Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 28 czerwca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Być kobietą

Esensja.pl
Esensja.pl
„Pinokia” według Francisa Leroi oraz Jean-Pierre’a Gibrata to niezobowiązująca, komiksowa wariacja na temat klasycznej bajki o drewnianej lalce, która chciała stać się prawdziwym chłopcem. Tym razem dostajemy obrazkową opowieść o lalce, która chce stać się prawdziwą kobietą.

Jean-Pierre Gibrat, Francis Leroi
‹Pinokia›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPinokia
Scenariusz
Data wydania9 maja 2017
RysunkiJean-Pierre Gibrat
Wydawca Taurus Media
ISBN9788365465023
Format52s. 215x290 mm
Cena45,00
Gatunekerotyka
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Dawno temu, gdzieś w ubogim domku żył sobie samotny stolarz… Gruchetto, który smutki wynikające z bycia starym kawalerem zagłuszał „czytając” magazyny z gołymi paniami. Pewnego razu los sprawił, że jego życie uległo radykalnej zmianie. Podczas burzy ogromne drzewo przewróciło się prosto na chatkę mężczyzny, w ten sposób, że jego czubek, przebijając się przez okno, wylądował wprost w jednej z izb. Zainspirowany tym niecodziennym zdarzeniem stolarz postanowił zrobić użytek ze swych talentów i wyrzeźbił z niego lalkę. Nie był to jednak mały chłopczyk o imieniu Pinokio, ale naturalnej wielkości kobieta, której nadał imię… Pinokia. Swoją pracę zakończył – ujmijmy sprawę nieco oględnie – testując jej kobiece wdzięki. Jakież było jego zdziwienie, gdy następnego dnia rano, śniadanie do łóżka przyniosła mu… właśnie Pinokia we własnej osobie. Okazało się bowiem, że w międzyczasie stała się on całkiem prawdziwą kobietą – w każdym razie tak wyglądała. Niestety szczęście trwało krótko – w wyniku fatalnego nieporozumienia Gruchetto został oskarżony o uwiedzenie nieletniej (choć Pinokia, jakby na nią nie spojrzeć, nie wyglądała na nieletnią) i zamknięty w areszcie.
Tak zaczynają się ich perypetie. Pinokia poznaje przystojnego mężczyznę o imieniu Lorenzo i trafia do jego rezydencji. Tu niestety staje się ofiarą dwóch drobnych oszustów – Lissa i Kotta – którzy wykorzystując jej naiwność i łatwowierność wpędzają dziewczynę w niemałe kłopoty. Gruchetto natomiast w międzyczasie ucieka z aresztu i podejmuje próby odnalezienia swojej córeczki. Pełna mniej lub bardziej zabawnych sytuacji opowieść toczy się w rytmie wyznaczanym przez kolejne kłopoty głównej bohaterki. Właściwie w każdej swojej przygodzie naiwna Pinokia jest oszukiwana przez nieuczciwych mężczyzn, którzy nie przepuszczą żadnej okazji do wykorzystania (także seksualnego) biednej dziewczyny. Pinokia poznaje stopniowo okrutną rzeczywistość i dowiaduje się, że – o ironio – w świecie pełnym kłamców to ona jest istotą, która nie może kłamać. To znaczy, teoretycznie może, ale każde jej kłamstwo kończy się dość znacznym powiększeniem pewnego fragmentu jej ciała. I nie – drogie dzieci – nie chodzi tu o nos!
Struktura opowieści sprawia wrażenie jakby była ona pierwotnie publikowana w odcinkach. Fabułę tworzy bowiem sześć, wyraźnie wyodrębnionych ośmioplanszowych epizodów, opisujących kolejne etapy tułaczki głównej bohaterki. „Pinokia” nie epatuje wprawdzie kobiecą nagością w takim stopniu, jak chociażby inna komiksowa wariacja na temat klasyki, czyli „Guliweriana” Milo Manary, ale – inaczej niż w komiksie włoskiego mistrza – jest tu znacznie więcej scen ukazujących seksualne zbliżenia. Są one jednak rysowane w dość dyskretny sposób. Warstwa graficzna komiksu bez wątpienia zadowoli wszystkich zwolenników klasycznych frankofońskich opowieści obrazkowych. Czysta linia w połączeniu z akwarelowymi, ręcznie nakładanymi kolorami prezentuje się bardzo dobrze. Jean-Pierre Gibrat całkowicie rezygnuje z jakiegokolwiek kreskowania, efekt światłocienia uzyskując jedynie za pomocą różnicowania barw. Reprezentatywną próbkę tego stylu daje intrygująca (także z powodu tzw. bohaterów drugiego planu) okładka komiksu. W dobie komputerowo nakładanych kolorów takie komiksy zawsze stanowią miłą odmianę.
Podsumowując należy stwierdzić, że komiksowa „Pinokia” stanowi całkiem przyjemną i niezobowiązującą lekturę. Autorzy bawią się klasyczną opowieścią Carlo Lorenziniego o nieposłusznej i krnąbrnej drewnianej lalce, która wiele musi przejść, by dowiedzieć się, co w życiu jest naprawdę ważne. W tej zabawie nie ma jednak żadnych filozoficznych ambicji, chodzi tylko o dobrą rozrywkę. Poza tym komiksowa adaptacja klasycznej opowieści stanowi doskonałą okazję do graficznych wariacji wychodzących na przeciw nie tylko męskim fantazjom. Bo trzeba sobie jasno powiedzieć, że to właśnie rysunki stanowią główny i bardzo mocny argument, by sięgnąć po ten komiks.
koniec
9 czerwca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

