aby w każdym albumie wykorzystać jakieś świeże pomysły. Tym razem nowe okazje do zabawnych scenek pojawiają się za sprawą gipsu na nodze młodszej z sióstr. Nie chodzi jedynie o to, że Marine wymaga jeszcze więcej troski niż zwykle (co oczywiście szczególnie daje się we znaki Wendy, ale i ona umie wyciągnąć z tego jakieś korzyści!), bo szybko możemy się przekonać, że gips nie powstrzymuje dziewczynki przed robieniem celowych psikusów i nieumyślnych głupot (aczkolwiek w tym przypadku szybkie oddalenie się z miejsca zbrodni bywa znacznie utrudnione!). Istotna rola w udziale przypada też pluszakom Marine, a przede wszystkim Długouszkowi. Ten ostatni nie tylko dodaje jej otuchy w trudnych chwilach, ale i jest obarczany winą za rozmaite szkody! Trudno też nam zachować powagę, kiedy obserwujemy, jak dziewczynka niezwykle umiejętnie naśladuje mamę lub nauczycielkę, pouczając lub karząc swoje zabawki. Jak zwykle możemy też liczyć na naprawdę śmieszne historyjki o chłopaku Wendy czy o jej pamiętniku, który za wszelką cenę chce przeczytać Marine. Siostry zachowują się więc dokładnie tak, jak się spodziewamy, ale i tak potrafią nas rozbawić do łez.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Mroziuk [100%]
„Żółtodziób” to po prostu album doskonały pod każdym względem. Już na początku zaśmiewamy się do łez, obserwując jakie „gorące” powitanie czekało na Dzikim Zachodzie na przybyszów z całego świata. Podrzucanie delikwenta coraz wyżej na płachcie, zmuszanie go do wypicia całej beczki piwa czy wykorzystywanie jako celu do popisów strzeleckich to tylko niektóre z tych atrakcji. W takich warunkach nawet Lucky Luke będzie miał kłopot, aby skutecznie uchronić przed nieprzyjemnościami przybyłego prosto z Anglii dystyngowanego spadkobiercę miejscowego ranczera. Waldo Badmington mimo manier prawdziwego gentlemana okazuje się jednak zaskakująco twardym gościem, godnym pamięci starego Baddy′ego. Nie tylko nie robią na nim specjalnego wrażenia kolejne punkty standardowego programu powitalnego, ale nie ma on też najmniejszego zamiaru ulec groźbom Jacka Ready′ego, który pragnie przejąć ranczo żółtodzioba. Wiele przekomicznych scenek zawdzięczamy zaś niezwykle umiejętnie wykorzystanemu przez twórców kontrastowi między arystokratycznym zachowaniem Waldo i towarzyszącego mu kamerdynera a warunkami panującymi na Dzikim Zachodzie. Prawdziwą kopalnią humoru okazuje się też przyjaźń, jak narodziła się między wspomnianym służącym a opiekującym się ranczem Siuksem Samem – no cóż, przeciwieństwa naprawdę się przyciągają! Jeżeli dodać do tego wszystkiego dynamiczną akcję, pełną niecnych knowań Jacka Ready′ego, to oczywiste powinno już być, czemu komiks ten jest tak wciągającą i jednocześnie przezabawną lekturą.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Konrad Wągrowski [60%]
Erotyczna humoreska przetwarzająca motywy baśni Carlo Collodiego – zamiast sympatycznego starca Geppetto mamy niespecjalnie sympatycznego lubieżnego satyra Gruchetto, zamiast drewnianego Pinokia, któremu rośnie nos, drewniana Pinokia, której rosną piersi, zamiast Lisa i Kota panowie Lisso i Kotto (z zawodu zajmujący się stręczycielstwem), etc. etc. Fabuła nie wykracza poza parodię oryginału i próżno szukać w komiksie jakiejś głębi myśli czy wyrafinowania – największą frajdę sprawia porównywanie wątków opowieści Collodiego z tym, w co zostały tu przetworzone. Narysowane jest to nawet ładnie, ale bez fajerwerków – miłośnicy ładnej komiksowej erotyki mogą być tu rozczarowani, bo wygląd hojnie obdarzonej przez naturę… wróć! hojnie obdarzonej przez dłuto Gruchetta (bez złych skojarzeń z tym dłutem, chodzi o ciosanie) nie propaguje piękna kobiecych kształtów, lecz ucieka w przerysowania. Jak to zapewne zwykle bywa z bohaterkami, będącymi efektem realizacji chorych męskich fantazji przez nie do końca fachowego rzeźbiarza.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Konrad Wągrowski [80%]
Przeurocze! Niewyszukana w formie (ale nie żadna tam kreska awangardowa, czy minimalizm, po prostu nieskomplikowana, ale przejrzysta i miła dla oka grafika) opowieść fantastyczno-ironiczno-melancholijna. Przyszłość, Księżyc. Miejsce prawdopodobnie niegdyś popularne i otwarte na kolonizację obecnie wyszło z mody i jest gremialnie opuszczane przez rozczarowanych mieszkańców. Jeden z ostatnich policjantów na naszym satelicie pilnuje porządku – ale nie musi się przepracowywać, bo poziom przestępczości na Księżycu jest zbliżony do gęstości jego atmosfery. Tytułowy księżycowy glina pojedzie tu i tam, pogada z tym i owym, wpadnie w nieco bardziej posępny nastrój, ale potem mu przejdzie – a my chłoniemy z przyjemnością tę nieskomplikowaną opowieść, w której jest mądra metafora naszej egzystencji, jest humor, melancholia, nostalgia, ale i ciepłe, budujące zakończenie.
koniec
29 czerwca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Adaptacja komiksowa, która igra z ogniem
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

