Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 20 sierpnia 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Komiksy

Magazyn CLXVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Marvel: Coś się kończy, coś się zaczyna

Esensja.pl
Esensja.pl
Wielka Kolekcja Komiksów Marvela definitywnie miała zakończyć się na sto dwudziestym tomie. Dziś wiemy, że tak się nie stanie. W sumie to i dobrze, bo zawiera on trzecią i ostatnią odsłonę crossoveru „Avengers kontra X-Men”, który pozostawia uczucie niedosytu.

‹Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #120: Avengers kontra X-men. Część 3›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWielka Kolekcja Komiksów Marvela #120: Avengers kontra X-men. Część 3
Data wydaniaczerwiec 2017
Wydawca Hachette
CyklWielka Kolekcja Marvela
Cena39,99
Gatuneksuperhero
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Początkowo Kolekcja miała składać się z sześćdziesięciu odcinków. Jasne jednak było, że nie wyczerpywały one tematu, a ilość dubli, jakie otrzymali polscy czytelnicy, była zbyt duża, by tak to zostawić. Kontynuacja inicjatywy była ze wszech miar wskazana. Niestety, choć dostarczono nam potężną dawkę premierowego materiału, jako całość wypadła dość blado. Chyba jednak za często sięgano po pozycje z pradziejów Marvela, ignorując jednocześnie komiksy z lat 80. i 90. Kiepsko wypadły również propozycje najnowsze, które do dziś odciskają swoje piętno na świecie superbohaterów. „Sam strach” i „Pajęcza wyspa”, mimo niezłych początków, okazały się niewypałami, „Marvel Knights Spider-Man” nie doczekał się zamknięcia, a „Avengers kontra X-Men” nie trzymają się kupy.
Sprawa jest tym bardziej smutna, że akurat ten ostatni crossover podzielono aż na trzy tomy, z czego dwa pierwsze kazały poważnie zastanowić się nad kupnem ostatniego. W telegraficznym skrócie chodzi o to, że moc Phoenix, która niegdyś zawładnęła Jean Grey, powraca na Ziemię, chcąc połączyć się z Hope Summers, pierwszą mutantką urodzoną po wydarzeniach opisanych w „Rodzie M” (WKKM – 35). Z niewyjaśnionych bliżej powodów Cyclops uważa to za świetny pomysł, dający nadzieję na odnowienie się rasy mutantów, tymczasem Kapitan Ameryka i Iron Man mają całkiem odmienne zdanie. Dokładnie nie opisano, jak Phoenix ma pomóc homo superior, ale także nie wskazano, co też Avengers chcą zrobić z Hope, by ta nie nabyła niszczycielskich mocy.
W każdym razie rozbieżność poglądów doprowadziła do wielkiego starcia superbohaterów popierających jedną lub drugą frakcję. W efekcie morderczego pojedynku na Księżycu Phoenix nie dopadła Hope, ale podzieliła się na pięć części i zawładnęła pięcioma innymi mutantami – Cyclopsem, Colossusem, Magik, Emmą Frost i Namorem. Ci postanowili skorzystać z nowych umiejętności, czyniąc dobro. Kapitan Ameryka jednak podejrzewał, że posiadanie nieograniczonych mocy wcześniej czy później sprawi, że mutanci zaczną bawić się w bogów. Zaatakował więc pierwszy, nie mając specjalnych szans. Choć Namor ostatecznie został pokonany, pozostała czwórka dość łatwo radziła sobie z kolejnymi przeciwnikami. I mniej więcej w tym miejscu zaczyna się trzeci tom „Avengers kontra X-Men”.
Sensowne pozamykanie wszystkich wątków, które powstawały chyba na kolanie w czasie panelu redakcyjnego, stanowiło nie lada wyzwanie. Zwłaszcza że całej historii miała przyświecać dobrze nam znana sentencja wujka Bena: „Z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność”, tyle tylko, że w formie maxi. Oto bowiem okazuje się, że po unieszkodliwieniu jednego z posiadaczy mocy Phoenix, jego część zasila poziom energii pozostałych. Ostatecznie dochodzimy do kolejnego słynnego stwierdzenia: „Pozostanie tylko jeden”. Nie zdradzę tu chyba wielkiej tajemnicy, mówiąc, że jest nim Cyclops, który z nijakiego i praworządnego do bólu, wiernego ucznia Profesora X wyrósł na ogarniętego mesjanistycznym powołaniem psychopatę.
Jest zatem pompatycznie do granic możliwości, zarówno pod względem dialogów, jak i bombastycznych, często wielkoformatowych rysunków. Pojedynki są epickie, poświęcenie nadludzkie, a stawka, o jaką toczy się gra, niezmierzona. Tym bardziej jestem zdziwiony, że wbrew pozorom jakoś udaje się to wszystko doprowadzić do zadowalającego finału, natomiast sama lektura nie przysparza czytelnika o torsje. Być może spowodowane jest to tym, że po dwóch poprzednich odcinkach pogodziłem się z myślą, że nie chodzi tu o nic więcej niż o pokazanie tłukących się ze sobą bohaterów.
Owszem, mamy kilka skrótów, jak chociażby sposób wyeliminowania z gry Colossusa i Magik, ale generalnie dość zgrabnie pokazano szaleństwo Cyclopsa i jego bezwzględność w próbie osiągnięcia wyznaczonego celu. Ciekawie również wypada próba zdefiniowania jego obłędu. W końcu nie można być do końca pewnym, czy aby za wszystkimi jego czynami na pewno stała niszczycielska moc Phoenix. Może pod płaszczykiem tego grzecznego chłopca zawsze krył się dobrze zakamuflowany mrok i pretensja do świata, która teraz znalazła swoje ujście.
Tradycyjnie pod koniec albumu znajdziemy zestaw pojedynków między poszczególnymi bohaterami, które nie zostały szerzej omówione w głównym wątku. I ponownie jest to najmniej pasjonujący element całości. Ani to przesadnie emocjonujące, ani efektowne. Oparte na schemacie, według którego ta postać, która na początku zdobywa przewagę, okaże się przegranym. Dlatego też najbardziej interesujące wydają się te starcia, które potraktowano humorystycznie, jak chociażby Cyclopsa i Kapitana Ameryki, gdzie najpotężniejszym ciosem okazuje się wspomnienie Jean Grey i Bucky′ego.
Przyznam jednak, że jestem usatysfakcjonowany tym tomem. Spodziewałem się, że całe przedsięwzięcie sięgnie dna i podczas lektury oczy wbiją mi się w mózg, a w ostatecznym rozrachunku nie jet tak źle. Scenariusz jako tako pozbierał i pozamykał większość wątków, strona graficzna nie wypada tak źle (szczęśliwie odsunięto na bok Johna Romitę Jra), a finał dał podstawę do rozpoczęcia wszystkiego na nowo pod hasłem „Marvel Now!”.
koniec
8 lipca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Marvel: Oto wizja wpadki
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

