Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 stycznia 2018
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CLXXII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Tintin nienarysowany

Esensja.pl
Esensja.pl
„Tintin i Alph-Art”, ostatni album z przygodami młodego reportera, nie jest klasycznym komiksem. To znaczy miał być takim, niestety twórcy zabrakło już czasu.

Hergé
‹Przygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzygody TinTina #24: TinTin i Alph-Art
Scenariusz
RysunkiHergé
Wydawca Egmont
CyklPrzygody Tintina
Cena24,99
Gatunekprzygodowy
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wKumiko.pl
Wyszukaj w
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Zobacz w
Georges Prosper Remi (posługujący się pseudonimem twórczym Hergé) rozpoczął prace nad dwudziestym czwartym albumem cyklu jeszcze w roku 1978. Ze względów zdrowotnych (twórca miał już 71 lat) historia powstawała bardzo powoli. Przygotował scenariusz, szkice oraz plansze próbne ale jego śmierć w marcu 1983 uniemożliwiła dokończenie albumu. Jego kolega, Bob de Moor (Robert Frans Marie de Moon) zaproponował dokończenie całości tak aby umożliwić wydanie pełnowartościowego komiksu. Miało to o tyle sens, że de Moor współpracował z Hergé’m przy niektórych odcinkach „Tintina”. Jednak wdowa po Hergé’m, Fanny Vlamynck, początkowo zaakceptowawszy pomysł, ostatecznie zmieniła decyzję powołując się na wolę męża, który nie chciał aby po jego śmierci ktokolwiek kontynuował jego dzieło. W 1986 roku wydawnictwo Casterman, wybrawszy część materiałów roboczych, wydało historię w formie albumu.
Jako zamykający cały cykl na naszym rynku album ten wydał Egmont. Czytelnik otrzymuje scenariusz uzupełniony szkicami kolejnych plansz. Intrygę rozkręca niezawodny kapitan Baryłka. Powiadomiony o rychłej wizycie Bianki Castafiore opuszcza zamek w Księżomłynie aby uniknąć spotkania z nielubianą przez niego śpiewaczką. Jak to w „Tintinie” bywa oczywiście Baryłka nadziewa się na nią na ulicy i daje nura w najbliższe drzwi. Okazuje się, że są to drzwi do galerii sztuki. Tam oczywiście spotyka madame Castafiore oraz poznaje Fourcarta, właściciela galerii i Ramó Nasha artysty będącego przedstawicielem nurtu alph-art (postać, która będzie odgrywać istotną rolę w dalszej części historii). Fourcart, dowiedziawszy się, że Baryłka to przyjaciel Tintina wyraża chęć ochotę spotkania z młodym reporterem. Ma mu coś ciekawego do opowiedzenia. Później sprawy dramatycznie przyspieszają. Zaczyna się od pozornie niezwiązanej z niczym informacji o zaginięciu w trakcie rejsu znanego rzeczoznawcy sztuki Jacquesa Monastira. Na drugi dzień ginie w wypadku Fourcart, jeszcze przed umówionym spotkaniem z Tintinem. A ten ostatni ledwo uchodzi z życiem z serii zamachów. Poturbowany, niczym feniks z popiołów podnosi się, ucieka ze szpitala i rusza wraz z Baryłką i Milusiem tropem potencjalnych złoczyńców na wysepkę nieopodal Neapolu. Tam dochodzimy do punktu kulminacyjnego, który… no właśnie, który kończy całą historię. Oczywiście kończy nie dlatego, że taki był zamysł autora ale dlatego, że ten ostatni zmarł. Trzeba przyznać, że ostatni obrazek przedstawiający Tintina prowadzonego na egzekucję zestawiony z odejściem Hergé’a zmusza czytelnika do refleksji. Był jednocześnie pożywką dla „tintinologów” twierdzących, że autor tworzył ten komiks z założeniem, że uśmierci w nim swego bohatera. Trochę to naciągane bo podobnych sytuacji w poprzednich dwudziestu trzech albumach było wiele i raczej należy je traktować jako naturalny element historii o wścibskim reporterze. Bo tak naprawdę to „Tintin i Alph-Art” nie odbiega niczym szczególnym od wcześniejszych historii. Tintin jest bystrym Tintinem, Baryłka jak zwykle raczej nierozgarnięty podobniej jak Bianka Castafiore. Wszystko i wszyscy są na swoim miejscu. Jedynie czytelnik przyzwyczajony do czystej kreski Hergé’a może mieć pewien problem z odbiorem szkiców plansz. Jeszcze kilka pierwszych z nich sprawiają wrażenie gotowych do pociągnięcia tuszem ale pozostałe to ewidentnie rysunki koncepcyjne. Jako całość dają niesamowitą okazję „dotknięcia” procesu tworzenia komiksu.
A skąd w ogóle u Hergé taki pomysł na przygody Tintina? Ponoć, gdy zaczął wchodzić w sędziwy wiek Remi chciał odejść od wizerunku popkulturowego twórcy komiksów na rzecz sztuki bardziej, jego zdaniem ambitnej. Może „Tintin i Alphe-Art” był właśnie wyrazem tych marzeń?
koniec
24 listopada 2017
dodajdo

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Najnowsze

Esensja czyta dymki: Styczeń 2018
Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2018

W styczniowych króciakach komiksowych najnowszy „Usagi” i kilka starszych pozycji.

więcej »

Nowa nadzieja w Kolekcji
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

13 I 2018

Całkiem nieoczekiwanie wydawnictwo DeAgostini wprowadziło na rynek nową kolekcjonerską serię. Portfele fanów „Gwiezdnych Wojen” nie będą miały lekko, albowiem Kolekcja Komiksów Star Wars zapowiada się nad wyraz interesująco.

więcej »

Demony przeszłości
Paweł Ciołkiewicz

12 I 2018

Bohaterowie serii „Szósty Rewolwer” nie narzekają na nudę. Drake Sinclair i Betty Montcrief, eskortujący wspólnie z kapłanami Miecza Abrahama trumnę z ciałem genrała Hume’a, muszą stawić czoła atakowi nieumarłych, a Gord Cantrell mierzy się demonami przeszłości w swoich rodzinnych stronach.

więcej »

Polecamy

Koniec nieskończoności

Marvel:

Koniec nieskończoności
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nieskończoność megalomanii
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ostatnie łowy doktora Octopusa
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przeczytać Panterę i zapomnieć
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pokręcony komiks
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Warlock raz jeszcze
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek pociągający za sznurki
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pogromca – moja miłość
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Mroczna strona Marvela
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

I ty możesz zostać arachnoidem
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Tintin przerysowany
— Marcin Osuch

Tintin nieprzerysowany
— Marcin Osuch

Tintin zakazany
— Marcin Osuch

Najlepszy, zdecydowanie najlepszy
— Marcin Osuch

Powrót superbohatera
— Marcin Osuch

Piętnaście lat przed Armstrongiem
— Marcin Osuch

Widziałem kondora cień
— Marcin Osuch

Perły z lamusa
— Marcin Osuch

Tegoż autora

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Seks taumiczny
— Marcin Osuch

Raczej uczy niż bawi
— Marcin Osuch

Przyjaciel Burlog
— Marcin Osuch

W twoim wieku też byłam głupia
— Marcin Osuch

Seksualność Sandżarrów
— Marcin Osuch

Marzenie rysownika
— Marcin Osuch

Niech szlag trafi paradoksy czasowe
— Marcin Osuch

Narzędzie zemsty
— Marcin Osuch

Stare ale jare
— Marcin Osuch

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.