23 IX 2017

Komiksowe adaptacje powieści są zawsze bardzo ryzykownym przedsięwzięciem, raczej skazanym na porażkę, niż spektakularny sukces. Szczęśliwie historia zna chlubne wyjątki. Można do nich śmiało dołączyć wydaną przez Egmont wersję obrazkową środkowej części trylogii (choć to już nieaktualne określenie) „Millennium” Stiega Larssona „Dziewczyna, która igrała z ogniem”.

więcej »

Miłość w czasach internetu
Paweł Ciołkiewicz

22 IX 2017

Życie młodego singla w Nowym Yorku nie jest łatwe. Zawód miłosny sprawia, że K pogrąża się w nałogu… randkowania. Za namową kumpla zakłada konto na portalu Lovebug i rzuca się w wir „miłosnych” przygód, które niestety czynią go coraz bardziej nieszczęśliwym.

więcej »

Paryskie perypetie
Paweł Ciołkiewicz

20 IX 2017

Noemi i jej kuzyn Emilien wspólnie z piękną i niebywale inteligentną guwernantką Amelią, pomysłowym Terencem oraz małomównym Winfreyem kontynuują swoją niezwykłą podróż. Kolejne tajemnice i niebezpieczeństwa sprawiają, że robi się coraz ciekawiej.

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Inne recenzje

Być kobietą
— Paweł Ciołkiewicz

Ostatni zgasi światło
— Paweł Ciołkiewicz

Z tego cyklu

Sierpień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Maj 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Marzec 2017
— Wojciech Gołąbowski, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Styczeń 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Grudzień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Listopad 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Październik 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Wrzesień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Sierpień 2016
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tegoż twórcy

Historia w obrazkach: Harlequin pobił Stalina
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Czerwony – komunistyczny – Kapturek
— Sebastian Chosiński

Brawa dla Daltonów
— Marcin Osuch

A koniec zawsze taki sam…
— Marcin Osuch

Mała Esensja: Horror dobranockowy
— Agnieszka Szady

Lucky Luke nadal na Dzikim Zachodzie
— Marcin Osuch

Kto napisał scenariusz?
— Marcin Osuch

Koń jaki jest, każdy widzi
— Bartek Marciniak

Krótko o komiksach: Czerwiec 2005
— Daniel Gizicki, Piotr Klinger, Konrad Wągrowski

Powrót pechowych wampirów
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Dobry i Niebrzydki: Małpowanie uczłowiecza
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (2)
— Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Mała Esensja: Łamigłówki i sekrety
— Marcin Mroziuk

Dobry i Niebrzydki: Klaun – Frajerzy, do przerwy 0:1
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Wrzesień 2017 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Mała Esensja: Sztuka patrzenia
— Marcin Mroziuk

Dobry i Niebrzydki: Homonarodowiec czyta Konstytucję
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Troy tylko dla dorosłych
— Marcin Osuch

Dobry i Niebrzydki: Szekspir na Pacyfiku
— Piotr Dobry, Konrad Wągrowski

Do ostatniej kropli krwi
— Marcin Mroziuk

Wkrótce

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.