Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Esensja czyta dymki: Grudzień 2017

Esensja.pl
Esensja.pl
Ostatnie w tym roku króciaki komiksowe.
Komiks - DLA DOROSŁYCH
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Agnieszka ‘Achika’ Szady [40%]
O ponurym komiksie, poruszającym tematy takie jak upadek cywilizacji, znaczenie nadziei w życiu czy wartości rodzinne nie wypada powiedzieć, że jest nabazgrany. Zamiast tego w recenzji powinny pojawić się takie określenia, jak „rozwichrzona kreska” czy „niedopowiedzenia pozostawione wyobraźni czytelnika”. Niestety, te rozwichrzone niedopowiedzenia sprawiają, że treść jest wyjątkowo ciężko przyswajalna, czasem wręcz trudno dociec, co się w ogóle w danym kadrze dzieje. Tego, że akcja toczy się kilka kilometrów pod wodą, w ogóle się nie odczuwa, Salus wygląda jak standardowe futurystyczne miasto – o ile można coś powiedzieć o tak pobieżnie naszkicowanej scenerii. Ujęcia, w których nasi bohaterowie faktycznie pływają, jest niewiele, za to trzeba przyznać, że Greg Tocchini przyłożył się do pokazania niezwykłych morskich stworzeń (oraz piętnastocentymetrowych obcasów w kombinezonie głównej bohaterki).
Bohaterowie – rodzina Caine’ów – przeżywają jedną tragedię za drugą, jednak rysownik niezbyt sobie radzi z oddawaniem wyrazu twarzy oraz mowy ciała, przez co na przykład kobieta dobijająca się do szklanej kopuły, za którą została jej córka, wygląda raczej jakby w erotycznym uniesieniu oblizywała szybę. Trochę szkoda, bo fabuła sama w sobie, aczkolwiek nieskomplikowana, zawiera sporą dawkę emocji. Na dodatek do ponurego klimatu opowieści zupełnie nie pasuje kolorystyka utrzymana głównie w ciepłych żółciach i oranżach. To jednak, w porównaniu z grafiką, zdecydowanie najmniejszy zarzut.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Osuch [80%]
Tym razem Antek Srebrny i jego przyjaciele wykonali duży przeskok czasowy. Z pustynnego Tobruku Anno 1941 wylądowali od razu w maju 1944 pod Monte Cassino. Zgodnie z faktami historycznymi, Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich została wchłonięta przez Armią Polską wyprowadzoną z ZSRR przez generała Andersa, a która w 1943 roku została przekształcona w 2 Korpus Polski. Wydawać się może, że na temat Bitwy o Monte Cassino napisano już wszystko i ten komiks nic nowego nie wniesie. Ale scenarzysta, Tomasz Robaczewski znalazł ciekawy sposób na podejście do tematu. Samej bitwy praktycznie w komiksie nie uświadczymy, historia skupia się na przygotowaniach do starcia, w których Antek, Romek Piryt i Michał Mięso biorą aktywny udział. Podobnie jak w poprzednim albumie mają okazję pracować z najwyższym szczeblem dowodzenia, w tym wypadku z samym generałem Andersem. Ich zadania to działania o charakterze kontrwywiadowczym (w obozie ma miejsce wiele aktów sabotażu) oraz zaopatrzeniowym. To ostatnie daje im okazję do spotkania najsłynniejszego kaprala Drugiego Korpusu – niedźwiedzia Wojtka (znanego z książki „Dziadek i Niedźwiadek”). Tradycyjnie już w tej serii kontekst historyczny i szczegóły samej bitwy opisane zostały w dwustronicowym tekście na końcu albumu. Pewną ciekawostką są refleksje niemieckich żołnierzy na temat historycznej wartości samego klasztoru. Cóż, bombardując warszawski Zamek Królewski nie mieli takich myśli.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Mroziuk [90%]
Muszę przyznać, że mimo znakomitego pierwszego tomu serii nie spodziewałem się po Pau aż takiej pomysłowości w konstruowaniu fabuły. Po tym jak na początku albumu Atlas i Axis powracają do baru prowadzonego przez Miel, można było się spodziewać po prostu kontynuacji niezakończonych w poprzedniej części wątków (na przykład Raposy grożącej zemstą dawnym przyjaciołom). Tymczasem bohaterowie rzucają się w wir zupełnie nowych przygód. Najpierw są świadkami (a my wraz z nimi) zażartej dyskusji dwóch mędrców na temat pochodzenia zwierząt. Psi kreacjonizm nieco różni się od ludzkiego (w opowieści o stworzeniu świata i wygnaniu z raju pojawiają się między innymi wybuchające owce), ale jego zwolennicy nie mają zamiaru zaakceptować ewolucjonizmu bez namacalnych dowodów. Atlas i Axis dają się zaś namówić na wyprawę w poszukiwaniu Tarsos, pół wilków, pół psów, a kolejna wyprawa pary głównych bohaterów będzie obfitować w wiele doprawdy zadziwiających wydarzeń. Możemy tez z rozbawieniem odkryć, że różnice kulturowe potrafią doprowadzić do drobnych nieporozumień, a w różnych rejonach świata rozmaicie ocenia się to, co należy uznać za wyższy stopień rozwoju społecznego. Nie dość, że cała ta historia o Tarsos ma przezabawny finał, to w dodatku kiedy Atla i Axis wreszcie powrócą do baru Miel, również nie usiedzą długo na miejscu, lecz ruszą tropem legendy Khimery (pamiętacie ten mówiący o niej pergamin z pierwszego tomu?). Mogę jeszcze zdradzić, że w ten sposób wpakują się tylko w nowe kłopoty, ale na to czytelnicy specjalnie nie będą przecież narzekać, bo to wszystko sprawia, że w trakcie lektury tego komiksu po prostu ani przez moment nie można się nudzić.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Marcin Mroziuk [90%]
Musze przyznać, że jestem pełen podziwu dla Tomasza Samojlika za jego umiejętność łączenia walorów edukacyjnych komiksów z niezwykle atrakcyjną fabułą i przyciągającymi wzrok rysunkami. W trakcie lektury „Ryjówki przeznaczenia” nasza uwaga skupia się na perypetiach Dobrzyka, który jest wiecznie głodny (jak wszyscy przedstawiciele jego gatunku), ale zarazem nie potrafi skrzywdzić słabszych od siebie stworzeń. Tymczasem niespodziewanie zostaje on uznany za ryjówkę przeznaczenia, która ma pokonać Czarnego Nieprzyjaciela (przed którym drżą ze strachu wszystkie ryjówki!). Przebieg tej misji okazuje się daleki od opowieści o wyczynach superbohaterów, ale za to obfituje w zaskakuje wydarzenia i niespodziewane zwroty akcji. Doprawdy trudno z góry przewidzieć, jaki będzie efekt spotkań Dobrzyka z innymi mieszkańcami lasu, a finałowe starcie z Czarnym Nieprzyjacielem to już prawdziwy majstersztyk. Nic dziwnego więc, że komiks ten czyta się błyskawicznie, a przy tym mamy sporo okazji do śmiechu, bo zabawnych sytuacji tutaj również nie brakuje. Równie istotne jest zaś to, że nawet się nie spostrzeżemy, kiedy przyswoimy sobie całkiem sporo wiadomości na temat tych niewielkich ssaków, o których istnieniu wcześniej niekoniecznie nawet wiedzieliśmy. Warto jeszcze dodać, że to doskonała lektura zarówno dla dzieci, jak i znacznie starszych czytelników.
koniec
31 grudnia 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018
Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2018

