Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
dzisiaj: 24 lipca 2017
w Esensjopedii w Esensji w Google

Czarna Wdowa na ostro

Esensja.pl
Esensja.pl
Czarna Wdowa to jedna z najstarszych żeńskich bohaterek świata Marvela i jednocześnie jedna z najciekawszych. W Polsce do tej pory znaliśmy ją z występów gościnnych lub jako członkinię Avengers (niewypału pod nazwą „Pajęczyca” nie liczę). Niezmordowoany Egmont wypełnia tę lukę, oferując pokaźny tom „Czarna Wdowa: Powrót do domu”.

Greg Land, Richard Morgan, Sean Phillips, Bill Sienkiewicz
‹Czarna Wdowa: Powrót do domu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzarna Wdowa: Powrót do domu
Scenariusz
Data wydania21 czerwca 2017
RysunkiGreg Land, Sean Phillips, Bill Sienkiewicz
Wydawca Egmont
ISBN9788328118591
Format288s. 170x260 mm
Cena89,99
Gatuneksensacja
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
W czasach, kiedy sprzedaż komiksów nakręcają ich ekranizacje (kiedyś było odwrotnie), Czarna Wdowa kojarzona jest jako agentka od zadań niewykonalnych o twarzy Scarlett Johansson. Nie powiem, by było to złe odzwierciedlenie tej postaci, zwłaszcza kiedy wspominam ją w pierwszej części „Avengers”. Niemniej przez lata postać ta przeszła sporą ewolucję. Zadebiutowała w 1964 roku w roli przeciwnika Iron Mana. Jako radziecka agentka miała walczyć z kapitalistyczną zgnilizną. To chociażby za jej sprawą Hawkeye rozpoczął swą karierę jako superzłoczyńca. Niemniej jeszcze w latach 60. dostrzegła błędy i wypaczenia Wielkiego Brata i przeszła na stronę znienawidzonego Zachodu. Jako prawdziwa femme fatale nigdzie na długo nie mogła zagrzać miejsca i chadzała własnymi ścieżkami. Występowała więc solo, jako członkini Avengers, agentka S.H.I.E.L.D., a także walczyła ramię w ramię z Punisherem, czy przeżyła burzliwy romans z Daredevilem.
A jednak tak mrocznego podejścia do jej przygód, jakie zaprezentowano w „Powrocie do domu” jeszcze u nas nie było. Adnotacja z tyłu okładki „tylko dla dorosłych” może jest odrobinę przesadzona, bo to jednak ani „Sin City”, ani „Kaznodzieja”, ale na pewno nie powinni po tę pozycję sięgać młodsi czytelnicy. Za jej scenariusz odpowiada brytyjski pisarz Richard K. Morgan, specjalizujący się w cyberpunku i mrocznych powieściach detektywistycznych. Jego wersja Czarnej Wdowy jest więc równie posępna, co dystopijny charakter jego powieści. To twarda, niezależna babka, która seksapilem posługuje się równie sprawnie, co bronią, nie wahając się używać ani jednego, ani drugiego.
Choć omawiany album nosi tytuł „Powrót do domu”, tak na prawdę składają się na niego dwie odrębne, choć powiązane ze sobą opowieści – tytułowa i „Czego to o niej nie mówią”, które ukazały się odpowiednio w 2005 i 2006 roku w ramach serii wydawniczej Marvel Knights, mającej za zadanie oferować komiksy poważniejsze, stojące trochę z boku głównych wątków.
W pierwszej historii Czarna Wdowa dowiaduje się więcej na temat swojego pochodzenia i radzieckiego projektu tworzenia Czarnych Wdów – kobiet, które miały stać się zabójczymi agentkami na usługach Moskwy. Aby jednak zgłębić temat (w tym dlaczego zawsze kiedy ma ochotę zamordować Nicka Fury’ego za jego impertynencję, coś ją powstrzymuje), musi udać się do Rosji i odnaleźć dawnych agentów KGB, którzy nadzorowali ich szkolenie. I nie da się ukryć, że jest to ta ciekawsza połowa komiksu, która intryguje pomysłem i prowadzona jest zgodnie z klasycznymi zasadami powieści szpiegowskiej, czyli po nitce do kłębka. Ponadto sama główna bohaterka wypada tu o wiele bardziej interesująco. Choć już na początku nie należała do tych, co się patyczkują ze swoimi wrogami, to jednak z biegiem czasu i ujawnianiem kolejnych tajemnic jej pochodzenia, staje się coraz brutalniejsza, a jej metody niebezpiecznie zbliżają się do tych, które preferuje Punisher.
„Czego to o niej nie mówią” to z kolei rozwinięcie jednego z wątków „Powrotu do domu”, związanego z poszukiwaniem niejakiej Sally Anne, nastolatki, która przypadkiem została podopieczną Wodowy, a która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Tu jednak nie jest już tak dobrze, jak poprzednio. Mam wrażenie, że Morgan rozochocony sukcesem początkowej współpracy z Marvelem, chciał ją kontynuować, ale zabrakło mu pomysłu na równie pasjonującą intrygę. Widać to zwłaszcza w momentach, kiedy wydarzenia następują na zasadzie deus ex machina, tak jakby scenarzysta nie miał pomysłu jak sensownie naprowadzić swoją bohaterkę na właściwy trop. Tak samo chybionym pomysłem wydaje się wrzucenie do intrygi Daredevila, który wyraźnie nie pasuje do klimatu całości.
Różnie prezentuje się także strona graficzna albumu. Zasadniczo nad całością czuwa Bill Sienkiewicz (z tych Sienkiewiczów!), ale jego nazwisko na okładce to tylko zabieg marketingowy, ponieważ narysował jedynie pierwszy zeszyt „Powrotu do domu”, a w pozostałych zajął się wykończeniem, po swoich epigonach – Goranie Parlovie (lepszym) i Seanie Phillipsie (słabszym). Może jest to krzywdzące określenie w stosunku do artystów, którzy mają na koncie sporo publikacji zarówno dla Marvela, jak i DC i Image, ale takie można odnieść wrażenie, jeśli porówna się ich prace z planszami stworzonymi przez Sienkiewicza.
Jeśli nie kojarzycie jego stylu, możecie być lekko skonfundowani podczas pierwszego przekartkowania albumu. Preferuje on brudną, na pierwszy rzut oka niewyraźną i niedbała kreskę, która po dokładniejszej analizie okazuje się skrywać całą masę szczegółów. Nie zdziwię się, jeśli komuś całkiem nie podejdą te rysunki, zwłaszcza, że jak wspomniałem Phillips i Parlov kontynuują styl Sienkiewicza. W każdym razie grunt, że głównym rysownikiem nie został Greg Land, którego praca straszy nas z okładki wydawnictwa.
Gdy tak analizuję to co napisałem, wychodzi na to, że „Powrót do domu” zebrał sporo batów. Pozostawienie recenzji z wrażeniem ostrej krytyki byłoby bardzo niesprawiedliwe dla tej pozycji. Na pewno warto się z nią zapoznać, ponieważ pokazuje nową twarz Czarnej Wdowy i przynajmniej do połowy jest to rewelacyjne czytadło w klimatach nowych „Bondów”, czy „Bourne’ów”. Potem może nie jest równie dobrze, ale w sumie też wstydu nie ma. I wreszcie grafika – nawet jeśli ma się do niej pewne uwagi, to jednak fajnie raz na jakiś czas zobaczyć tak niemainstreamowe rysunki w mainstreamowej pozycji. Czyli wychodzi, że jednak polecam.
koniec
15 lipca 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