19 VIII 2017

Piętnasty tom kolekcji Superbohaterowie Marvela przynosi niespodziankę. Choć w zanadrzu Dom Pomysłu posiada całe rzesze intrygujących postaci, tym razem pało na Visiona, którego nikt się chyba nie spodziewał.

więcej »

Historia w obrazkach: Nie każdy koneser jest godny zaufania
Sebastian Chosiński

18 VIII 2017

Fakt, że początkowo przewidziana na cztery części „Wojenna odyseja Antka Srebrnego” doczekała się właśnie siódmego odcinka, a w zapowiedziach jest już ósmy – świadczy o tym, iż komiks, na który pomysł zrodził się w Instytucie Pamięci Narodowej, cieszy się niemałą popularnością. Tym razem bohaterski chłopak wraz ze swoim przyjaciółmi wyzwala obóz jeniecki i tropi esesmańskiego złodzieja dzieł sztuki.

więcej »

A imię jego to Czerwony…
Sebastian Chosiński

17 VIII 2017

Pewnie zapomnieliście już o istnieniu Reda, wyjątkowo cynicznego i bezwzględnego kosmicznego łowcy głów i nagród. Przecież od jego pojawienia się i jednocześnie śmierci – na łamach czasopisma „SFera” – minęło czternaście lat. Jeżeli jednak wspominacie go z sympatią, ucieszy Was fakt wznowienia wszystkich publikowanych w prasie historyjek. Tym bardziej że do starych scenarzysta Maciej Jasiński i rysownik Andrzej Janicki dorzucili nowe, wcześniej niepublikowane.

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Oto wizja wpadki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Głos suwerena wysłuchany
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ogniu krocz za mną
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Film jednak lepszy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Dwie twarze X-Men
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieźle jak na Fantastyczną Czwórkę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wyrwane z kontekstu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Uszczęśliwianie na siłę
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W afro, czy z łysiną?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ustawka superbohaterów
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tegoż autora

Czarna Wdowa na ostro
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wielowymiarowa posągowa Amazonka
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bez przebaczenia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

To się nie może tak skończyć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

In the End
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wyrzut sumienia pędzącego miasta
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie ma kresu zbrodni
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Uciec przed nocą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Proces „Procesu Jean Grey”
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

DC Comics: Więcej niż tylko dziewczyna Jokera
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.