W styczniowych króciakach komiksowych najnowszy „Usagi” i kilka starszych pozycji.

więcej »

Nowa nadzieja w Kolekcji
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

13 I 2018

Całkiem nieoczekiwanie wydawnictwo DeAgostini wprowadziło na rynek nową kolekcjonerską serię. Portfele fanów „Gwiezdnych Wojen” nie będą miały lekko, albowiem Kolekcja Komiksów Star Wars zapowiada się nad wyraz interesująco.

więcej »

Demony przeszłości
Paweł Ciołkiewicz

12 I 2018

Bohaterowie serii „Szósty Rewolwer” nie narzekają na nudę. Drake Sinclair i Betty Montcrief, eskortujący wspólnie z kapłanami Miecza Abrahama trumnę z ciałem genrała Hume’a, muszą stawić czoła atakowi nieumarłych, a Gord Cantrell mierzy się demonami przeszłości w swoich rodzinnych stronach.

więcej »

Polecamy

Koniec nieskończoności

Marvel:

Koniec nieskończoności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I ty możesz zostać arachnoidem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Inne recenzje

Historia w obrazkach: Niedźwiedź też może być przyjacielem
— Sebastian Chosiński

Podróże (i komiksy) kształcą
— Paweł Ciołkiewicz

Z tego cyklu

Styczeń 2018
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Listopad 2017 (3)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Listopad 2017 (2)
— Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Listopad 2017 (1)
— Marcin Mroziuk, Agnieszka ‘Achika’ Szady

Październik 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wrzesień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Sierpień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Czerwiec 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Maj 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch

Kwiecień 2017
— Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Jak za starych, dobrych czasów
— Paweł Ciołkiewicz

Historia w obrazkach: Nie każdy koneser jest godny zaufania
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Antek wylądował!
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Montgomery, Maczek i… Antek Srebrny
— Sebastian Chosiński

Teoria wielkiego wybuchu
— Paweł Ciołkiewicz

Dzięcioł znikąd
— Marcin Osuch

Bawiąc – uczyć
— Konrad Wągrowski

Pies psu wilkiem
— Paweł Ciołkiewicz

Historia w obrazkach: „Szczury” kontra „Lis Pustyni”
— Sebastian Chosiński

Historia w obrazkach: Ludzkie oblicze ziemi nieludzkiej
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Kadr, który…: Siostrilla
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Seks taumiczny
— Marcin Osuch

Kadr, który…: W dziwnym oświetleniu
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Mała Esensja: Tajemnicze królestwo
— Marcin Mroziuk

Raczej uczy niż bawi
— Marcin Osuch

Kadr, który…: Duch zmarłego boga
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Przyjaciel Burlog
— Marcin Osuch

Kadr, który…: Uegiptowieni
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Kadr, który…: Panie władzo, mam pana gdzieś
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.