„Boskość” niejedno ma oblicze
Sebastian Chosiński

28 VI 2017

Mogłoby się wydawać, że w dwunastu poprzednich tomach Jeremiah i Kurdy Malloy przemierzyli już całą postapokaliptyczną Amerykę Północną wzdłuż i wszerz. Ale nic z tego! W albumie trzynastym, zatytułowanym, „Strike”, dotarli do miejsca, w którym ich jeszcze nie było. I w którym pewnie nigdy nie chcieliby się znaleźć. Wiedząc oczywiście co kryje się pod pozorem panującej w nim nieskrępowanej zabawy…

więcej »

Zamknięty świat „Fistaszków”
Marcin Osuch

27 VI 2017

„Mafalda” zwana argentyńskimi „Fistaszkami” uwielbiała Beatelsów1), przejmowała się kwestią głodu i innymi problemami współczesnego jej świata. W jaki sposób do tych spraw podchodził Charlie Brown i jego paczka? Nijak. I absolutnie nie można z tego czynić zarzutu.

więcej »

Łaska Sybilli
Paweł Ciołkiewicz

26 VI 2017

Świat przedstawiony w mandze „Inspektor Akane Tsunemori” na pierwszy rzut oka wydaje się idealny. Oto spełniły się marzenia naukowców – ludzka psychika nie ma już przed okiem badacza żadnych tajemnic. Da się ją wymierzyć, wyrazić liczbowo, a wynik pomiaru staje się skutecznym narzędziem oceny jednostek. Czy jednak naprawdę o to chodziło?

więcej »

Polecamy

Wróg czy przyjaciel?

Kadr, który…:

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

W ciemnym, zabagnionym lesie
— Wojciech Gołąbowski

Pędzący Niedźwiedź (ale nie Indianin)
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Hrabia narozrabia?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Przynęta
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zobacz też

Tegoż twórcy

Historia w obrazkach: Harlequin pobił Stalina
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Czerwony – komunistyczny – Kapturek
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Łaska Sybilli
— Paweł Ciołkiewicz

Samotność latarnika
— Paweł Ciołkiewicz

Coś się kończy, coś zaczyna…
— Paweł Ciołkiewicz

Powrót do przeszłości
— Paweł Ciołkiewicz

Manga jest najważniejsza
— Paweł Ciołkiewicz

Nad ogromną, betonową wsią…
— Paweł Ciołkiewicz

Kolor cierpienia
— Paweł Ciołkiewicz

Miłość w czasach zarazy
— Paweł Ciołkiewicz

Dom wariatów
— Paweł Ciołkiewicz

Uczta
— Paweł Ciołkiewicz

W trakcie

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.