W strugach deszczu
Sebastian Chosiński

24 VII 2017

W „Czerwonym niebie nad Laramie” Red Dust rozprawił się z niezwykle groźnym bandytą. Nie czekały go jednak za to fanfary ani ordery. Cena, jaką musiał zapłacić za przywiązanie do sprawiedliwości, okazała się bardzo wysoka. Od tego zaczyna się piąty tom serii „Comanche” – „Mroczna pustynia”. A potem jest tylko ciężej.

więcej »

Kapitan Żbik: Z Bratysławy do Budapesztu
Sebastian Chosiński

23 VII 2017

Rok musieli czekać wielbiciele kapitana – a w zasadzie już majora – Żbika na kontynuację intrygi zapoczątkowanej „Granatową cortiną”. Wielu z nich zdążyło zapewne w tym czasie zapomnieć, o co w ogóle chodziło. Najważniejsze jednak, że chociaż z dużym poślizgiem, „Skok przez trzy granice” w końcu się ukazał. Szkoda, że na tle wielu innych „kolorowych zeszytów” serii prezentował się słabo.

więcej »

Marvel: Dwie twarze X-Men
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

22 VII 2017

Byli Avengers, była Fantastyczna Czwórka, przyszedł czas na X-Men. Dwunasty tom kolekcji Superbohaterowie Marvela poświęcony jest właśnie mutantom.

więcej »

Polecamy

Zaproszenie do jamy

Kadr, który…:

Zaproszenie do jamy
— Wojciech Gołąbowski

Samotni
— Wojciech Gołąbowski

Vahanara!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Wymarsz o świcie
— Wojciech Gołąbowski

Wróg czy przyjaciel?
— Marcin Osuch

O zmierzchu na Wieprzu
— Wojciech Gołąbowski

Scena łóżkowa
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Pożoga
— Wojciech Gołąbowski

Pędzą konie
— Wojciech Gołąbowski

Rozstrzelany pociąg
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

W rok po śmierci Kurta Cobaina
— Sebastian Chosiński

Od średniowiecza po drugą wojnę światową
— Sebastian Chosiński

Narkotyki, krew i zbrodnia
— Sebastian Chosiński

Ulice San Francisco
— Sebastian Chosiński

Marvel: Zjedz mnie, superbohaterze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pozory nie zawsze mylą
— Wojciech Gołąbowski

Krótko o komiksach: Maj 2004
— Sebastian Chosiński, Daniel Gizicki

Nuuuuuudy!
— Daniel Gizicki

Krótko o komiksach: Grudzień 2003
— Sebastian Chosiński, Daniel Gizicki, Piotr Niemkiewicz

Główka tasiemca
— Daniel Gizicki

Tegoż autora

Wielowymiarowa posągowa Amazonka
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Bez przebaczenia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

To się nie może tak skończyć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

In the End
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Wyrzut sumienia pędzącego miasta
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie ma kresu zbrodni
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Uciec przed nocą
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Proces „Procesu Jean Grey”
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W domu przy przygaszonym świetle
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Drogi e-mailowy bocie z Amazonu
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W trakcie

zobacz na mapie »
Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.