Akcja toczy się w dalekiej przyszłości w mieście New Rome (znanym już z kilkuplanszowej historii „Biblioteka” prezentowanej w konkursie Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Łodzi w 2003 r.). W epizodach poznajemy bohaterów o dźwięcznych imionach Jagoda (pies), Budyń (pies), Kuper (kaczor) i Jesus Oberonn von Rottenburg (również pies) oraz Lupita, tracąca właśnie posadę kelnerki w lokalnym klubie. Zbieg okoliczności sprawia, że Jagoda (wbrew pozorom samiec) trafia do miejsca, do którego trafić nie powinien i usłyszy rzeczy, których nie powinien słyszeć, a wszyscy bohaterowie zostają wplątani w spisek zagrażający całej zwierzęcej populacji New Rome.

Gdyby szukać nawiązań, najbliżej komiksowy Joanny Karpowskiej do „Blacksada” i to nie tylko ze względu na wykorzystanie zwierzęcych postaci. Tak jak opowieść Diaza Canalesa i Guarnido, „Jutro będzie futro” opowiadane jest w konwencji czarnego kryminału (choć tu w wersji future noir), również pojawia się temat rasizmu, a postacie wyglądają podobnie. Autorka nie próbuje ukrywać swych inspiracji – na 41 stronie widać wyraźnie afisz kinowy reklamujący film „Blacksad”, zilustrowany obliczem tytułowego kota. Ale to nie wyczerpuje listy narzucających się nawiązań. Futurystyczne miasto, podzielone na wiele poziomów wraz z latającymi nad nimi pojazdami, nie może nie skojarzyć się z Los Angeles z „Blade Runnera” Ridleya Scotta, a niektóre projekty graficzne przypominają „Metropolis” Fritza Langa (Scott zresztą czerpał pomysły scenografii od Langa).

Nawiązania do „Blacksada” nie służą może komiksowi Karpowicz – nie da się nie porównywać grafiki tych albumów, w czym oczywiście wygrywa historia o czarnym kocie. Ale to niesprawiedliwe zestawienie – Karpowicz nie kopiuje niczego, maluje własnym stylem i jest to sztuka bardzo wysokiej próby (przyznam, że w wizjach miasta kojarzyła mi się dla odmiany z Bilalem) – a w polskim komiksie współczesnym taka jakość rysunku spotykana jest bardzo rzadko. Nieco gorzej z narracją – w scenach bardziej dynamicznych można się czasem pogubić, kolejne ramki niekoniecznie wynikają z poprzednich. Ale rekompensuje to kapitalna, oniryczna sekwencja snu Lupity z planszy 31.

Na razie historia się rozkręca – pierwszy album przedstawił scenerię, przedstawił nam głównych bohaterów i zarysował główny wątek – to zbyt mało, aby ocenić komiks jako całość od strony fabularnej, ale z pewnością wystarczy, aby czekać z zainteresowaniem na ciąg dalszy.